Η Φλέρυ του Φεγγαριού

Η Φλέρυ Νταντωνάκη - πραγματικό όνομα Ελευθερία Παπαδαντωνάκη - γεννήθηκε το 1937 στην Αθήνα και από τα 10 της χρόνια ήταν ήδη ηθοποιός. Ο πατέρας της, σκηνοθέτης, ηθοποιός και κινηματογραφικός παραγωγός ήταν η αφορμή για την ενασχόληση της από πολύ μικρή ηλικία με τις τέχνες. Στα τέλη της δεκαετίας του '50, βρίσκεται στις ΗΠΑ για σπουδές στη Νότια Καρολίνα κι από κει με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Brandeis από όπου αποφοιτεί στα 1961. Εμφανίζεται σε θεατρικές παραστάσεις στη Νέα Υόρκη. Το ταλέντο της στο τραγούδι «ανακαλύπτεται» τυχαία από κάποιους φίλους της που την παροτρύνουν να τραγουδήσει γι αυτούς κάποια ελληνικά δημοτικά τραγούδια. Ξεκινά έτσι τις πρώτες εμφανίσεις της ως τραγουδίστρια με ένα ρεπερτόριο που περιλάμβανε ακόμη ισπανικά και βραζιλιάνικα λαϊκά τραγούδια. Το 1965 ηχογραφεί στην Vanguard, τη θρυλική φολκ εταιρεία της Joan Baez, τον πρώτο της δίσκο με τίτλο «Fleury: The isles of Greeces». Eκεί μέσα, μεταξύ του «Δε με πονάς» του Καλδάρα ή του «Manha de carnaval» του Louis Bonfa, ερμήνευε και τρία κομμάτια του «νεαρού 'Ελληνα συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη» ... από όσο μας πληροφορούσε το ένθετο σημείωμα εκείνης της σπάνιας έκδοσης! Μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 στη χώρα μας, η Φλέρυ εντάσσεται στο αντιδικτατορικό κίνημα. Γνωρίζεται με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Ανδρέα Παπανδρέου και συχνά τραγουδά στις εκεί συγκεντρώσεις του. Θα αντικαταστήσει, μάλιστα και τη Μελίνα σε μια από τις παραστάσεις του «Ilya darling» του Jyles Dassin - θεατρική προσαρμογή της ήδη Βραβευμένης με Όσκαρ ταινίας «Ποτέ την Κυριακή» - στο ρόλο της Ίλυας. Στην εκπομπή του Μέρβ Γκρίφφιν, στην οποία συχνά ήταν προσκαλεσμένη καταγγέλλει τη χούντα των συνταγματαρχών τραγουδώντας ζωντανά στην αμερικανική τηλεόραση το «Σώπα, όπου να' ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» από την «Ρωμιοσύνη» του Θεοδωράκη.

http://www.youtube.com/watch?v=wbp4InjmuKs

FLEURY - MADWOMAN OF THE MOON "ΦΛΕΡΥ - ΤΡΕΛΗ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ"
"Τρέιλερ από το ντοκιμαντέρ του Αντώνη Μποσκοΐτη που απέσπασε το Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ στο 25ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, καθώς και Κρατικό Βραβείο Ποιότητας του Υπουργείου Πολιτισμού. Συμμετέχουν: Σπύρος Σακκάς/ Σωτήρης Μουσούρης/ Δήμητρα Γαλάνη/ Νένα Βενετσάνου. Κείμενα της Φλέρυς Νταντωνάκη διαβάζει η Εύα Κοταμανίδου. Η ταινία δεν διατίθεται στο εμπόριο και από το 2002 που γυρίστηκε προβάλλεται σε φεστιβαλικές και άλλες ειδικές εκδηλώσεις." Το 1969 ο Βασίλης Φωτόπουλος, ο πρώτος Έλληνας βραβευμένος με Όσκαρ για τα σκηνικά του στον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, επιλέγει τη Φλέρυ για τον ρόλο της Ηλέκτρας στην κινηματογραφική μεταφορά του «Ορέστη». Παρ' όλο που ο Φωτόπουλος είχε εξασφαλίσει την άτυπη διαβεβαίωση του συνταγματάρχη της χούντας Ιωάννη Λαδά ότι δεν θα υπάρξει καμία παρέμβαση στο έργο του, ήταν δύσκολο για τη Φλέρυ να έρθει στη Μάνη όπου θα γίνονταν τα γυρίσματα. Υπήρχε ο κίνδυνος να συλληφθεί, καθώς στην Ελλάδα είχαν υποστεί βασανιστήρια από τη χούντα και φιλικά της πρόσωπα, όπως η ηθοποιός Κίττυ Αρσένη μεταξύ άλλων. Τελικά, ο «Ορέστης» σε σκηνοθεσία Βασίλη Φωτόπουλου κατάφερε να ολοκληρωθεί με συμπρωταγωνιστή το νεαρό Hiram Keller, μία και μοναδική κόπια φυλάσσεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Στις 29 Μαΐου του 1970 κι ενώ η Φλέρυ είχε ήδη γνωριστεί με τον Μάνο Χατζιδάκι κάνει την πρώτη γνωριμία της με το αθηναϊκό κοινό τραγουδώντας στο «Κονσέρτο '70» του Σταύρου Ξαρχάκου στο θέατρο «Κοτοπούλη». Ντυμένη με φορεσιά κοσμημένη με μοτίβα λαϊκής ελληνικής τέχνης, η Φλέρυ ερμήνευσε τα τραγούδια του Ξαρχάκου από το μιούζικαλ «Δώδεκα μήνες καλοκαίρι», ένας συνδυασμός pop μουσικής της εποχής και δημοτικών μοτίβων. Μαζί της και ο νεαρότατος Βλάσης Μπονάτσας, ενώ στο ίδιο κονσέρτο και ο Σταμάτης Κόκοτας τραγούδησε όλες τις γνωστές επιτυχίες του συνθέτη. Το 1970, ξανά πίσω στην Αμερική συντελείται η ιστορικής σημασίας γνωριμία της με τον Μάνο Χατζιδάκι. Στο πρόγραμμα που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη με τον τίτλο «Jacques Brel is Alive and Well and Living in Paris» αντικαθιστά τελευταία στιγμή την ασθενούσα τραγουδίστρια. Μετά το πέρας του προγράμματος , στο οποίο η Φλέρυ συμμετείχε από σύμπτωση σχεδόν, ο Χατζιδάκις εκστασιασμένος της προτείνει συνεργασία. Έκτοτε, γίνεται η Μούσα του μεγάλου Έλληνα συνθέτη, σε μια περίοδο που και ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις εισερχόταν σε μια νέα και ολότελα προσωπική αντίληψη για το τραγούδι ως μορφή τέχνης. Το 1970 στο σπίτι του Χατζιδάκι στη Ν. Υόρκη ηχογραφούν μαζί για πιάνο - φωνή μια σειρά από κλασικά ρεμπέτικα των Β. Τσιτσάνη, Μ. Βαμβακάρη, Γ. Παπαϊωάννου, Μπαγιαντέρα. Ο δίσκος αυτός με τίτλο «Η Φλέρυ Νταντωνάκη στα Λειτουργικά του Μάνου Χατζιδάκι» θα κυκλοφορήσει πολλά χρόνια αργότερα από τον Σείριο και θα αποτελέσει την τελευταία δισκογραφική ενασχόληση του Χατζιδάκι με τα ρεμπέτικα τραγούδια. Το 1971 κυκλοφορεί στη χώρα μας η «Ρυθμολογία», έργο για πιάνο του Χατζιδάκι, μαζί με τα τραγουδισμένα από τη Φλέρυ έξι τραγούδια του «Κύκλου του CNS», σε ποίηση του συνθέτη.

Το 1972 ο Μάνος Χατζιδάκις και η Φλέρυ Νταντωνάκη επιστρέφουν οριστικά στην Ελλάδα. Η επιστροφή τους σηματοδοτεί την εγχώρια δισκογραφική παραγωγή με την έκδοση του δίσκου «Ο Μεγάλος Ερωτικός» με τη συμμετοχή του Δημήτρη Ψαριανού - το έργο βέβαια είχε ξεκινήσει να γράφεται στη Ν. Υόρκη τον Ιούνιο εκείνης της χρονιάς - και περιλαμβάνει: μελοποιήσεις σε παλαιούς και νέους Έλληνες ποιητές, από τη Σαπφώ και τον Ευριπίδη έως τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Federico Garcia Lorca, στην απόδοση του Νίκου Γκάτσου. Σχεδόν παράλληλα με τον «Μεγάλο Ερωτικό», ο Χατζιδάκις ηχογραφεί με τη φωνή της Φλέρυς μια σειρά από παλιότερα και σύγχρονα του αγαπημένα του τραγούδια «Η μικρή Ραλλού», «Τρελή του φεγγαριού» κ.α. Οι ηχογραφήσεις αυτές θα κυκλοφορήσουν το 1977 εξ ημισείας με το «Χωρίον ο Πόθος» σε ερμηνεία Ευτύχιου Χατζηττοφή στο δίσκο «Οι Γειτονιές του φεγγαριού». Στα τέλη του '72, καθώς και στα μέσα της επόμενης χρονιάς ο Χατζιδάκις ξαναμπαίνει με τη Φλέρυ στο στούντιο, όπου και ηχογραφούν τα συγκλονιστικά τραγούδια του «Καπετάν - Μιχάλη» σε στίχους Γεράσιμου Σταύρου, βασισμένους στο ομώνυμο έργο του Νίκου Καζαντζάκη.«Ο Καπετάν - Μιχάλης» κυκλοφορεί τελικά το 1975 μαζί με τα «Δύο Ναυτικά Τραγούδια» και τον «Κύκλο του CNS», τραγουδισμένο τούτη τη φορά από τον βαρύτονο Σπύρο Σακκά. Το 1972, επίσης η Φλέρυ τραγουδά τα «Δώδεκα τραγούδια Γιώργου Ποταμιάνου», επιστέγασμα της φιλίας της με τον 'Ελληνα εφοπλιστή από τα χρόνια διαμονής της στις ΗΠΑ. Ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει με εξώφυλλο «τουριστικής» λογικής, αποσύρθηκε και επανακυκλοφόρησε από την παραγωγό εταιρεία MINOS με έναν πίνακα του Βασιλείου στο εξώφυλλο. Ορισμένα από τα τραγούδια του Ποταμιάνου, λαϊκά κυρίως και μπαλάντες με την έντονη χρήση αρμόνιου, είχαν παρουσιαστεί και διακριθεί σε φεστιβάλ τραγουδιού, όπως το «Στον Πειραιά, στο Πασαλιμάνι», που πήρε το α' βραβείο στο φεστιβάλ Πειραιώς.

Παράλληλα με την πορεία της στο τραγούδι, η Φλέρυ συνεχίζει να παίζει και στον κινηματογράφο, περισσότερο ως φιλική συμμετοχή. Έτσι, το 1973 εμφανίζεται στη σπονδυλωτή κωμωδία μικρού μήκους «Ακρόπολις Εξπρές» σε σκηνοθεσία και σενάριο του Θόδωρου Καλομοιράκη - η ταινία αυτή, σχετικά άγνωστη όπως και οι περισσότερες μικρού μήκους, παίχθηκε στο φεστιβάλ κιν/φου Θεσσαλονίκης εκείνης της χρονιάς, καθώς και στο φεστιβάλ της Γκρενόμπλ. Την περίοδο 1972 - 73 η Φλέρυ συναντιέται καλλιτεχνικά και με τον Χρήστο Λεοντή, με σκοπό να παρουσιάσουν τα τραγούδια του από τον κύκλο «Αχ, Έρωτα» στο καφέ - θέατρο «Πολύτροπον», στην Πλάκα. Γίνονται οι πρόβες, αλλά η συνεργασία Νταντωνάκη - Λεοντή δεν ολοκληρώνεται ποτέ και «δυστυχώς» σύμφωνα με μαρτυρία του συνθέτη «που δεν προνόησα να ηχογραφήσω κάτι από τις πρόβες». Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, η Φλέρυ ταλανίζεται από τους εσωτερικούς της δαίμονες, ελκύεται από τις ανατολίτικες θρησκείες και "χάνεται στα μονοπάτια του μυαλού της" όπως δημόσια δηλώνει η ίδια. Λίγα χρόνια αργότερα, σε μια συνέντευξη της στην κρατική τηλεόραση δε θα διστάσει να αποκαλέσει τους γκουρού «λαιστρηγόνες επικίνδυνους»! Το 1984 ερμηνεύει τρία τραγούδια στον πρώτο μικρό δίσκο του Ηλία Λιούγκου με τίτλο «Νυχτερινή δοκιμασία» σε ενορχήστρωση Νίκου Κυπουργού και δ/νση του Μάνου Χατζιδάκι, ο οποίος έγραφε τότε στο εισαγωγικό σημείωμα του δίσκου: «... Να ξεκινήσετε την ακρόαση του για δύο πρωταρχικούς λόγους. Και γιατί τραγουδάει η Φλέρυ, ύστερα από τόσον καιρό και γιατί ενδιαφέρθηκα να τον διευθύνω ο ίδιος». Την ίδια χρονιά, ακόμη συμμετέχει κατά κάποιο τρόπο και σ' άλλη μια μικρού μήκους ταινία: δανείζει τη φωνή της, μαζί με τον Χρύσανθο στο ντοκιμαντέρ, παραγωγής του Υπουργείου Πολιτισμού «Ω, Γλυκύ μου 'Εαρ» σε σκηνοθεσία και σενάριο Βασίλη Κεσίσογλου - μια κινηματογραφική μεταφορά των θείων παθών μέσα από τη Βυζαντινή ζωγραφική! Ακολουθούν οι εμφανίσεις της στους μουσικούς χώρους «Τιπούκειτος» της οδού Βαλτετσίου, «Καφέ - θέατρο» στην Κοδριγκτώνος και στον Πύργο των Αθηνών, προσωπικό χώρο του Βαγγέλη Σκούρτη. Με βασικό συνεργάτη της τον πιανίστα Γιάννη Σπυρόπουλο - Μπαχ, η Φλέρυ ερμηνεύει, εκτός από Χατζιδάκι, ελληνικά λαϊκά, αλλά και jazz και soul κομμάτια. Συμμετέχει στη συναυλία συμπαράστασης στους σεισμοπαθείς του Μεξικό, όπου ερμηνεύει μερικά από τα «Canciones Populares» του Lorva και άλλα ισπανικά τραγούδια Το «que bonita» το είχε πρωτοτραγουδήσει για τον πρώτο της δίσκο του 1965

Το 1986 πραγματοποιεί την τελευταία της δισκογραφική παρουσία, συμμετέχοντας στο δίσκο «Τσιμεντένια Τρένα» του συγκροτήματος Τερμίτες με το σπαραχτικό «Τραγούδι της νύχτας» σε ποίηση Μιχάλη Μαρμοτάκη. Είναι αυτονόητη η εκτίμηση που έτρεφε η Φλέρυ Νταντωνάκη για το rock μουσικό κίνημα, από τη δεκαετία του '60 που ζούσε στην Αμερική, υπεύθυνος όμως γι' αυτή την τελευταία της συμμετοχή στη δισκογραφία, μάλλον ήταν ο στενός συνεργάτης της Γιάννης Σπυρόπουλος - Μπαχ, ο οποίος τότε ανήκε στη συνθετική ομάδα των Τερμιτών. Ως τελευταία δημόσια εμφάνιση της, θα ανέφερα τη σύμπραξη της με τη Δήμητρα Γαλάνη στη συναυλία στη Ρωμαϊκή Αγορά, με τη γνωστή πλέον ιστορία, να εγκαταλείπει τη σκηνή σαν τρομαγμένο μικρό παιδί, σοκαρισμένη από τα πλήθη του κόσμου που είχαν συρρεύσει στο χώρο για να την ακούσουν. Τελικά όμως επιστρέφει και τραγουδά, χαρίζοντας στο κοινό της άλλη μια αλησμόνητη ερμηνεία. Έκτοτε, ακολουθεί η σιωπή. Αποτραβηγμένη στο σπίτι της στη Νέα Σμύρνη αρχικώς κι έπειτα σ' αυτό της οδού Σαπφούς, στα Μελίσσια, παρέα με την κόρη της Ζωή και τη μητέρα της, η Φλέρυ θεωρεί ότι τελείωσε οριστικά με την τέχνη του τραγουδιού. Διάφορες προσπάθειες που έγιναν στις αρχές της δεκαετίας του '90, από καλλιτέχνες που την θαύμαζαν, όπως ο Θανάσης Μωραΐτης για επανεμφάνιση της στα μουσικά πράγματα, αποβαίνουν άκαρπες. Στην πραγματικότητα, σκέψεις συναδέλφων και φίλων της Φλέρυς για μια πιο ενεργό συμμετοχή της στη δισκογραφία πάντοτε υπήρχαν: ανατρέχοντας σε πολιτιστικά ρεπορτάζ εφημερίδων από το 1986 μαθαίνουμε πως η Μαρία Φαραντούρη, η Μαρίζα Κωχ και η Φλέρυ Νταντωνάκη ετοιμάζονται να ηχογραφήσουν τα τραγούδια της Κωχ σε ποίηση Κώστα Βάρναλη - κάτι που εν τέλει δεν έγινε ποτέ, δυστυχώς. Το 1994 στη συλλογή τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη με τίτλο «Άπονες Εξουσίες», την ακούμε να τραγουδά το «Μάνα μου και Παναγιά». Πρόκειται για ανακρίβεια το ότι αυτή ήταν και η τελευταία «παρουσία» της Φλέρυς στη δισκογραφία, εφόσον η συγκεκριμένη ηχογράφηση του κλασικού τραγουδιού των Μ. Θεοδωράκη/ Τ. Λειβαδίτη προερχόταν κατ' ευθείαν αποσπασμένη από εκείνον τον πρώτο δίσκο της στην Αμερική. Το ίδιο συνέβη και με τα τραγούδια «Σουσουράδα» του Νίκου Γούναρη ή τη «Μυρτιά» των Μ. Θεοδωράκη/ Ν. Γκάτσου, τα οποία δεν έπαψαν να εμφανίζονται ενταγμένα σε διάφορες συλλογές - αφιερώματα στους αναφερόμενους συνθέτες. Συνεχίζοντας να ζει απομονωμένη στο σπίτι - ερημητήριο της και με τους ιδιωτικούς της δαίμονες να γιγαντώνονται, η Φλέρυ χτυπιέται κι από την επάρατη νόσο. Στις 18 Ιουλίου του 1998 θα αφήσει την τελευταία της πνοή στο Νοσοκομείο του Μεταξά, στον Πειραιά και θα αναπαυθεί στο κοιμητήριο της Παιανίας, πλάι στο μνήμα του Μάνου Χατζιδάκι, του ανθρώπου με του οποίου το έργο ταυτίστηκε περισσότερο από κάθε άλλον καλλιτέχνη.
πηγή: http://mousikorama.gr/site/index.php/biography/244-ntantolaki

Ακριβή, εύθραστη και αέρινη

“… έχω μία τρεμάμενη παρουσία μέσα μου … θα έλεγα ότι είναι περισσότερο ένα είδος φοβισμένου παιδιού … … είμαι περισσότερο παιδί … παρά ας πουμε μια γυναίκα η οποία είναι νευρωτική για το σεξ ή οτιδήποτε άλλο … είμαι περισσότερο ένα μωρό που της αρέσει να έχει δίπλα της ανθρώπους … να την αγαπούν σαν λουλούδι σαν παιδί … περισσότερο παιδί … ζητάω προστασία του μπαμπά ας πούμε, της μάνας μου - που αντιπροσωπεύει τον μπαμπά μου δηλαδή … αγγίζω τους ανθρώπους σαν παιδί που περισσότερο θέλει προστασία πατρική και λιγότερο σαν γυναίκα που θέλει προστασία ερωτική … * … έζησα δέκα χρόνια σαν καλόγρια πέρασα κλινικές φυλακές για να βρω την ψυχή μου και κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου … διάβασα βίους Αγίων αναζητώντας την λιτότητα … ζούσα μία εσωτερική διαδρομή … ήμουν χαμένη για όλους ένοιωθα μια δύναμη παρούσα να με καθοδηγεί … κινδύνεψα πολύ σε αυτή την πνευματική περιοχή δεν έπρεπε να μιλώ σε ανθρώπους δεν έπρεπε να τρώγω έβλεπα πνεύματα δαίμονες αγγέλους που είναι μεν γεννήματα της φαντασίας αλλά όταν τα ζήσεις είναι τρομερά γιατί ξεφεύγεις από τα ανθρώπινα πλαίσια … σε μια τέτοια κατάσταση βρισκόμουν όταν με φέραν το 1971 στην Ελλάδα … σε αυτή την κατάσταση ηχογράφησα με τον Μάνο τον μεγάλο Ερωτικό … ** …άντρες με ερωτεύονταν γυναίκες ζητούσαν την φιλία μου μουσικοί την συνεργασία μου παιδια με αγαπούσαν γι αυτό που τραγουδούσα … αλλά εγώ ήμουν αλλού … είχα καταληφθεί από κάτι μη δημιουργικό … μέσα μου πίστευα ότι δεν ήμουν τίμια κι ήθελα να τιμωρήσω τον εαυτό μου …εζησα στην Κρήτη πίνοντας γάλα και τρώγοντας χόρτα … αντιλήφθηκα ότι έπρεπε να συνυπάρξω με τους ανθρώπους που υποφέρουν έπρεπε να ήμουν κοντά τους η εποχή δεν με άφηνα να ζήσω από την απομόνωσή μου έτσι πήγα στην Νέα Υόρκη κι έζησα με τα παιδια που βρίσκονταν στον δρόμο … τα ρούχα μου είχαν γίνει κουρέλια … φρόντιζα παρ όλα αυτά τους αλκοολικούς κατά κάποιο τρόπο μάθαινα τι σημαίνει να ζείς στον δρόμο … πήγα κοντά σε αυτά τα παιδια χωρίς να σκεφτώ τίποτα … αλλά κάπου δεν είχα κι εντελώς χαθεί έπρεπε να ζήσω για να μιλήσω για όλα αυτά … ** … καμιά φορά ζω στην περιοχή της βαθιάς πραγματικότητος και την πραγματικότητα η οποία είναι πέρα από την πραγματικότητα … οπότε αγγιζει και το όνειρο … κι αγγίζει και μία άλλη πραγματικότητα που δεν γνωρίζει ο κόσμος …”*
πηγή: http://papsera.blogspot.com/

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 18/7/1998
"Πέθανε η Φλέρυ Νταντωνάκη σε ηλικία 60 χρονων."

Μία αληθινή τραγουδίστρια, η Φλέρυ Νταντωνάκη, πέθανε τα ξημερώματα μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία 60 χρόνων. Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε για εκείνη ότι "είναι ανεπανάληπτη, δεν σκέφτεται το κοινό. Σκέφτεται τον απόλυτο έλεγχο της φωνής της και δίνεται ολόκληρη σε αυτό το κυνήγι της τελειότητας. Η Φλερυ Νταντωνάκη ήταν ίσως,η σπουδαιότερη φωνή της Ελλάδας. Δεν το ήξερε πως ήταν σπουδαία. Πέθανε χτυπημένη από τον καρκίνο ξεχασμένη πια από όλους,η είδηση πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων..
Read more: http://www.myspace.com/dadonaki

H τελευταία λέξη, που βγήκε από το στόμα της Φλέρυς Νταντωνάκη, στο Νοσοκομείο Μεταξά, λίγο πριν η ανορθόγραφη λέξη «ΑΠΝΙΑ», καταγραφεί στον ιατρικό επίλογο της, σε τελευταίο στάδιο καρκινοπαθούς Ελευθερίας Παπαδαντωνάκη, ήταν η λέξη «Πού$τηδες», όπως μαρτυρούν οι συγγενείς ασθενούς, από το διπλανό κρεβάτι. Δεν ήξεραν ποιά ήταν η Φλέρυ Νταντωνάκη. Δεν είχαν ακούσει ποτέ κανένα της τραγούδι. «Ήταν μια που τραγουδούσε με τη Μάγια Μελάγια;» «Τι λες ρε συ, αυτή ήταν η Μπέμπα Μπλάνς.» «Α, δεν την ξέρουμε τότε αυτή.» Στο κοινό νοσοκομειακό δωμάτιο, οι συγγενείς της διπλανής ασθενούς. είχαν ενοικιάσει μια τηλεόραση, που έπαιζε στη διαπασών όλες τις καλοκαιρινές επαναλήψεις των ιδιωτικών καναλιών. Η κόρη της Φλέρυς, επειδή ενοχλούσε την μητέρα της, ο ήχος στη διαπασών, είχε ζητήσει ευγενικά να χαμηλώνουν την ένταση, καθώς η μητέρα της δεν μπορούσε να κοιμηθεί – δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου. Η έκκληση της Ζωής, ερμηνεύτηκε μάλλον σαν επιθυμία απομάκρυνσης της συσκευής, η οποία το επόμενο κιόλας πρωί αντικαταστήθηκε από ένα φορητό τραντζίστορ, ακουμπισμένο δίπλα από το κρεβάτι της Φλέρυς, το οποίο έπαιζε επίσης στη διαπασών, έναν πειρατικό πειραϊκό ραδιοφωνικό σταθμό. «Η Ντέλα από Κερατσίνι αφιερώνει τώρα στον Βασίλη από Κοκκινιά το τραγούδι της Άννας Βίσση-ς «Τρελλαίνομαι» και τον παρακαλάει να της τηλεφωνήσει στο σπίτι της ξαδέρφής της Χαρούλας για να πάνε για καφέ. Πάμε λοιπόν να ακούσουμε Άννα Βίσση από το χρυσό δίσκο με επιτυχίες του Νίκου Καρβέλα «Κλίμα τροπικό».» Η Φλέρυ είναι όλη μέρα στο κρεβάτι της. Είναι υπέρβαρη και κοιμάται γυμνή. Είναι 60 χρονών και φαίνεται 80. Κάποια μέρα επισκέπτεται το Νοσοκομείο Μεταξά, ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης Σημίτη για εθιμοτυπικούς λόγους. Περνάει και από τα δωμάτια ασθενών. Κοντοστέκεται στις εισόδους των δωματίων κι απευθύνει χαιρετισμούς, όπου τονίζουν την συμπαράσταση της κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του πρωθυπουργού προσωπικά, στην καθημερινότητα των Ελλήνων πολιτών που εμπιστεύονται το δημόσιο σύστημα Υγείας. Σ.Σ ... Πεπονής, Γείτονας, Παπαδήμας, Παπαδόπουλος ή Στεφανής; ποιός απ όλους, κατά τη γνώμη σας, θα μπορούσε να είναι τόσο χυδαίος, ώστε να ξεστομίσει, αυτό που θα διαβάσετε, παρακάτω? «Όλοι μαζί, μπορούμε για ένα καλύτερο ΕΣΥ. Σας ευχαριστούμε.» Η διευθύντρια ορόφου - που εκείνην την ώρα, χάνει από την τσέπη της το δεκαπενθήμερο του μηνός - που αν θυμάσαι, ω! αναγνώστη, εισέπραταν μετρητοίς όλοι οι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι στο ίδιο φακελάκι που όλοι οι Έλληνες πολίτες καλούνταν να τοποθετήσουν την κομματική λίστα με τον προσημειωμένο από το σπίτι δίπλα στον υποψήφιο «δικό» τους βουλευτή σταυρό - σε αντίθεση με τώρα που ο κομμένος δημόσιος μισθός καταβάλλεται στην ιδιωτική τράπεζα που εξυπηρετεί με μισθοδοτικούς λογαρισμούς, το εκάστοτε Υπουργείο - σκύβοντας στα πόδια του Υπουργού, του ψιθυρίζει ότι από το δωμάτιο που μόλις πέρασε νοσηλευόταν η Φλέρυ Νταντωνάκη. « Ποιά είναι αυτή; Δημοτική σύμβουλος;» « Όχι, κύριε Υπουργέ, τραγουδίστρια.» «Δεν την ξέρω. Ποιά λέτε;» Γυρνάει πίσω στην πόρτα και βλέπει την μοναδική ασθενή του θαλάμου, να κοιμάται. « Η χοντρή;»

Σε μια συνέντευξή της η Φλέρυ Νταντωνάκη το 1986 στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ είχε δημόσια πει ότι είναι ΠΑ.ΣΟ.Κ. Είχε υποστηρίξει με ουτοπικό σθένος τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Λαλιώτη και τον Γεράσιμο Αρσένη. Εκείνη η συνέντευξη, είχε θυμώσει όσο τίποτε άλλο τον Μάνο Χατζιδάκι. Η Φλέρυ, αφήνει την τελευταία της πνοή τον Ιούλιο του 1998. Επί κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη. Τα έξοδα της ταφής, αναλαμβάνει ο θετός γιός του Μάνου Χατζιδάκι και η Φλέρυ Νταντωνάκη, αναπαύεται δίπλα στον Μάνο Χατζιδάκι στο κοιμητήριο της Παιανίας. Στην τηλεφωνική συνομιλία που είχαν οι παραγγελιοδόχοι του μνήματος με τους μαραμαροτεχνίτες, κάποιος αντέγραψε λάθος το επίθετο. Ακόμα και σήμερα, αν επισκεφθείς, ω! αναγνώστη, τον τάφο της Φλέρυς στην Παιανία, το επίθετο που την συνοδεύει είναι ανορθόγραφο. «ΦΛΕΡΥ ΑΤΑΝΤΩΝΑΚΗ»

Υ.Γ. Το 2000 σε ένα ταξίδι μου στη Νέα Υόρκη, στην προθήκη ενός καταστήματος βινυλίων στο Soho, βλέπω τον δίσκο της Flery – Isles of Greece. Στοιχίζει πιο ακριβά, από όσο στοιχίζουν όλοι οι υπόλοιποι δίσκοι της προθήκης μαζί. 350 δολλάρια. Μπαίνω μέσα. Τον αγοράζω. Χωρίς παζάρι. Φεύγοντας ρωτάω τον νεαρό Αμερικάνο ιδιοκτήτη του καταστήματος. «Μα γιατί τον πουλάτε τον συγκεκριμένο δίσκο, τόσο ακριβά;» « Μα είναι η μεγαλύτερη φωνή της Ελλάδας, man.»





"Το τραγούδι της νύχτας"
Εκεί σκορπισμένη στον ύπνο μουσκεύει η ψυχή
θλιμμένη αγαπιέμαι από σκεύη κουζίνας και πράγματα
και κάπου στο βάθος της νύχτας αστράφτεις εσύ
σε εικόνες γεμάτες περάσματα.
Αίμα στο στόμα μου και τ' όνειρο άσπρο
μικρές αγγελίες στον τύπο διαβάζεις
μου μοιαζεις με όστρακο κι απόρθητο κάστρο
Αίμα στα πόδια μου και τ' όνειρο άσπρο
γυμνή - ξαπλωμένη να τρέχω διατάζεις
μου μοιάζεις απόμακρος και σβήνεις σαν άστρο
αίμα στο βλέμμα μου και τ' όνειρο άσπρο
στο χρώμα μπερδεύτηκα - δεν βλέπω - μ' αρπάζεις
φωνάζω σαν νήπιο μια λέξη σαν ''άσ' το''.
Εκεί διάλυμένη στον ύπνο, βαμμένη χρυσή
με γέλια φλερτάρω ένα σκεύος κουζίνας
χαράματα και μ' ένα μπουκάλι υγρό γεννημένο Εσύ
γυμνή με δικάζεις να βάλω τα κλάματα
'Να 'μαι '' φωνάζω μπροστά στον καθρέφτη
''γυναίκα από πέτρα με ψυχή βιασμένη''
κοιτάζω τη φάτσα μου να βλέπει τον κλέφτη
''να 'μαι '' ψελλίζω κοντά στον καθρέφτη
διακρίνω τη χλόη μου με στάχτη βαμμένη
και κει μπρος στα πόδια μου το σώμα μου πέφτει
''να 'μαι '' υστερίζω σιμά στον καθρέφτη
τον χτυπώ με γροθιά και με βλέπω σπασμένη.

Ξυπνώ μουσκεμένη κοντά σ' ένα κάλπικο ψεύτη.

Ξυπνώ μουσκεμένη...

ελπίζω το αφιέρωμα στη λατρεμένη Φλέρυ, να είναι αντάξιο της "φεγγαρικής αηδόνας"...σ' ευχαριστούμε για την τιμή!

...για όλα τα βράδια που ήσουν δίπλα μου και μου κρατούσες το χέρι όταν έχανα το δρόμο της επιστροφής.
για την αγκαλιά που χάθηκα μέσα της.
για το χαμόγελο και το καθάριο βλέμμα...μα κυρίως επειδή είσαι ακόμα εδώ...το μόνο που μπορώ να πω, είναι: "φάτσα" μου...σ' αγαπώ.!

η φιλία σου πολύτιμη κι όπως λες και συ: "προσφορά είναι ο άνθρωπος μέσα μας...

Βαλκανική Μουσική
Η Μεγάλη Διαμόρφωσή της

Ο Μουαμμέρ Κετέντζογλου είναι ακορντεονίστας κι επίσης, εξω-πανεπιστημιακός εθνομουσικολόγος. Ενδιαφέρεται για τη δημοτική μουσική διαφόρων χωρών. Αυτό το ενδιαφέρον που άνθισε με τη σύγχρονη ελληνική μουσική (Λαϊκά) και το Ρεμπέτικο, εστιάστηκε έντονα στη βάση της βαλκανικής μουσικής. Το πρώτο του άλμπουμ με παραγωγό την Kalan το 1993 "Λατρεμένα Ακρογιάλια (Sevdali Kiyilar)", περιλαμβάνει παλιά αλλά και σύγχρονα ελληνικά τραγούδια. Οι πρώτες δύο συλλογές με ρεμπέτικα (1994, 1996) και άλλη μία που ονομάστηκε "Πρωτοπόροι της μουσικής Κlezmer" (1995) ήταν επίσης παραγωγές της Kalan Productions. Αυτόν τον καιρό, είναι υπεύθυνος για τη σειρά άλμπουμ "Μελωδίες Χωρών", μια παραγωγή που έχει αναλάβει η Kalan.

Από το 1993, ο Μουαμμέρ Κετέντζογλου άρχισε να οργανώνει ετήσιες συναυλίες με το όνομα "Χρώματα του Κόσμου (Yeryuzunun Rengi)". Αυτές οι συναυλίες στις οποίες ο ίδιος ο Κετέντζογλου συμμετέχει, φέρνουν κοντά πολλούς μουσικούς με ρεπερτόριο που συνεχώς ανανεώνεται.

πηγή : http://www.muammerketencoglu.com/home/page/454

Συνέντευξη:

Συναντηθήκαμε με τον Μουαμμέρ Κετέντζογλου ένα απόγευμα στην Πόλη. Ήρθε μαζί με τη γυναίκα του, την Ντενίζ. Η Ντενίζ είναι σύντροφός του εδώ και μερικά χρόνια όχι μόνο στη ζωή αλλά και στο πάλκο. Σπούδασε νομική και ήτανε δικηγόρος μέχρι που η αγάπη της για τον Μουαμμέρ και τη μουσική την έκανε να αφήσει τη δικηγορία για να ασχοληθεί με το τραγούδι. Χαμογελαστοί, ευγενικοί και πρόσχαροι. Δεν είναι τυπικοί. Έχουνε ζωντάνια και φρεσκάδα. Και τη μεταδίδουνε. Ξέρουμε ότι ο Μουαμμέρ είναι μεγάλος μουσικός. Ξέρουμε επίσης ότι έρχεται συχνά στην Ελλάδα και έχει συνεργαστεί με μεγάλους Ελληνες μουσικούς. Ο Μουαμμέρ παίζει ακορντεόν. Το ξέρει καλά το ρεμπέτικο. Και ακόμα περισσότερο, το αισθάνεται το ρεμπέτικο. Γεννημένος κοντά στη Σμύρνη, με μια πλευρά της οικογένειας του να έρχεται από τη Γευγελή, ήρθε από μικρός σε επαφή με τη μουσική. Κάπου στη πορεία αγάπησε την ελληνική μουσική, αγάπησε και το ρεμπέτικο. Δεν μπορεί να μας δει. Όπως και εμείς δεν μπορούμε να δούμε αυτά που βλέπει. Πίνουμε ένα τσάι και αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε. «Ξέρετε, κάθε φορά που πηγαίνω στην Ελλάδα παίρνω θετική ενέργεια» μας λέει. Του εξηγούμε τι περίπου θα τον ρωτήσουμε και εκεί έρχεται η πρώτη έκπληξη. Μας λέει ότι δεν είναι ένας μεγάλος διανοούμενος και ότι θα χρησιμοποιήσει τη διαίσθηση του για να μας απαντήσει. Η σεμνότητα είναι κάτι που πάντα εντυπωσιάζει. Ειδικά όταν προέρχεται από ανθρώπους σαν τον Μουαμμέρ. Μας μίλησε για πολλά. Για την πρώτη του επαφή με το ρεμπέτικο, για το ρόλο που έπαιξε για τη διάδοση του στην Τουρκία, την άποψη του για τις περιόδους του ρεμπέτικου και κάποια από τα είδη του. Μας μίλησε επίσης και για τα κοινά ελληνοτουρκικά τραγούδια. Εκεί μας αποκάλυψε τις μουσικές του ανησυχίες καθώς και τις μουσικές του αναζητήσεις που αφορούν τους δύο λαούς που ζουν εκατέρωθεν του Αιγαίου. Μας φάνηκε σαν όραμα. Ένα όραμα συνεργασίας, σεβασμού και προπάντων αγάπης.

Κύριε Κετέντζογλου θα μπορούσατε να μας μιλήσετε λίγο για εσάς;
Γεννήθηκα στην Τίρε (Θύρα) κοντά στη Σμύρνη το 1964. Άρχισα να ασχολούμαι από μικρός με τη μουσική στο σχολείο και διάλεξα το ακορντεόν. Αργότερα ήρθα στην Κωνσταντινούπολη όπου και σπούδασα ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Γενικά, σαν μουσικός ενδιαφέρομαι πολύ για την μουσική των άλλων λαών. Έχω μία προτίμηση για τη μουσική της δυτικής Τουρκίας και των βαλκανικών λαών. Η ελληνική μουσική με έχει τραβήξει πολύ. Και ιδιαίτερα το Ρεμπέτικο.
Τι είναι για σας το Ρεμπέτικο;
Με το Ρεμπέτικο, πολλοί άνθρωποι ασχολήθηκαν και έκαναν διάφορες θεωρίες γύρω από αυτό. Ορίστηκε πολλές φορές και διαφορετικά. Εγώ εδώ, επειδή μου το ζητάτε θα σας πω τη δικιά μου άποψη. Καταρχήν το Ρεμπέτικο είναι το είδος μουσικής με το οποίο αισθάνομαι ότι ταυτίζομαι. Όταν ακούω ή παίζω Ρεμπέτικο αισθάνομαι ότι γίνομαι ένα με αυτή τη μουσική. Βέβαια ακούω ελληνική μουσική από τα παιδικά μου χρόνια. Όμως αυτή η μουσική είχε κάτι που με απορροφούσε, είχε κάτι που με καλούσε. Θα σας πω κάποιες λεπτομέρειες που δεν είναι πολύ γνωστές. Το 1988 είχα πάει στη Βιέννη σε ένα φίλο. Το Ρεμπέτικο το ανακάλυψα εκεί. Όταν άκουσα για πρώτη φορά Ρεμπέτικα τραγούδια έμεινα άναυδος. Η πρώτη ανθολογία Ρεμπέτικου που άκουσα είναι η συλλογή «Πέντε Ελληνες στον Άδη». Ήταν ένα άλμπουμ με δύο δίσκους. Αυτή ήταν και η πρώτη μου επαφή με το Ρεμπέτικο.

Η Ντενίζ και ο Μουαμμέρ Κετέντζογλου κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.

Καταλαβαίνατε τα λόγια από τα τραγούδια;
Όχι, δεν καταλάβαινα τίποτα. Στη συνέχεια, πάλι στη Βιέννη, βρήκα μία ανθολογία με 6 δίσκους με τίτλο «Η ιστορία του Ρεμπέτικου». Αυτοί οι δίσκοι ήταν τα πρώτα μου βήματα. Εκείνη την εποχή σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Είχα φίλους από τη Δυτική Θράκη και τους παράγγελνα δίσκους από Ελλάδα. Όλα μου τα χρήματα τα ξόδευα σε δίσκους! Τότε συνέβη και κάτι άλλο: όσο περισσότερο γνώριζα το Ρεμπέτικο, τόσο περισσότερο αισθανόμουνα ότι είναι το καθήκον μου, η υποχρέωσή μου να το παρουσιάσω στην Τουρκία. Εκείνη την εποχή στην Κωνσταντινούπολη υπήρχε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για το Ρεμπέτικο. Οι άνθρωποι εκεί το υποδέχονταν με μεγάλο ενδιαφέρον και θαυμασμό. Υστέρα από τόσα χρόνια οι Τούρκοι προσπαθούσαν να ανακαλύψουν αυτή τη μουσική.

Πώς στην Τουρκία ο κόσμος ανακάλυπτε εκείνη την εποχή το Ρεμπέτικο;
Πρώτα απ’ όλα χάρη στην ταινία «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη. Εκείνη την εποχή στην Τουρκία άρχισαν να ακούγονται και άλλα είδη ελληνικής μουσικής. Τότε έκανα και ένα μικρό σχήμα με μερακλήδες μουσικούς. Παράλληλα άρχισα να κάνω σεμινάρια για το Ρεμπέτικο και έδωσα διαλέξεις σε πάρα πολλά κέντρα διασκέδασης και πολιτιστικά κέντρα.

Τούρκικη αφίσα της ταινίας «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη.

Παράλληλα με τα τραγούδια που έπαιζα παρουσίαζα επίσης και τραγούδια μέσα από παλιές αυθεντικές ηχογραφήσεις. Εκείνη την περίοδο ήμουνα ο μόνος που ασχολήθηκε με την παρουσίαση και την προβολή του Ρεμπέτικου αφού κανένας άλλος δεν ενδιαφερόταν. Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Τότε ένας διάσημος δημοσιογράφος με ονόμασε «Ρεμπέτικο Μουαμμέρ» (γελάει). Κανένας βέβαια δεν μου ανάθεσε αυτόν το ρόλο, τον ανέλαβα μόνος μου. Και αυτό σας το λέω με κάποια πικρία, γιατί κανένας άλλος δε θέλησε να ασχοληθεί πριν από μένα. Αυτά που σας περιγράφω έγιναν στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σήμερα βέβαια στην Τουρκία υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που ασχολούνται με το Ρεμπέτικο και τη διάδοσή του.

Βλέπουμε ότι στους δίσκους όπου παρουσιάζετε το Ρεμπέτικο υπάρχει και μία παιδαγωγική διάθεση. Ενδιαφέρεστε να δώσετε στοιχεία γι’ αυτά τα τραγούδια.
Ίσως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αγαπάω πολύ αυτή τη μουσική και παράλληλα ενδιαφέρομαι και για την ιστορία των μουσικών. Σε κάθε είδος μουσικής που ασχολούμαι ενδιαφέρομαι και για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε. Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Ίσως επειδή παρουσίαζα για πρώτη φορά το Ρεμπέτικο με ενδιέφερε να γίνει σωστά. Εκείνα τα χρόνια ήμουνα πολύ ευτυχής όταν έκανα αυτή τη δουλειά.

Συμφωνείτε με την προσθήκη τούρκικων στίχων σε ρεμπέτικα τραγούδια;
Όπως γνωρίζετε, η γλώσσα του Ρεμπέτικου είναι η ελληνική. Αυτά τα τραγούδια έχουν μια ιστορία, έχουν τη δική τους ζωή. Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ ότι το Ρεμπέτικο πρέπει να γίνει ένα είδος τούρκικης μουσικής βάζοντάς του τούρκικα λόγια, παρόλο που το μουσικό ύφος του έχει ανατολική χροιά. Το Ρεμπέτικο είναι ένα ειδικό είδος μουσικής. Και στην Τουρκία χρειάζεται ένα ειδικό κοινό για να το ακούσει.

Από τότε που αρχίσατε να παρουσιάζετε το Ρεμπέτικο στην Τουρκία μέχρι σήμερα τι έχει αλλάξει;
Σήμερα στην Τουρκία ακούμε ελληνική μουσική. Στα εστιατόρια, στο δρόμο, στα μαγαζιά. Για μένα σημαίνει ένα πράγμα: ότι οι Τούρκοι θυμήθηκαν ότι οι δύο λαοί είναι αχώριστοι, όπως το δάχτυλο με το νύχι. Αυτό δε δημιουργήθηκε τώρα. Υπήρχε. Απλά το ξαναθυμηθήκαμε.

Πιστεύετε ότι αυτό το ενδιαφέρον για την ελληνική μουσική στην Τουρκία είναι το αποτέλεσμα, ο καρπός της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που συμβαίνει σήμερα;
Για μένα είναι το αντίθετο. Πιστεύω ότι βρίσκεται στην πηγή, αποτελεί ένα από τα αίτια αυτής της προσέγγισης. Γιατί όπως γνωρίζετε, η ελληνοτουρκική προσέγγιση όπως την ξέρουμε γίνεται μετά το 1999. Ενώ αυτή η προσέγγιση άρχισε νωρίτερα, με την ταινία του Κώστα Φέρρη, με κάποιους δίσκους με ρεμπέτικα τραγούδια αλλά και άλλα ελληνικά τραγούδια που άρχισαν να ακούγονται εκείνη την εποχή. Βέβαια, δεν αντιλέγω ότι ο μεγαλύτερος παράγοντας της ελληνοτουρκικής προσέγγισης είναι οι καταστροφικοί σεισμοί που συνέβησαν στην Τουρκία το 1999.

πηγή http://www.klika.gr/cms/index.php/ar8rografia/synentefkseis/270-muammer-ketencoglu.html

...ο Βόσπορος του Nuri Bilge Ceylan

...Αφιερωμένο. στο φίλο που έκανε τον κόπο να μου στείλει e-mail.!

αγαπητέ "έλληνα", χρησιμοποιώ το nick που επέλεξες γιατί πραγματικά το διασκέδασα.!!!!
δεν είμαι σίγουρη ότι η εγκεφαλική σου λειτουργία είναι τέτοια που να σου επιτρέπει να εννοήσεις, αλλά θα σου κάνω τη χάρη και θα σου απαντήσω...ελπίζω, να μη χρειαστεί να ανοίγεις λεξικά για να μαθαίνεις ορολογίες και ερμηνείες λέξεων.!
σύμφωνα λοιπόν, με τη βλακεία που σε δέρνει εκτός από λεσβία - από πότε η λέξη χρησιμοποιείται ως ύβρις;;;; - είμαι και απάτρις και μου χρειάζεται ένας βαρβάτος άντρας όπως εσύ, για να με κάνει γυναίκα χαχαχαχαχαχα!!! κι ένα ταξιδάκι αναψυχής κατά Μακρόνησο μεριά....αυτό υποθέτω, μετά το wild sex μαζί σου!!!!!! χαχαχαχαχα :pppppp

κι αυτό, επειδή τόλμησα να αναρτήσω θέμα με το οποίο δε συμφωνείς.
το προηγούμενο αφιέρωμα στη μουσική της Βουλγαρίας σου έπεσε βαρύ κι αντί ως πολιτισμένος άνθρωπος να κάνεις διάλογο, προτίμησες να βρίζεις κάτω από την κουκούλα της ανωνυμίας...δε μου κάνει εντύπωση βέβαια, αφού οι παπούδες και οι γονείς σου πρέπει να είναι της ίδιας εμετικής σχολής!

αγαπητέ "έλληνα", έμαθα να αγαπώ, έμαθα να αισθάνομαι...έμαθες να μισείς.!
ειλικρινά δε σε παρεξηγώ, μάλλον σε λυπάμαι.
ο άνθρωπος που γεμίζει τη ζωή του με μίσος είναι κατά βάση ένας δυστυχισμένος άνθρωπος...κι εγώ, θέλω να απολαμβάνω τη ζωή...αυτή είναι η διαφορά μας.!

η μουσική είναι μια Διεθνής γλώσσα, μέσω αυτής μπορούμε να γνωριστούμε μεταξύ μας.
είναι μια έννοια ανώτερη, πέρα και πάνω από κάθε άλλο γλωσσικό ή επικοινωνιακό επίτευγμα του ανθρώπου.
η μουσική, είναι μια γλώσσα που μπορούν να καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι...αρκεί, να έχουν τ' αυτιά αλλά κυρίως την καρδιά τους καθαρή...
η μουσική ξυπνά τις αισθήσεις...σε ταξιδεύει, σε κάνει να νοσταλγείς, να θυμάσαι, να γελάς, να κλαις...απαραίτητη προϋπόθεση όπως σου είπα και πιο πάνω αγαπητέ "έλληνα" να μην έχεις επιτρέψει να πιάσει σκουλίκια η ψυχή σου....γιατί

...Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

stay tuned αγαπητέ, θα ακολουθήσουν κι άλλα "ανθελληνικά" αφιερώματα στη μουσική των Γειτόνων!!! :))

Το λιλιπούτειο χωριό, το μικρότερο σε ολόκληρη τη χώρα αλλά με τη μεγαλύτερη ομορφιά, βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Βουλγαρίας. Απέχει 20 χλμ. από την πόλη του Σαντάνσκι, 186 χλμ. από τη Σόφια, και σε σχέση με την Ελλάδα βρίσκεται κοντά στον Προμαχώνα. Πολιτιστικά και ιστορικά κηρυγμένη διατηρητέα ζώνη, το Μέλνικ κουβαλά ιστορία αιώνων. Η ύπαρξή του χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, ενώ οι λαοί που το κατέκτησαν δεν ήταν λίγοι: Ρωμαίοι, Τούρκοι, Ελληνες και Σλάβοι... Υπήρξε πλούσια εμπορική πόλη και σημαντικό κέντρο του Ελληνισμού. Την αποκαλούσαν «Μελένικο» και ήταν ο τόπος της Ρωμυλίας. Τον 6ο αιώνα μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκτισε φρούριο για να προστατεύει το μέρος από τις βαρβαρικές επιδρομές. Γύρω από αυτό ξεκίνησε να δημιουργείται ο οικισμός του Μελένικου, που έφτασε στη μεγάλη του ακμή επί Τουρκοκρατίας. Η οικονομική αυτή ακμή πήγαζε από την εμπορία των εξαίρετων κρασιών, των υφαντών, των δερμάτων και άλλων ειδών. Οι Ελληνες παρέμειναν μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου.
πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=106434

***παραδοσιακές φορεσιές από διάφορες περιοχές της Βουλγαρίας, με μια γρήγορη ματιά θα σκεφτόμασταν ότι είναι στολές ελληνικές...τόσο πολύ μοιάζουν.!

Το όρος Πίριν είναι μιά οροσειρά στη νοτιοδυτική Βουλγαρία με ψηλότερη κορυφή το Vihren στα 2914 μ. Το φάσμα του Πίριν εκτείνεται περίπου 40 χλμ βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά και σε 25 χλμ πλάτος. Πρόκειται για μια περιοχή που έχει συμπεριλάβει η Unesko στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Μεγάλο μέρος της περιοχής προστατεύεται ως εθνικό πάρκο, το Εθνικό Πάρκο του Πίριν. Η ονομασία του βουνού προέρχεται από τον ανώτερο θεό των Σλάβων, τον Perun, ο οποίος ήταν ο θεός τουκεραυνού και της αστραπής.
πηγή: http://www.snowtravel.gr/bulgaria/

...γειτόνισσά μας η Βουλγαρία, και ιδίως στους Βορειοελλαδίτες και Θρακιώτες η μουσική της δεν είναι καθόλου ξένο άκουσμα.ζωηρή, με ρυθμούς δαιδαλώδεις που μουσικός δυτικής παιδείας δεν τολμάει να ακουμπήσει (τα 11/8 και 15/8 στους πιό τρελούς συνδυασμούς και σε prestissimo τα έχουν για ψωμοτύρι), ή με γυναικείες χορωδίες σε αργόσυρτα υποβλητικά τραγούδια(όπως τα διάφορα ensemble με την ένδειξη «Το μυστήριο των Βουλγαρικών φωνών»), έχει αρκετά μεγάλη διάδοση μεταξύ των παραδοσιακών και λαικών ακουσμάτων που προτιμούνται απο τους ευρωπαιους κυρίως μουσικόφιλους.

οι δαιμονικά γρήγοροι και ιδιαίτερα δύσκολοι ρυθμοί της, που οι βούλγαροι τους χορεύουν με μεγάλη άνεση, και τους οποίους τα κρουστά (συνήθως νταούλι ή νταρμπούκα) συνοδεύουν με χτυπήματα σε άρση κι όχι σε θέση, είναι εφιάλτης ακόμα κι αν απλώς προσπαθήσεις να τους ακολουθήσεις με παλαμάκια μόνο, και τρομερή πρόκληση για κάθε μουσικό κρουστών. ακόμα και στα πιό αργά κομμάτια, η ασυμμετρία των ρυθμών είναι πονοκέφαλος για όποιον πάει να τα ακολουθήσει... η ρυθμολογία της βουλγαρικης μουσικής είναι αναμφισβητητα η δυσκολότερη στην Ευρώπη (μπροστά στους βουλγάρικους ρυθμούς τα δικά μας 9/8 του ζειμπέκικου, του αργού καρσιλαμά ή του απτάλικου είναι παιχνιδάκι) και ισως η πιό δύσκολη σε όλες τις παραδοσιακές μουσικές, με εξαιρεση κάποιες περιπτώσεις απο τη χερσόνησο της Ταιλάνδης και ορισμένα είδη της Ινδικής μουσικής. ίδιοι δαιμονικοί ρυθμοί συναντιούνται και στη μουσική των περισσότερων δημοκρατιών της πρώην Γουγκοσλαβίας, σε ορισμένα μουσικά στυλ της Ρουμανίας, της Ρωσίας, της Γεωργίας, του Αζερμπαιτζάν, της Τουρκίας (μόνο σε αργά κομμμάτια) και μερικών ακόμα χωρών της γειτονιάς μας, όχι όμως σε τέτοια ποικιλία και συχνότητα.

από τα πιό διαδεδομένα και πλέον χαρακτηριστικά όργανα στη βουλγάρικη μουσική, είναι η γνωστή μας γκάιντα (ο άσκαυλος, αυτή που παίζουν πολύ στη Θράκη), με παραλλαγές: χαμηλότερο κούρδισμα (εκτός απο την περιοχή της βουλγαρικής Ροδόπης, που είναι κουρδισμένη πολύ ψηλά, σαν τη δική μας), και πλήρη χρωματική κλίμακα (κι όχι πεντατονική σαν τις περισσότερες Θρακιώτικες). Υπάρχει και η kaba gaida, ο γίγαντας της γκάιντας, που η πίπιζά της (ο αυλός της) ξεπερνάει το ένα μέτρο.

η Gadulka, τρίχορδο είδος λύρας, ενίοτε με καμιά 12αριά συμπαθητικές χορδές, ο ταμπουράς (ο γνωστός μας - σάζι στα τούρκικα ο μεγάλος, μπουλγαρί ο μικρός), που θυμίζει στον ήχο μπουζούκι, με μακρύ μπράτσο και δερμάτινα τάστα που μετακινιούνται (μπερντέδες), το kaval, είδος τσοπάνικής μεγάλης φλογέρας (σαν την ηπειρώτικη τζαμάρα, αλλά με μεγάλες δυνατότητες ηχοχρωμάτων και έκτασης), ο γνωστός μας ζουρνάς, το τουπαν (ή νταούλι, όπως το ξέρουμε εμείς) σε διάφορα μεγέθη, ο νταϊρές, αλλα και η νταραμπούκα, είναι τα πιό διαδεδομένα όργανα της βουλγαρικής παραδοσιακής και λαϊκής μουσικής. μετά το 1950 μπήκαν στο χορό και κλαρίνο, ακκορντεόν, μπάσο και βιολί, αλλά παίζονται με ιδιαίτερο τρόπο, για να ταιριάζουν στα ιδιαίτερα ηχοχρώματα και τους ρυθμούς της βουλγάρικης μουσικής. μεγάλη διάδοση γνωρίζουν τις τελευταίες δεκαετίες και οι μπάντες χάλκινων πνευστών (κληρονομιά από το στρατό μάλλον).


...οι πιό διαδεδομένοι βουλγάρικοι χοροί είναι: Paidusko (ή παϊντούσκα, όπως την ξέρουν σε Μακεδονία και Θράξη) 5/8 Tsetvorno 7/8 Ratseenitsa 7/8 Gruncarsko/Svornato/Daicovo 9/8 Gankino/Kopanitsa 11/8 Krivo Sadovska/Ispajtse 13/8 Butsimis 15/8 οι χοροί διαφέρουν πολύ ανάλογα με την περιοχή, στο στυλ και στο ρυθμό, αλλά στις κοινωνικές περιστάσεις που χορεύονται. πηγή: http://www.multiforums.gr/

...μουσικά σύνορα δεν υπήρξαν ποτέ...ευελπιστώ πως ούτε ποτέ και θα υπάρξουν. μας φτάνουν οι συνοριογραμμές, δεν μας χρειάζονται κι άλλες.! κι αν κάποιοι - θέλω, να πιστεύω λίγοι - παλεύουν να τα δημιουργήσουν, εγκληματούν απέναντι σ' αυτό που λέγεται ΨΥΧΗ και ΤΑΞΙΔΙ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ!!! κάποια στιγμή, θα πρέπει να δούμε, τί μας ενώνει, τί μας δένει και να αφήσουμε ό,τι και όσα μας χώριζαν ή μας χωρίζουν...ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΞΕ ΓΕΛΑΣΕ... δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από κόκκους άμμου σ' έναν απέραντο και γεμάτο ομορφιές κόσμο... ας, αφήσουμε τη μαγεία της μουσικής να μας "ταξιδέψει" εκεί που μόνο ΕΚΕΙΝΗ μπορεί...

η επαφή μου με τη μουσική παράδοση της Βουλγαρίας ξεκίνησε πριν χρόνια...έκτοτε προσπαθώ συνεχώς να μαθαίνω και είναι τόσα πολλά. απίστευτος πλούτος, απίστευτη πηγή έμπνευσης...αστείρευτη, αιώνια... τη γνώρισα μέσω μιας φίλης κι αμέσως μαγεύτηκα...μου θύμισε Ελλάδα. της το είπα και γελάσαμε...Βαλκάνια, μου απάντησε και μπορεί να λέτε ότι είστε με τους ιταλούς "Una Faccia Una Razza" αλλά αν το ψάξεις, θα δεις ότι με τους ΓΕΙΤΟΝΕΣ έχεις - έχετε πιο πολλά κοινά απ' ό,τι φαντάζεσαι ή φανταζόμαστε. και είχε δίκιο...όσο ανακαλύπτω τόσο αναρωτιέμαι "γιατί"

...μη διστάσετε, ψάξτε...σας δίνω το λόγο μου, ότι αξίζει τον κόπο. όταν άκουσα για πρώτη φορά, έκλεισα τα μάτια μου κι αφέθηκα στις νότες.! ΤΑΞΙΔΕΨΑ...ήταν, σαν να μπήκα σε μια μουσική χρονομηχανή...με τους ήχους, να κυριαρχούν και να κατακτούν κάθε μου κύτταρο...όλο το ΕΙΝΑΙ μου...! κάτι, σαν μαγικό κάλεσμα ήταν...μια μακρινή φωνή, χαμένη στα βάθη των αιώνων που με καλούσε κι εγώ, μαγνητισμένη απλά ακολουθούσα το μονοπάτι της.

μια πνοή πρωϊνής ανάσας. δεν μπορούσα να εστιάσω από πού προερχόταν αλλά ήταν τόσο μαγική που ένιωθα ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα ήθελα να είχα φτερά για να πετάξω.! ΕΚΕΙ, στ' απέραντο γαλάζιο, στα ύψη των κορυφογραμμών που χωρίζουν τις δύο χώρες. ξάφνου! σαν να ενεργοποιήθηκε κάτι στο χωροχρόνο και η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, το ΤΩΡΑ... εξαφανίστηκε...μια ΠΥΛΗ άνοιξε.! μπρος στα "μάτια" της ΨΥΧΗΣ, ένα καταπράσινο δάσος με πλάσματα βγαλμένα από την παιδική φαντασία να χορεύουν αέναους χορούς. ξωτικά και νεράιδες με ποτάμια χρωμάτων και ήχων. μια ιδιότυπη μορφή έκστασης που σου δίνει κάποιο γνώριμο κι αγαπημένο παραμύθι. συναισθήματα...πληθώρα συναισθημάτων που εναλλάσονταν σε ρυθμούς τρελούς. χαράς και θλίψης μαζί. το μαγικό, το πιο απίστευτο αυτής της μουσικής είναι η έντονη εναλλαγή συναισθημάτων που προκαλεί. ταξίδι, φόβος, οργή, αγανάκτηση, ξέσπασμα, γλύκα, τρυφερότητα, μοναξιά, αγάπη, αλήθεια, δάκρυ, απελπισία, σκοτάδι, φως, φτερούγισμα, προσμονή, λαχτάρα και τελικά...ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!! "λύστε" την ΨΥΧΗ σας, αφήστε την ΕΛΕΥΘΕΡΗ, αδειάστε την από το κάθε τι, έστω για λίγες μόνο στιγμές...μετά ΕΚΕΙΝΗ θα βρει το δρόμο της. οι νότες, λένε, είναι τα λόγια των θεών προς τους ανθρώπους και η μουσική δίαυλος επικοινωνίας. οι νότες, είναι όλα αυτά που μας κάνουν να χαμογελάμε, να θυμόμαστε, να νοσταλγούμε και κάποιες φορέςνα πονάμε. όλα αξίζουν...όλα, πολύτιμα είναι. πόσο πιο όμορφος θα ήταν ετούτος ο κόσμος αν, αντί να αφήνουμε την προκατάληψη και το μίσος να κυριαρχούν μαθαίναμε την κουλτούρα και την παράδοση της γειτονιάς μας!!!

...κι εσείς βρε Ελληνάρες μου, αφού πηγαίνετε που πηγαίνετε στο Σαντάνσκι (Сандански) και στο Μπάνσκο (Банско) για τα "γούστα" σας και τα "DIESEL" ή τα "ADIDAS" αφουγκραστείτε και την μουσική τους. η ιστορία, η παράδοση, η κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα είναι το θεμέλιο κάθε χώρας...κάθε λαού...είναι το μέλλον - το ΑΥΡΙΟ - και το νόημα της ύπαρξής του. τα σύνορα, πραγματικά ή πλασματικά που κάποιοι δημιούργησαν δεν είναι τίποτα παραπάνω από συμφέροντα πάνω και έξω από εμάς... τίποτα δεν μας ανήκει ή τίποτα δεν θα έπρεπε να μας ανήκει... η Ακρόπολη, αλήθεια, μας ανήκει; το Σινικό Τείχος, ανήκει στους Κινέζους; η αρχαία πόλη της Πέτρας - που υπήρξε πρωτεύουσα των Ναβαταίων - στην Ιορδανία, ανήκει μόνο στους ιορδανούς; για σκεφτείτε το! πολιτιστική κληρονομιά είναι όλα, που είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάτουμε αλλά και να προβάλλουμε. πολιτιστική κληρονομιά που είναι παγκόσμια και δεν ανήκει ή δεν θα έπρεπε να ανήκει σε κανέναν... ελπίζω, να μην παρεξηγηθούν ή παρερμηνευθούν τα λόγια μου...δεν είναι αυτός ο σκοπός μου . ειλικρινά, πιστεύω όμως ότι οι μουσικές του κόσμου μπορούν να κάνουν αυτό τον κόσμο καλύτερο, να εξαφανίσουν τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. φοβάμαστε ότι μας είναι άγνωστο...το οικείο μας δίνει σιγουριά, μας ελευθερώνει... τα τραγούδια κι ένα κρασί μπορούν να φέρουν κοντά τους ανθρώπους...

ΤΟΛΜΗΣΤΕ ΤΟ!!!

Валя Балканска - Излел е Дельо хайдутин / ο επαναστάτης Delyo - το τραγούδι του βοσκού. παραδοσιακό βουλγάρικο τραγούδι από το Zlatograd περιοχής Ροδόπης..! το 1977 το τραγούδι κατά την εκτέλεση της Βάλια Βαλκανίων περιλαμβάνεται στο Voyager Golden Record του αμερικανικού διαστημικού οχήματος "Voyager 2 και Voyager 1" και ήταν το μουσικό μήνυμα από τη Γη προς το διάστημα.

Ο πιο μεγάλος μου καημός

Στίχοι: Γιώργος Μιχαήλ
Μουσική: Γιώργος Μιχαήλ
Πρώτη εκτέλεση: Λιζέττα Καλημέρη

Σε ποια πηγή τρέχει νερό
τα χείλη να δροσίσω
που μου ξεράθηκε η ψυχή
Που μου ξεράθηκε η ψυχή
θα βγω να μαρτυρήσω
ό,τι αγαπώ μες τη ζωή
Μέσα μου κρύβω κεραυνούς
μέσα μου κρύβω αγώνες
και πιο βαθιά κρύβω καημούς
Κι ο πιο μεγάλος μου καημός
το ψέμα των ανθρώπων
όταν μου λεν' πως μ' αγαπούν
Καθώς μου λεν' πως μ' αγαπούν
και για καλό δικό μου
μου λεν' να μη πετώ ψηλά
Να κλείσω τις φτερούγες μου
να κατεβώ στο χώμα
να γίνω ένα με τη γη
Εγώ στης γης τα χαμηλά
στα σίγουρα τρομάζω
μου τρώει το χώμα το κορμί
Εγώ στης γης τα χαμηλά
στα σίγουρα τρομάζω
μου τρώει το χώμα την ψυχή

Θεωρείται δηλαδή κατήφορος το αυτονόητο; Η διαφύλαξη της δημόσιας περιουσίας και ασφάλεια των μαθητών και πάνω από όλα το δικαίωμα των μαθητών να έχουν πρόσβαση ελεύθερη στο σχολείο τους;

Το σχολείο, όπως και κάθε σχολείο, όπως και κάθε πλατεία, κάθε παγκάκι, κάθε στάση λεωφορείου, κάθε μέσο μαζικής μεταφοράς κάθε κάδος σκουπιδιών και πολλά άλλα δεν είναι ιδιοκτησία μιας αόριστης και αόρατης εξουσίας, αλλά δικιάς σου και δικιάς μου και του καθενός μας που μας βγαίνει ο πάτος καθημερινά στη δουλειά. Αδυνατώ να αντιληφθώ με ποιο δικαίωμα και στο όνομα ποιων ιδανικών ο α΄ ή ο β΄ έρχεται να καταστρέψει αυτό που εγώ και εσύ έχουμε πληρώσει με τον ιδρώτα μας.

Και ειδικότερα, από αυτά που γράφεις δε λέει πουθενά ότι κηρύσσονται παράνομες οι καταλήψεις, αλλά ότι απλά ενημερώνεται η αστυνομία ότι το σχολείο τελεί υπό κατάληψη, και ότι ενημερώνεται το υπουργείο ότι το σχολείο τελεί υπό κατάληψη και ότι ενημερώνονται οι γονείς των μαθητών που φέρουν την ευθύνη = την ευθύνη της περιφρούρησης της κατάληψης και του σχολείου κατά τη διάρκεια της κατάληψης.

Και εγώ ως γονιός λέω μπράβο επιτέλους που πάρθηκαν αυτές οι αποφάσεις γιατί με βάσει αυτές τις αποφάσεις

… θα ενημερώνεται η αστυνομία και θα περιπολεί ώστε να προληφθούν ή να αποφευχθούν εγκληματικές ενέργειες – όχι ότι είναι πανάκεια αλλά κάτι είναι και αυτό …

… ενημερώνεται το υπουργείο ώστε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για την αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών και την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργούνται– όχι ότι έτσι θα λυθούν όλα τα άλλα προβλήματα αλλά τουλάχιστον κάτι είναι και αυτό …

… ενημερώνονται οι γονείς των μαθητών που περιφρουρούν την κατάληψη ώστε αν γίνουν ζημιές και βανδαλισμοί και όλα αυτά τα γνωστά που συμβαίνουν στις καταλήψεις να ξέρουν ότι έχουν και εκείνοι ευθύνη κι όταν τους έρθει ο λογαριασμός να μην πάθουν κόλπο οι άνθρωποι– κι αν γυρίσουν την πλάτη και σφυρίξουν αδιάφορα … θα μαζέψω ένα τσούρμο μαθητούδια και θα σπάσω τα δικά τους παράθυρα, γιατί κάτι είναι κι αυτό

Εγώ ως γονιός μια χαρά τα βλέπω αυτά, επιτέλους να μπει μια τάξη … γιατί αν στη διάρκεια αυτών των καταλήξεων κλέψουν ή κακοποιήσουν σωματικά ή και λεκτικά ή ακόμα και βιάσουν το δικό μου παιδί από ποιον θα ζητήσω ευθύνες;

Κι αν το δικό μου παιδί κάνει μάθημα σε ένα σαραβαλιασμένο σχολείο με σπασμένα παράθυρα και καμένα θρανία και κατεστραμμένους υπολογιστές από ποιον θα ζητήσω ευθύνη;

Κι αν το δικό μου παιδί εξαιτίας όλων αυτών δεν λάβει την όσο το δυνατόν καλύτερη εκπαίδευση από ποιο θα ζητήσω ευθύνη;

Εσύ αν θες μπορείς να στρουθοκαμηλίζεις κολλημένη στο παρελθόν και μιλώντας για προσευχές και εθνικούς ύμνους και Πάγκαλους.

Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω πως έκανες το λογικό άλμα από την εγκύκλιο του υπουργείου για ενημέρωση των ενδιαφερομένων για τις καταλήψεις σε όλα αυτά που αναφέρεις παρακάτω.

Και με λυπεί δυστυχώς το γεγονός ότι εδώ και τόσα χρόνια μένουμε όλοι στην στείρα κριτική και στην αποποίηση των ίδιων, προσωπικών ευθυνών … το κράτος, το δημόσιο είναι κάτι άλλο έξω και πέρα από εμάς … οπότε ότι είναι δημόσιο και κρατικό το σπάμε, το χαλάμε και το καίμε και μετά διαμαρτυρόμαστε γιατί το κράτος δεν μας φτιάχνει σχολεία και παιδικές χαρές και πλατείες.

Όσο για τα όσα αναφέρεις για την πρωινή προσευχή … μπορείς να ξεράσεις όση χολή θες … μιας και η πρωινή προσευχή ακόμη γίνεται … κι αν διαφωνείς θα σου πρότεινα να πάρεις τα δικά σου παιδιά και να τα πας σε μια άλλη χώρα όπου δεν γίνονται πρωινές προσευχές π.χ. στο Πακιστάν ή το Αφγανιστάν ή όπου αλλού νομίζεις.

Κι όσο για τον εθνικό ύμνο δεν καταλαβαίνω τι σε χαλάει … όταν ακούγεται π.χ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες σου προκαλεί την ίδια εμετική διάθεση ή μήπως σε γεμίζει εθνική υπερηφάνεια … για την Ελλάδα ρε γαμώτο!

Και βέβαια κανείς δε σε υποχρεώνει να ζεις σε αυτήν την βρωμερή και τρισάθλια, οπισθοδρομική και σκοταδιστική χώρα που έχει κάνει σημαία της τον εθνικισμό και επιβάλει με τρόπο βάρβαρο και αυταρχικό τις πρωινές προσευχές και τους εθνικούς ύμνους … δόξα τω Θεώ, ως Ελληνίδα πολίτης είσαι και πολίτης της Ευρώπης, δε θα χρειαστεί να πας πουθενά ως λαθρομετανάστης, κανείς δε θα σου απαγορεύσει την έξοδο από τη χώρα, ούτε θα σου στερήσει το δικαίωμα να επιστρέψεις σε αυτήν όποτε επιθυμήσεις.

Αναλυτικότερα, στην εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας με θέμα "ενδεχόμενη κατάληψη Σχολείου" που κοινοποιείται μέσω των περιφερειακών διευθύνσεων ζητείται από τους διευθυντές των σχολικών μονάδων να πράξουν τα εξής: "Να αναφέρουν εγγράφως προς το Γραφείο Εκπαίδευσης" ότι το σχολείο τελεί υπό κατάληψη την ίδια ημέρα που εκδηλώνεται αυτή. "Να ενημερώσουν εγγράφως το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής ότι το Σχολείο τελεί υπό κατάληψη. Να ενημερώσουν τους γονείς των καταληψιών-μαθητών, που είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια του Σχολείου, ότι η ευθύνη για ό,τι συμβεί επιβαρύνει αυτούς, δεδομένου ότι οι μαθητές είναι ανήλικοι". Τέλος, δίνεται η εντολή, "την ίδια ημέρα ει δυνατόν να καλέσετε τους γονείς όλων των μαθητών σε σχολικό συμβούλιο για να ληφθούν αποφάσεις".

πηγή: http://uhuru66.blogspot.com/

...έεεεεετσι! εμπρός ΠΙΙΙΣΩ!
όχι, μόνο οι καταλήψεις και οι εκδρομές.

προτείνω, επίσης: επαναφορά της πρωϊνής προσευχής.

ανάκρουση του εθνικού ύμνου με...:

παρελκόμενα, όπως: αίμα τιμή - χρυσή αυγή (να χαίρεται και ο χρυσοχουντίδης)

έχω μι' αδερφή, κουκλίτσα αληθινή. τη λένε βόρειο ήπειρο, την αγαπώ πολύ (να χαίρεται και ο καρατζαφύρερ, χέρι - χέρι πάνε. κι ο κατήφορος, συνεχίζεται.!)

ελλάς - ελλήνων - χριστιανών (να χαίρονται και τα μαύρα κοράκια, με πρώτο και καλύτερο τον Ανθιμο. ο άλλος, ο μελετηρός, απολαμβάνει; παράδεισο.!)

επαναφορά της ποδιάς με το λευκό γιακαδάκι. επαναφορά της λευκής κορδέλας για τα κορίτσια, που...απαραιτήτως θα φορούν φούστες οι οποίες θα καλύπτουν και τον αστράγαλο (να χαρεί και ο πάγκαλος. εμπνευσμένο μέτρο, του ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ παππού.!

Θ Ε Ι Κ Ο:

Τα κάλλη επί Παγκάλου: Ο δικτάτωρ αντιμετώπισε την άνοδο της flapper με τη διάταξη «Περί ορισμένου μήκους φουστών δεσποινίδων άνω των 12 ετών και κυριών κυκλοφορουσών εις δημόσια εν γένει μέρη και κέντρα» της 30ης Νοεμβρίου 1925, η οποία όριζε ότι το στρίφωμα «δέον να απέχη από του εδάφους 30 εκατοστά». Γι’ αυτό και τα όργανα της τάξης είχαν εξοπλιστεί με μεζούρες, με τις οποίες μετρούσαν το μήκος της φούστας των γυναικών στου Φιλοπάππου (όπως μας ενημερώνει το σχετικό λαϊκό άσμα) και αλλού.
πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11402&subid=2&pubid=7766844)

επαναφορά του πολυτονικού και των αρχαίων (να χαρεί και ο τζουτζούκος. ποιός ξέρει, αύριο, ίσως είναι ο επόμενος υπουργός παιδείας. ευκαιρία, να μάθει και ο ΓΑΠ ελληνικά.!)



...σε τί έτος ζούμε; χάθηκα!
για μια στιγμή, έκλεισα τα μάτια κι άκουσα μια φωνή να ουρλιάζει: ελληνίδες - έλληνες, η ελλάς........

...ΚΑΙ Ο Κ Α Τ Η Φ Ο Ρ Ο Σ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ...ΤΕΛΟΣ!!!

...παλιά λέγαμε: "ΤΡΕΙΣ ΚΙ ΕΞΗΝΤΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΕΡΝΕΤΕ" ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΑΥΤΑ ΘΑ ΔΕΡΝΟΥΝ ΛΙΓΟΤΕΡΟ;;;;

ζω για τη μέρα, που ΜΑΤΑΤΖΗΣ θα σαπακιάζει ΜΑΤΑΤΖΗ απεργό!!!!

φιλαράκι, τί λες να ετοιμαζόμαστε;

...αχαχαχααχαχαχαχαχαχα!!!!! κόφτε μούρες τα SWAN, ένας κι ένας ούτε με casting να τους είχαν βρει!

- "Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί
είναι αυτοί που ζουν κοντά μου
τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ
τους ανοίγω την καρδιά μου
Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
μεσ΄στην άγνωστη ψυχή του
Ο καθένας στη δική του ξενιτιά
πολεμάει για τη ζωή του"

...εδώ, σου "μιλώ" αυτή την ώρα της θεριεμένης μοναξιάς.
η ψυχή μου, το σκοτάδι αντιπαλεύει...μα, πάντα χάνει στα σημεία!
κουράστηκα, να 'μαι αχθοφόρος αβεβαιοτήτων.
κλείνω τα μάτια και μετρώ ΑΠΟΥΣΙΕΣ!
μία η δική σου κι άλλη μια η δική μου και στη μέση το ΤΙΠΟΤΑ!
μεγαλώνοντας, δημιουργώ ΞΕΝΟΥΣ.
το προτιμώ απ' το να σκορπάω ΟΝΕΙΡΑ.

δε θέλω άλλα άνυδρα ποτάμια
δε θέλω άλλες άνυδρες στιγμές

κλειδώνω την πόρτα και βάζω στο πόμολο την πινακίδα....

ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ Χ Α Ο Σ!!!

κι όσο κι αν χτυπούν απ' έξω οι αδάκρυτοι έμποροι των ονείρων, εγώ θα επιμένω πως ΛΕΙΠΩ.

απ' το πανηγύρι της υπερφίαλης ματαιοδοξίας που κάποιοι βαφτίζουν επικοινωνία, εγώ, θέλω να ΛΕΙΠΩ.

θυμάμαι, όλα εκείνα που κάποτε βαφτίζαμε ΖΩΗ
θυμάμαι, όλα εκείνα που τώρα μυρίζουν ΘΑΝΑΤΟ

τα τραγούδια που δεν σιγοψιθυρίσαμε ΜΑΖΙ
την πανσέληνο που δεν είδαμε πιασμένοι ΧΕΡΙ - ΧΕΡΙ
εκείνη τη μακρινή βόλτα στη ΘΑΛΑΣΣΑ


βγήκαμε μαζί στη μπόρα, μα τελικά βράχηκα μόνο εγώ...εσύ, προτίμησες τη σιγουριά της ομπρέλας.
κι αν τώρα χτυπάς και δε σ' ανοίγω είναι επειδή κρατάω ζωντανή τη μνήμη.
τη μνήμη. όχι τη μορφή σου, όχι το χαμόγελό σου, όχι το άγγιγμά σου στη σιγαλιά της νύχτας.

δε θα μεγαλώσω άλλο στην αγκαλιά σου, μεγαλώνω μόνη.
έφτιαξα νέα ΓΗ κι αυτήν περπατώ.
με χρώματα και μουσικές πορεύομαι στην άφθαρτη αιωνιότητα των ζωντανών ονείρων.
κι αν κάποιες στιγμές απλώνω τα τρελαμένα γι' άγγιγμα χέρια μου στο κενό, είναι επειδή στην καρδιά κοντοσκέκει η ΕΛΠΙΔΑ.

πίστη, από συνήθεια ίσως
πίστη, από ανάγκη ίσως

ανάγκη, για κείνον το φάρο που θα φωτίσει τα σκοτάδια μου!

οι φάροι, ξέρουν απο μοναξιά και δεν κάνουν ζαβολιές.
ανάβουν και σβήνουν στην ίδια πάντα συχνότητα, σαν την κραυγή ενός άστρου που σβήνει στο στερέωμα.

πάντα, έχω το βλέμμα στραμμένο στ' αστέρια.

κάθε ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙ και μια ευχή.

μια ευχή πριν τ' αστέρι μου χαθεί στ' ακρωτηριασμένα κύματα κάποιας αγριεμένης θάλασσας. τώρα, επιτρέπω μόνο στο φως του φάρου να μ' αγγίζει. το δικό σου είχε ΑΓΚΑΘΙΑ και ΜΑΤΩΣΑ.

παίρνω τις ΣΙΩΠΕΣ μου και τις κάνω νερομπογιές!

ζωγραφίζω δέντρα που τα ονομάζω...ΨΥΧΗ.
ζωγραφίζω ανάσες που τις ονομάζω...ΖΩΗ
ζωγραφίζω όνειρα που τα ονομάζω...ΕΛΠΙΔΑ

στα κλαδιά της ψυχής μου, δεν κάθησαν πουλιά κι αν κάθησαν ήταν μόνο για λίγο. στις ανάσες μου, δεν μπλέχτηκαν ανάσες κι αν μπλέχτηκαν ήταν μόνο για λίγο.
στα όνειρά μου, δεν συναντήθηκαν όνειρα κι αν συναντήθηκαν ήταν για λίγο.

να ξαποστάσω θέλησα στη ρίζα του δέντρου.
και δίψασα και πάγωσα.
τα τρεμάμενα χέρια μου έδωσα να γίνουν πράσινα φύλλα.
το δάκρυ μου έδωσα να γίνει καρπός.
ζωή δεν είχα να δώσω, την πήρες όλη ΕΣΥ!

τα όνειρα μου αμπαλάρω. τα τυλίγω ένα - ένα, γράφω: ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ και τα τοποθετώ στη ΛΗΘΗ.

δεν θέλω, να τα μετετρέψω σε ΟΜΗΡΟΥΣ άχαρων καιρών
δεν τα θέλω, ΔΕΣΜΙΑ άχαρων ρόλων
δεν τα θέλω ΑΠΟΚΛΗΡΟΥΣ παρίες
δεν τα θέλω ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ


ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΒΓΑΛΩ ΣΤΟ ΦΩΣ ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΝΕΦΙΚΤΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΦΙΚΤΟ!
ΟΤΑΝ ΞΟΡΚΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΕΙΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ ΜΟΥ ΒΡΕΙ ΛΙΜΑΝΙ Ν' ΑΡΑΞΕΙ.

μέχρι τότε: ακούω το τραγούδι της βροχής που δυναμώνει...μετά από τόσες σταγόνες κι ακόμα δεν κουράστηκε.

την αγαπώ τη βροχή...μου θυμίζει την χωμάτινη σάρκα μου που κατοικεί η ΨΥΧΗ!
πόσες ακόμα στάλες, πριν τη λύτρωση; πόση καρδιά να σπαταλήσω, πριν λυγίσω από ΦΟΒΟ και ΑΠΟΓΝΩΣΗ;

ΠΟΣΟΙ ΞΕΝΟΙ ΑΚΟΜΑ;