Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Περί βίας ο λόγος....




Με αφορμή τα σημερινά γεγονότα στο Αττικό Νοσοκομείο.

Για να τελειώνουμε μια και καλή με τους καραγκιόζηδες που καταδικάζουν τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται.
...τη χειρότερη μορφή βίας τη βιώνει αυτός ο πατέρας που μένει άνεργος και δεν ξέρε
ι αύριο τι θα ταίσει τα παιδιά του και κυρίως αν, θα έχει να τα ταίσει -σαν κι αυτόν εκατοντάδες χιλιάδες που βρίσκονται στην ίδια απελπιστική θέση-...


Περί βίας ο λόγος λοιπόν...

-ΒΙΑ είναι να μην μπορείς όχι να ζήσεις αλλά ούτε να επιβιώσεις με τη σύνταξή σου,
σύνταξη για την οποία δούλεψες μια ζωή

-ΒΙΑ
είναι να είσαι άστεγος και να τρως απ' τα σκουπίδια

-ΒΙΑ
είναι να σου στερούν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη

-ΒΙΑ
είναι να σου στερούν τη γνώση

-ΒΙΑ
είναι η επισφαλής και μαύρη εργασία

-ΒΙΑ
είναι να σου λένε ότι τα παιδιά σου είναι τεκμήριο

-ΒΙΑ
είναι να είσαι άνεργος και να σου ζητάνε να πληρώσεις φόρο ανεργίας, γιατί για να ζεις τρέφεσαι κι αφού τρέφεσαι έχεις κάποιο εισόδημα

-ΒΙΑ είναι να διεκδικείς τα κατοχυρωμένα εργατικά σου δικαιώματα που εν μία νυκτί τα καταργούν

-ΒΙΑ είναι η αστυνομοκρατία

-ΒΙΑ είναι το ανελέητο ξύλο των μπάτσων
-ΒΙΑ είναι τα χημικά που σου στερούν την ανάσα
-ΒΙΑ είναι τα ναζιστικού τύπου στρατόπεδα συγκέντρωσης που "σπείρατε" σ' ολόκληρη τη χώρα
-ΒΙΑ είναι τα κυβερνητικά πογκρόμ σε μετανάστες, τοξικομανείς, trans
-ΒΙΑ είναι η δημόσια διαπόμπευση των οροθετικών
-ΒΙΑ είναι η βία του νεοναζιστικού μορφώματος,
βία που εκθρέψατε, που συντηρείτε, που ανέχεστε
-ΒΙΑ είναι οι χρυσαυγίτες με στολή
-ΒΙΑ είναι η ανύπαρκτη δικαιοσύνη,
μια δικαιοσύνη που αφήνει ελεύθερους νεοναζιστές και εκδικείται αυτόν που δηλώνει ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ
-ΒΙΑ είναι η κατάλυση του Συντάγματος
-ΒΙΑ είναι οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου
-ΒΙΑ είναι να δίνονται υπουργεία σε μη εκλεγμένους αρκεί αυτοί να δηλώνουν υποταγή στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο
-ΒΙΑ είναι το μαύρο στην ΕΡΤ
-ΒΙΑ είναι οι παπαγάλοι σας που τρομοκρατούν στα δελτία των 8:00μ.μ.
-ΒΙΑ είναι να σας ΦΤΥΝΕΙ ο λαός και σεις με ανίερες συμμαχίες να κυβερνάτε
-ΒΙΑ είναι
η χουντική απαγόρευση περί δημόσιων συναθροίσεων επειδή επισκέπτεται το προτεκτοράτο του - έτσι καταντήσατε τη χώρα- ο τοποτηρητής και αφενικό σας Wolfgang Schäuble
-ΒΙΑ είναι τα μνημόνια που ψηφίζετε το ένα πίσω απ' τ' άλλο
-ΒΙΑ είναι η βία των τραπεζών, των πολυεθνικών και των μονοπωλίων
-ΒΙΑ είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας
-ΒΙΑ είναι ο Μπόμπολας, ο Βαρδινογιάννης, ο Κόκκαλης, ο Μελισανίδης
-ΒΙΑ είναι ο νεποτισμός
-ΒΙΑ  είναι οι κρατικές δολοφονίες που ονομάζετε αυτοκτονίες
-ΒΙΑ είναι τα φύλλα πορείας
-ΒΙΑ είναι το να σου στερούν με νομικίστικα τερτίπια το δικαίωμα στην απεργία
-ΒΙΑ είναι να σου στερούν την ελπίδα.


ΟΜΩΣ...ξεχνάτε κάτι πολύ βασικό αυτός που δεν έχει να χάσει τίποτα πια γιατί του τα στερήσατε όλα κάποια στιγμή θα εξεγερθεί και τότε αλίμονό σας !

ΒΑΡΚΙΖΑ ΤΕΛΟΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ....

"Ο φόβος και η συνήθεια πυροβολούν πισώπλατα"



Ο κύριος Κώστας στα χρόνια που τον ξέρω ποτέ δεν μου είχε δώσει την εντύπωση του ρατσιστή.
Πάντα καλοσυνάτος και πρόσχαρος. Χαιρετιόμασταν κι όταν είχαμε χρόνο λέγαμε και καμιά κουβέντα παραπάνω.
Είχα καιρό να τον συναντήσω και χάρηκα όταν τον είδα τις μέρες του Πάσχα.
Σταματήσαμε και ανταλλάξαμε ευχές...
Στα χέρια του κρατούσε δυο τσάντες γνωστής εταιρίας παιχνιδιών, δώρα όπως μου είπε για τα εγγόνια του.
-Κάτι παιχνιδάκια για τα παιδιά, μην πάω με άδεια χέρια.
Άλλες χρονιές τα έπαιρνα μαζί μου για να πάρουμε τα δώρα τους, τα τελευταία χρόνια και με τις μειώσεις των συντάξεων το αποφεύγω.
Ίσα ίσα και με πολλές περικοπές τα φέρνουμε βόλτα...κόψε από 'δώ, κόψε από 'κει λέμε πως ζούμε.
Τα παιδιά όμως παιδιά είναι δεν μπορούν να καταλάβουν.

Άνεργη η νύφη του...ο εργοδότης της, της χρωστάει μισθούς και αποζημείωση όπως μου είπε.

Κι ο γιός του, "σαν το σκυλί δουλεύει, του μείωσαν και το μισθό αλλά που να μιλήσει παιδί μου με τέτοια ανεργία; ουρά περιμένουν απ' έξω"
"Σε καταλαβαίνω και 'γω και ο μικρός -ο αδερφός μου- άνεργοι είμαστε" του λέω.
-Η αδερφή σου, το μωρό καλά; θα 'χει μεγαλώσει απ' την τελευταία φορά που το είδα.
-Μια χαρά, στο χωριό ειναι, πήγαν για τις γιορτές, του λέω.
-Α ! είναι στην Κρήτη...καλά έκαναν να ξεσκάσουν λιγάκι να πάρει και το παιδί καθαρό αέρα, χρειάζεται.
-Όχι κυρ Κώστα, του λέω, στην Αλβανία είναι...στο χωριό του γαμπρού μου πήγαν.

Μεμιάς σκοτείνιασε το βλέμμα του...πρώτη φορά τον έβλεπα έτσι τον κυρ Κώστα.
-Αλβανός είναι ο γαμπρός σου; με ρωτάει, δεν το 'ξερα.
-Ναι από Αλβανία είναι, του λέω.
-Δεν είναι σωστά πράγματα αυτά, μου ανταπαντά.
-Γιατί βρε κυρ Κώστα; τον ρωτάω
-Τί γιατί βρε παιδάκι μου; ΌΤΑΝ γίνει πόλεμος με τους αλβανούς τί νομίζεις θα κάνει;
Στο πλευρό τους θα πολεμήσει.


(μου έκανε εντύπωση ότι το θεωρούσε δεδομένο ότι θα γίνει πόλεμος...χρονικό σύνδεσμο χρησιμοποίησε και όχι υποθετικό)

-Βρε κυρ Κώστα μου, του λέω, γιατί να κάνουμε μεταξύ μας πόλεμο, τί έχουμε να χωρίσουμε οι λαοί;
-Ο αλβανός δεν πιάνεται φίλος, μου απαντά.
-Mας κλέβουν, μας σκοτώνουν και αν τους δοθεί η ευκαιρία θα θελήσουν να πάρουν και τη χώρα.

Έβαλα τα γέλια.
Με κοίταξε με ύφος σοβαρό και μου είπε: "μη γελάς, έτσι όπως τα λέω είναι".
Δεν ήθελα να πίστεψω αυτό που μόλις είχα ακούσει.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι το μίσος που σπέρνει η χρυσή αυγή δεν πρέπει να επιτρέπουμε να μας δηλητηριάζει την ψυχή.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι δεν είναι δυνατόν να επαναλαμβάνουμε λόγια μίσους που ακούσαμε από τα χείλη εκείνων που λατρεύουν και υμνούν τον Χίτλερ.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι για την άνεργη νύφη του, για το γιό του που δουλεύει σα σκλάβος για ψίχουλα, για τη σύνταξη που δεν φτάνει όχι μόνο για δώρα στα εγγόνια αλλά ούτε για να ζήσει δεν φταίνε οι αλβανοί ούτε οι υπόλοιποι μετανάστες.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι για δεινά τα δικά του και όλων μας, ελλήνων και μεταναστών φταίνε οι πλουτοκράτες...ντόπιοι και ξένοι που καρπώνονται τον ιδρώτα μας για να πλουτίζουν όλο και περισσότερο.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι μόνο αν δούμε τον γείτονα -έλληνα ή μετανάστη- σαν αδερφό και παλέψουμε από κοινού έχουμε ελπίδα.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι οι δυνάστες μας, μας θέλουν χωρισμένους γιατί έτσι μπορούν να μας ελέγχουν και να μας χειραγωγούν.

Όσοι ώρα μιλούσα με άκουγε με προσοχή.
Χαιρετιστήκαμε και ο καθένας πήρε το δρόμο του.

Αν με ρωτήσεις αν ο κυρ Κώστας είναι ή έγινε ρατσιστής, "όχι", θα σου απαντήσω.
Φοβισμένος είναι.
Για ένα αύριο που φαντάζει στα μάτια του όπως και σε άλλους πολλούς ένα αύριο αβέβαιο και χωρίς ελπίδα.


Υ.Γ. Συναντηθήκαμε και σήμερα με τον κύριο Κώστα. Δεν μιλήσαμε όμως γιατι ήμουν πάνω στη μηχανη και δεν είχα χρόνο για να σταματήσω. Χαιρετιστήκαμε όμως εγκάρδια κουνώντας τα χέρια μας από μακριά. Πηγαίνοντας σπίτι θυμήθηκα την προηγούμενη συνάντησή μας και είπα να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις και συναισθήματα. Δεν έγινε ξαφνικά ρατσιστής ο κύριος Κώστας...δεν έγιναν ρατσιστές όλοι οι έλληνες. Προσπαθούν από κάπου να πιαστούν. Είναι πιο εύκολο να σκεφτείς ότι διώχνοντας τους μετανάστες θα καλυτερεύσει η ζωή σου απ' το να σκεφτείς ότι αυτό θα γίνει μόνο ανατρέποντας το σύστημα που σε συνθλίβει και γεννά μετανάστες.
Αυτό είναι το θέμα...
ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΑΥΛΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΗΡΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΜΑΣ (!)

...το παγκάκι της κυρίας Δημουλά (!)


Αγαπητή κυρία Δημουλά
το μνημόμιο το καλοδέχτηκες εσύ και άλλοι 31 "διανοούμενοι".....το ίδιο βράδυ μάλιστα που μπήκε η θηλιά στη χώρα και τους πολίτες εσύ και οι υπόλοιποι είσασταν μέσα στην τρελή χαρά στη δεξιώση που είχε παραθέσει ο εμπνευστής και υποταγμένος στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, Γιωργάκης...... για την "υψηλή διανόηση" της χώρας το μνημόνιο ήταν "ευτυχία και ευκαιρία", τώρα αν αυτοκτόνησαν κάποιες χιλιάδες, αν άλλοι εξαθλιώθηκαν κι αν πολλοί περισσότεροι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας δικό τους πρόβλημα γιατί έτσι κι αλλιώς "όλοι μαζί τα φάγαμε"...έτσι δεν είναι αγαπητή μου;
για να το λέει ο μέγας Πάγκαλος κάτι θα ξέρει...ένα μυστήριο όμως, μαζί τα φάγαμε αλλά μόνο εγώ -εμείς- πεθαίνουμε καθημερινά, αργά και βασανιστικά....η χώρα ξεπουλιέται, η υγεία, και η παιδεία είναι λέξεις που πλέον βρίσκονται μόνο στα λεξικά αλλά δεν σας ακούσαμε να κάνετε καμία δήλωση επ' αυτού...μαθητές λιποθυμούν στα σχολειά απ' την πείνα αλλά εσείς ΣΙΩΠΗ...η κρατική βία και ασυδωσία οργιάζουν αλλά εσείς, ΣΙΩΠΗ...θα φταίει μάλλον που είσασταν απασχολημένη να βρείτε αδειανό παγκάκι να κάτσετε προκειμένου να εμπνευστείτε το επόμενο ποίημά σας...μα τι θλιβερό (!) πουθενά δεν βρίσκεται κάποιο ελεύθερο όλα είναι πιασμένα από κάτι σιχαμερούς μετανάστες...λαθραίους εισβολείς που σας χαλάνε την έμπνευση και ίσως και την αισθητική....μα που είναι επιτέλους το κράτος;;;;;
γιατί δεν χτίζει κι άλλα "Άουσβιτς" δεν βλέπει ότι αυτά δεν φτάνουν;
Αγαπητή κυρία Δημουλά, η αλήθεια είναι ότι όσα κρατικά βραβεία και αν πάρετε -είτε σας τα δώσει η χούντα όπως το 1972 όταν σας βράβευσε η χουντική Ακαδημία Αθηνών όταν χιλιάδες πολίτες αυτής της χώρας αλλά και διανοούμενοι και όχι κρατικοδίαιτοι "διανοούμενοι" και υπερεκτιμημένοι καλλιτέχνες και ποιητές και όσες μεταφράσεις κι αν γίνουν στα ποιήματά σας με το σημερινό σας ρατσιστικό παραλήρημα αποδείξατε ότι πνευματικός δεν είναι αυτός που βάζει όμορφα τις λέξεις σε τετράστιχα αλλά εκείνος που έχει Ανθρωπιά και Ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο.....
Καληνύχτα σας, κυρία Δημουλά και συγχωρείστε τους άθλιους που δεν σας σκέφτηκαν πριν καθίσουν να ξαποστάσουν σε ένα από τα παγκάκια σας !!!



...κατάντια αγαπητή μου, κατάντια !

"[...] Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.
[...]"




Επειδή η κυρία Δημουλά -υπερεκτιμημένη και κρατικοδίαιτη ποιήτρια- δεν αντέχει να της πιάνουν τα παγκάκια οι μετανάστες, παρακαλώ όταν δείτε την ταμπελίτσα απομακρυνθείτε ησύχως...έτσι δεν θα κινδυνέψετε και από το μικρόβιο της μισανθρωπίας (!)


...το άρθρο σχετικά με τις δηλώσεις της κυρίας Δημουλά, εδώ:

http://www.kar.org.gr/?p=19145


***Διάβασα δις την απομαγνητοφωνημένη δήλωση της μνημονιακής και χουντοβραβευμένης διανοούμενης…δεν παίρνω τίποτα πίσω απ’ όσα είπα χθες……εξίσου επικίνδυνος με τον απροκάλυπτο ρατσισμό και ο ελιτίστικος της κυρίας…
Ανατριχιάζει με την Χ.Α. κατά δήλωσή της !
Μάλιστα, και γιατί δεν ακούσαμε ούτε διαβάσαμε έστω και μία δήλωσή της για τα εγκλήματα της συμμορίας;
Δεν διάβασε, δεν είδε, δεν άκουσε;
Προφανώς δεν ευκαιρούσε για αντιρατσιστικές δηλώσεις, μαζί με τους άλλους 31 “διανοούμενους” παρακολουθούσαν την “ευτυχία και ευκαιρία” του μνημονίου…………
μου κάνει όμως εντύπωση αγαπητή κυρία Δημουλά πως μετά από 3 χρόνια μνημονιακής πολιτικής με αυτοκτονίες -κρατικές δολοφονίες τις ονομάζω εγώ- με πείνα, εξαθλίωση, ανεργία κλπ κλπ δεν βρήκατε μέσα σας τη δύναμη να ζητήσετε συγνώμη για την υπογραφή σας….σημαντικότερα για εσάς τα πιασμένα παγκάκια από τους μετανάστες
καθείς με τις προτεραιότητές του……….



“Μην ξεχνάμε πως οι ξένοι που βρέθηκαν εδώ ήταν λόγω της φτώχειας των χωρών εκείνων. Ηλθαν να ζήσουν εδώ πέρα. Οι ξένοι (οι Αλβανοί τουλάχιστον) επιστρέφουν βέβαια στις πατρίδες τους. Το μόνο που κάνω για την Κυψέλη είναι να ζω ακόμη εκεί. “
…σας ευχαριστούμε για την τιμή και τη θυσία…θα εισηγηθώ προσωπικά στον Καμίνη -όψιμο αντιχρυσαυγίτη επίσης- να στήσει αδριάντα στην πλατεία και να τοποθετήσει παγκάκι που θα αναγράφει το όνομά σας (!)


“Θα πρέπει να το πούμε πάντως και αυτό, πρέπει να πω όμως ότι είναι και ένας συνεχής κίνδυνος, κινδυνεύουν οι ντόπιοι από κλοπές φοβερές ακόμη και στον δρόμο.”
…ενώ οι μετανάστες νιώθουν ασφάλεια και καλοδεχούμενοι…τώρα αν ξεκοιλιάζονται και μερικοί δεν τρέχει και τίποτα, ξεβρωμίζει ο τόπος από εν δυνάμει επικίνδυνους εγκληματίες (!)
προφανώς αγαπητή κυρία Δημουλά δεν έχετε ενημερωθεί για τα πρόσφατα στοιχεία της αστυνομίας σχετικά με το έγκλημα και ποιοί διαπράττουν τα περισσότερα…λυπάμαι αν σας απογοητεύω αλλά την πρωτιά την κατέχουν οι έλληνες (!)


“Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι ξένοι της Κυψέλης είναι και ληστές.”
…δεν μας ενημερώνετε και μας τους αδαείς αγαπητή κυρία Δημουλά, τι ακριβώς είναι οι ξένοι της Κυψέλης;

“Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι – πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους – και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος.”
…τι σου είναι όμως αυτοί οι άθλιοι οι ξένοι αγαπητή κυρία Δημουλά, δεν φτάνει που κάθονται στα παγκάκια ΜΑΣ παίζουν και κάτι δικά τους χαρτιά και γεμίζει ο τόπος χαρτάκια…πάλι καλά να λέτε που τουλάχιστον τα χαρτάκια είναι δικά τους και δεν τα έχουν κλέψει από κανέναν έλληνα νοικοκύρη οι άθλιοι (!)

“Βεβαίως οι Κυψελιώτες έχουν εκτοπιστεί, αυτό είναι μια πραγματικότητα, βεβαίως τους αγάπαμε τους ξένους αφού φύγαν από εκεί για έλθουν και να ζήσουν να δουλέψουν αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι…..”
...μη μου στεναχωριέστε αγαπητή κυρία Δημουλά τη λύση την είχε προτείνει ο κύριος Διονύσης Σαββόπουλος -ο έταιρος διανοούμενος που είχε υπογράψει μαζί με σας την ευτυχία και ευκαιρία του μνημονίου- θα πάρουμε όλους αυτούς τους άθλιους ξένους και θα τους εκτοπίσουμε στα ωραιότατα ξερονήσια μας, έτσι και τα παγκάκια ΜΑΣ θα μένουν ελεύθερα και ο τόπος δεν θα γεμίζει με τα χαρτάκια των αργόσχολων (!)

Θέληση να υπάρχει και λύσεις ένα σωρό……………


Τα σόου της ρατσιστικής...ελεημοσύνης (!)

Το πρωί της 1ης Αυγούστου 2012 η Χρυσή Αυγή είχε οργανώσει την πρώτη μεγάλη της "ελεημοσύνη μίσους",  μοιράζοντας "τρόφιμα μόνο σε Ελληνες" στην Πλατεία Συντάγματος. Προκειμένου να λάβει κάποιος τη σακούλα με τα προϊόντα έπρεπε να πιστοποιήσει -λες και ήταν κομμάτι κρέας στο τσιγκέλι- την γνησιότητα,την ελληνικότητά και τη χώρα προέλευσής του, επιδεικνύοντας αστυνομική ταυτότητα. Μαζί με τα τρόφιμα λάμβανε και υλικό προπαγάνδας: την επίσημη εφημερίδα της οργάνωσης.

Οι απόπειρες της Χρυσής Αυγής να αυξήσει τη δημοτικότητά της για ψηφοθηρικούς σκοπούς με παρόμοιες δράσεις ρατσιστικής ελεημοσύνης εμπνευσμένες από το είδωλό τους τον Γκέμπελς στον καιρό της κρίσης συνεχίστηκαν με τη λειτουργία παντοπωλείου, νέες διανομές τροφίμων και την αναγγελία της δημιουργίας "γιατρών με σύνορα" και "αιμοδοσία μόνο για έλληνες" "κοινωνικές δράσεις" που δεν τους έκατσαν αφού σύσσωμος ο ιατρικός κόσμος καταδίκασε έντονα τις μισαλλόδοξες τακτικές τους. Σε όλες αυτές τις ενέργειες η υλική προσφορά συνδυάζεται με μισαλλόδοξη και ξενόφοβη ρητορική.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο σε αντίστοιχη διανομή στον Αγιο Παντελεήμονα ο Ηλίας Παναγιώταρος έδιωξε κακήν κακώς μια ηλικιωμένη αλλοδαπή που πλησίασε για τρόφιμα, λέγοντας της: «Να πάει στον Τσίπρα και στην Παπαρήγα για αστακομακαρονάδα».
Η ηλικιωμένη γυναίκα που προφανώς είχε ανάγκη πίστεψε (!) ότι ίσως μπορέσει να πάρει λίγα τρόφιμα, ακούγωντας το δίποδο κτήνος να την χλευάζει ζήτησε "συγγνώμη" και έφυγε...


Oι νεοναζί της συμμορίας του Μιχαλολιάκου έχουν αποδειχθεί καλοί μαθητές του Χίτλερ. Τον αντιγράφουν κατά κεραία. Όπως οι γερμανοί ναζιστές μοίραζαν λουκάνικα και μπύρες τα χρόνια 1932-33-34 έτσι κι αυτοί σήμερα μοιράζουν πατάτες και μακαρόνια μόνο σε έλληνες για να μην ξεχνιόμαστε, τους οποίους μάλιστα όπως όλοι γνωρίζουμε φακελώνουν κανονικά...

Χθες οργάνωσαν μια νέα ρατσιστική φιέστα, το αντίτιμο της χαμένης αξιοπρέπειας 5 κιλά πατάτες και 1 τσουρέκι....

Σε όλους αυτούς που θα μας πουν ότι υπάρχει φτώχεια, ανεργία, πείνα και άρα καλά έκαναν και στήθηκαν στην ουρά του μίσους και του ναζιστικού φακελώματος γιατί που είναι η αριστερά κλπ κλπ απαντάμε: τ' ότι η αριστερά δεν βγάζει ντουντούκες για να διαφημίσει την αλληλεγγύη της προς ΟΛΟΥΣ χωρίς ρατσιστικούς διαχωρισμούς για τα ψηφαλάκια και μόνο δεν σημαίνει πως δεν στέκεται αλληλέγγυα...και διανομές τροφίμων/ρούχων κάνει και γεύματα αλληλεγγυής και δράσεις...εννοείται πως τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης και τα πρετεντεροειδή δεν θα στα δείξουν ποτέ γιατί δεν συμφέρει να τα δείξουν.

Είναι ανήθικο και αναξιοπρεπές να στήνεσαι σε ρατσιστικές ουρές όταν ο συνάνθρωπός σου πεινάει και αυτός και να μένεις αμέτοχος μπροστά στον χλευασμό του νεοναζιστή Παναγιώταρου αρκεί εσύ να πάρεις λίγα κιλά πατάτες που θα χορτάσουν προς στιγμήν την πείνα σου.....

Είναι ανήθικο και αναξιοπρεπές να δέχεσαι επιλεκτική αλληλεγγύη γιατί η πραγματική αλληλεγγύη ΔΕΝ ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε έλληνες και ξένους, σε άσπρους και μαύρους....

Είναι ανήθικο και αναξιοπρεπές να πρέπει να φακελωθείς για ένα τσουρέκι και επειδή είσαι και χριστιανός θα πρέπει επιτέλους να αποδείξεις στην πράξη και όχι στα λόγια την πίστη σου γιατί ο Χριστός τον οποίο υποτίθεται ότι πιστεύεις και λατρεύεις δίδαξε το "αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν" ο Ιησούς δεν διαχώρησε τους ανθρώπους και σίγουρα δεν σταυρώθηκε "μόνο για έλληνες"....

Η εκκλησία και οι δήμοι καθημερινά οργανώνουν συσσίτια και διανομές τροφίμων και ρούχων χωρίς ταυτότητες και διαχωρισμούς, το γεγονός ότι ΕΠΕΛΕΞΕΣ να πας στους υμνητές αυτού που αιματοκύλησε τη χώρα σου "αίλινα" λυπάμαι αν σε στεναχωρώ -ελπίζω να σε προβληματίσω- με κάνει να νιώθω απέχθεια και αποστροφή για την ηθική κατάπτωσή σου....

....καλή Ανάσταση "αίλινα" και μην ξεχάσεις μέσα στην χριστινιακή κατάνυξή σου , ο Ιησούς ήταν εβραίος στην καταγωγή (!) και εκτός το "αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν" είχε πει και..."Ουαί δε υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί"


Μεγαλώνοντας ως γκέι, στο Ιράν.

Η ιστορία μιας αόρατης κοινότητας της οποίας την ύπαρξη αρνείται ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.

Εικόνα από τους Bachelors, μια φωτογραφική συλλογή νεαρών ανδρών στην Τεχεράνη -όχι κατ' ανάγκην ομοφυλόφιλων. (Φωτ.: Najaf Shokri/Guardian).


Τα παρακάτω τα αφηγήθηκε ένας gay Ιρανός “δραπέτης” σε συντάκτη της Guardian.

Αγαπημένε μου φίλε,

Τις προάλλες που μιλήσαμε, συνειδητοποίησα πόσα χρόνια πάνε από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε, τότε που δε γνωρίζαμε ο ένας την ιστορία του άλλου.

Εδώ στη Νορβηγία, μακριά από το σπίτι, όταν μιλάω σε ξένους για τη ζωή μου και για τους λόγους που το έσκασα, πάντα εκπλήσσομαι από την άγνοιά τους για τη ζωή στο Ιράν. Αλλά και πρόσφατα, όταν μιλήσαμε μετά από τόσα χρόνια, κατάλαβα ότι και μέσα στο Ιράν κανείς δεν ξέρει την ιστορία μας. Είναι κρυμμένη πίσω από χίλια πέπλα.

Εξαιτίας αυτής της μυστικοπάθειας, ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ μπορεί να ισχυρίζεται ότι το στο Ιράν δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Δεν υπάρχει διάλογος, ούτε αναφορές σε εμάς και στις ζωές μας. Ακόμα και εσύ, φίλε μου, που είσαι τόσο ανοιχτόμυαλος, έχεις τόσο μεγάλη άγνοια για τις ζωές μας, οπότε δεν μπορώ να κατηγορήσω όσους μας κράζουν με ένα σωρό χαρακτηρισμούς.

Αν ακούσεις την ιστορία μου και τους λόγους που έφυγα από το Ιράν, τότε ίσως καταλάβεις την αλήθεια. Θα ξεκινήσω από τα χρόνια που πηγαίναμε σχολείο στην επαρχία. Αν δεν είχα υπέροχες αναμνήσεις από φίλους, θα ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.

Το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν πολύ αυστηρό, αλλά εμείς ήμασταν επαναστάτες. Καθόμουν δίπλα στον Χαμίντ και λίγο πιο πέρα κάθονταν ο Χαμέντ με τον Μεχντί, εσύ καθόσουν με τους υπόλοιπους nerds πιο μπροστά. Φαινομενικά προσέχαμε στο μάθημα, κάτω όμως από τα θρανία γινόταν κάτι άλλο. Δε ντρέπομαι που τα θυμάμαι – τα περίεργα χέρια μας, τα δικά μου, του Μεχντί, του Χαμέντ, του Χαμίντ, εξερευνούσαν και ανακάλυπταν. Άπλωνα το χέρι μου ανάμεσα στα πόδια του Χαμίντ και εκείνος έκανε το ίδιο.

Ήταν όλα αθώα. Το μόνο που κάναμε ήταν να παίρνουμε μάτι ο ένας τον άλλο, όταν αλλάζαμε στην αυλή και ετοιμαζόμασταν για Γυμναστική. Δε νιώθαμε διαφορετικοί τότε. Το σχολείο ήταν αρρένων και μεγαλώναμε ανάμεσα σε αγόρια, ήταν φυσιολογικό. Όλα τα αγόρια είχαν στενές σχέσεις μεταξύ τους σε κάποιο βαθμό, δε μας θεωρούσαν μη φυσιολογικούς.

Ο φιλικός κύκλος του καθενός ήταν αποκλειστικά και μόνο αγόρια. Όλοι είχαν έναν κολλητό και δεν ήταν αμαρτία να πεις σε κάποιον ότι τον αγαπάς. Υπήρχαν και εκείνα τα παιδιά που είχαν κοπέλες, αλλά ήταν σπάνιο. Ίσως σήμερα με το Ίντερνετ, τη δορυφορική τηλεόραση κλπ, η κατάσταση να είναι διαφορετική.

Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο είδα ότι ο κόσμος ήταν λίγο διαφορετικός. Ανακάλυψα τις γυναίκες, αυτά τα πλάσματα που είχα θεοποιήσει τόσο καιρό. Όμως, στο τέλος του πρώτου έτους είχα καταλάβει ότι δεν απολάμβανα τη συντροφιά τους, έτσι όπως περίμενα. Έψαχνα καταφύγιο στο ανδρικό φύλο, σε φίλους και συντρόφους που καταλάβαινα, που η παρουσία τους με έκανε χαρούμενο.

Για πρώτη φορά ένιωσα διαφορετικός. Ήταν η περίοδος της αυτο-ανακάλυψης, της συνειδητοποίησης ότι δεν ήμουν «φυσιολογικός», ότι ήμουν άλλο είδος. Οι ανάγκες μου, εντωμεταξύ, εξελίσσονταν – η λαχτάρα για σωματική επαφή, αγγίγματα, χάδια, φιλιά. Είχα μια σχετική εμπειρία με κοπέλα, αλλά δεν ήταν αυτό που είχα κατά νου. Ένιωσα περίεργα και δεν ικανοποιήθηκα. Έβλεπα ότι ήθελα κάποιον σαν εμένα, να αλληλοστηριζόμαστε, να είμαι εγώ για εκείνον και εκείνος για μένα.

Πάλεψα. Ήμουν σίγουρος ότι είμαι άρρωστος. Θεωρούσα όλες αυτές τις επιθυμίες ανόσιες και αμαρτωλές. Προσπάθησα με χίλιους τρόπους να απαλλαγώ από αυτές τις σκέψεις αλλά δεν τα κατάφερα. Ήταν αναπόφευκτοι πόθοι του κορμιού και της ψυχής.

Τότε γνώρισα ένα αγόρι που το έλεγαν Ρέζα. Γνωριστήκαμε τυχαία, όπως τυχαία κατάλαβα ότι ήταν και αυτός διαφορετικός. Νομίζω μιλούσαμε για Τα 400 Χτυπήματα του Φρανσουά Τριφό, όταν το πρωτοσυζητήσαμε. Εγώ ήμουν 21 και εκείνος 22. Δεν είχαμε καθόλου εμπειρίες και σταδιακά αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε. Αρχικά μιλούσαμε για ώρες, πηγαίναμε από εδώ και από εκεί, μέχρι που βρήκα το κουράγιο να τον φιλήσω.

Τον είχα φιλήσει στο μάγουλο πολλές φορές και εκείνος εμένα. Εμείς οι Ιρανοί, το συνηθίζουμε όταν χαιρετάμε κάποιον, οπότε δεν είναι περίεργο. Όμως, μια μέρα, μετά από λίγους μήνες, ξεθάρρεψα και τον φίλησα στα χείλη… Όχι ακριβώς στα χείλη, στο πάνω χείλος και στο μουστάκι του. Ο κόσμος άστραψε, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Πάθος και αγάπη μαζί. Αρχικά αισθανόμουν βρώμικος και αμαρτωλός, εξαιτίας όλης αυτής της κατήχησης που είχα λάβει, πλενόμουν ξανά και ξανά για να διώξω την αμαρτία. Στο τέλος ενέδωσα στον εαυτό μου, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου.

Μόλις ο Ρέζα τελείωσε τις σπουδές του, η οικογένεια του τον πίεζε να παντρευτεί. Επέμεναν τόσο πολύ που αυτός έδωσε τη συγκατάθεσή του σε ένα προγραμματισμένο προξενιό για να γλυτώσει από τη συναισθηματική πίεση. Κόντευα να τρελαθώ. Εκείνος ήταν πληγωμένος. Φοβόμουν ότι θα μείνω μόνος σε όλη μου τη ζωή, ειδικά σε εκείνη την πόλη. Έτσι μάζεψα τα πράγματά μου και μετακόμισα στην Τεχεράνη, προσπαθώντας να κάνω νέα αρχή.

Στην Τεχεράνη έκανα νέους φίλους και σε ένα πάρτι γνώρισα το Νασέρ. Μιλούσαμε όλο το βράδυ. Την επόμενη μέρα πήγαμε σε ένα πάρκο και μιλούσαμε από την αυγή ως το σούρουπο. Κανείς μας δεν αποκάλυπτε τις επιθυμίες του ή έδειχνε ότι αισθανόταν κάτι περισσότερο από πλατωνική αγάπη. Ποτέ δεν το συζητήσαμε, αλλά σταδιακά, δε θυμάμαι καν πότε ξεκίνησε, κρατάγαμε ο ένας το χέρι του άλλου. Ύστερα κάναμε μαζί διακοπές, όπου μου αποκαλύφθηκε κλαίγοντας και οι ζωές μας άλλαξαν για πάντα.

Άφησα το σπίτι μου και μετακόμισα μαζί του. Μετά από δυο χρόνια βρήκα δουλειά εκεί που δούλευε κι αυτός – ολέθριο λάθος. Ως τότε κρυβόμασταν πίσω από χίλια πέπλα, αλλά κάθε δουλειά έχει ζηλόφθονες καλοθελητές κι ένας συνεργάτης άρχισε να διαδίδει φήμες για εμάς. Μια μέρα σε ένα μίτινγκ, στο μέσο μιας συζήτησης σε υψηλούς τόνους, με αποκάλεσε δημόσια «αδερφή» και έτσι παραιτηθήκαμε. Εκείνος όμως δε σταμάτησε εκεί. Το είπε και στο σπιτονοικοκύρη μας και έτσι χάσαμε και το σπίτι μας.

Καθώς ψάχναμε νέο σπίτι να νοικιάσουμε, μάθαμε ότι είχαν ειδοποιήσει και τις Αρχές, έτσι δε μας έμενε τίποτε άλλο από το να φύγουμε από τη χώρα. Ξέρεις ότι αν μας έπιαναν θα μας μαστίγωναν και θα μας εκτελούσαν. Γι’ αυτό φύγαμε. Πήγαμε στο Κουρδιστάν, μετά στο Ιράκ, από εκεί στην Κωνσταντινούπολη και τελικά στην Ελλάδα. Ήμασταν πρόσφυγες και δε θα σου πω για όλες τις κακουχίες, τους εξευτελισμούς και την κακοποίηση που περάσαμε όσο ήμασταν υπό κράτηση. Πέρασε ένας μήνας, μετά πέντε, έξι, οκτώ. Τελικά ύστερα από δέκα μήνες μας δόθηκε άσυλο και έτσι ήρθαμε στη Νορβηγία για να ξεκινήσουμε από την αρχή, μαζί.

Τον καημένο τον πατέρα μου, ας αναπαύεται η ψυχή του, δεν τον είδα πριν πεθάνει. Η τελευταία φορά που τον είδα ήταν λίγο πριν φύγω από τη χώρα. Πήγα σπίτι, καθίσαμε και του μίλησα. Του είπα τα πάντα για μένα και το Νασέρ, για την τύχη και την ατυχία μου. Δεν είπε τίποτα, αλλά κατέρρευσε. Ένας παραδοσιακός άνδρας με παραδοσιακές αντιλήψεις ντροπιαζόταν και μόνο που με άκουγε. Τελικά ξέσπασε σε κλάματα, το ίδιο και εγώ – είναι πολύ δύσκολο να βλέπεις έναν πατέρα να κλαίει. Πίστευα ότι ντρεπόταν πολύ για μένα, αλλά τουλάχιστον ήξερε ότι μιλούσα με την καρδιά μου.

Μετά, ήταν η σειρά της μητέρας μου, μιας βαθιά θρησκευόμενης γυναίκας, αφιερωμένης στις προσευχές της. Δεν πίστευε τίποτα από όσα της είπα. Στην αρχή με καταράστηκε. Μετά είπε ότι θα με πάει σε γιατρό να γίνω καλά. Έπειτα σκέφτηκε ότι ίσως να έπρεπε να παντρευτώ για να αλλάξω. Συνέχιζε μέχρι που ο πατέρας μου της είπε να σταματήσει.

Όταν αποχαιρετιστήκαμε, ο πατέρας μου με φίλησε. Δεν έκλαψε ξανά. Το έπνιγε για να μην τρελαθώ. Η μητέρα μου, ωστόσο, δεν μπορούσε να κρατηθεί. Άρπαξε το μανίκι μου και έκλεγε ασταμάτητα, μουρμουρίζοντας προσευχές. Στο τέλος, ο πατέρας μου έπιασε το χέρι της, την τράβηξε και έφυγαν. Ο Νασέρ και εγώ μπήκαμε στο λεωφορείο για το Sanandaj και περάσαμε τα σύνορα.

Ήμουν εδώ, στη Νορβηγία, όταν ο πατέρας μου αρρώστησε και πέθανε και δεν μπορούσα να είμαι δίπλα του και δίπλα στη μητέρα μου. Καημένοι μου γονείς.

Αυτό το τίμημα πλήρωσα για να είμαι διαφορετικός. Μέχρι που όλα αποκαλύφθηκαν, δεν είχαμε κανένα πρόβλημα. Ο διάολος όμως έριξε τις μάσκες. Στο Ιράν, αν θες να είσαι διαφορετικός, πρέπει να το κρύβεις. Τότε μπορείς να κάνεις ό,τι θες, ή μάλλον τόσα ώστε να μη σε πάρουν χαμπάρι. Αν είσαι διαφορετικός, αν δε συμβαδίζεις με τα πρότυπά τους και γίνει γνωστό, το πληρώνεις όπως το πλήρωσα και εγώ.

Ξέρεις, μέχρι εκείνος ο κακός άνθρωπος στο γραφείο να μας βλάψει τόσο πολύ, είχαμε μια σχεδόν φυσιολογική ζωή. Στην ιρανική κοινωνία, οι στενές φιλίες και επαφές μεταξύ ανδρών είναι συνηθισμένες και αποδεχτές. Δεν είναι τόσο περίεργο δυο άνδρες να κρατιούνται χέρι χέρι στο δρόμο. Δεν είναι αλλόκοτο να αγκαλιάζεις έναν άνδρα, να πας σε καφετέρια ή σε εστιατόριο μαζί του, ακόμα και να ζεις μαζί του. Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να κάνει τους άλλους να σε θεωρήσουν ομοφυλόφιλο, οπότε, από αυτή την άποψη, είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι γκέι στο Ιράν παρά στην Ευρώπη. Όσο ο κόσμος δε σε χαρακτηρίζει γκέι, δεν ενοχλείσαι. Μόλις αποδειχθείς διαφορετικός, όλος ο κόσμος στρέφεται εναντίον σου, από τους ανθρώπους μέχρι την κυβέρνηση.

Δε φαντάζεσαι πόσοι ομοφυλόφιλοι κατοικούν πίσω από τις κλειστές πόρτες της πόλης. Κανείς δεν ξέρει, κανείς δε θέλει να μάθει. Αν είσαι γκέι, σύντομα θα βρεις friendly μέρη να πας. Για παράδειγμα το Καφέ… στην Τεχεράνη – ήταν το στέκι μας για πολύ καιρό. Δεν ήταν ανοιχτά γκέι μαγαζί, δεν υπήρχε σημαία με το ουράνιο τόξο στην πόρτα. Αλλά μόλις έμπαινες μέσα, το καταλάβαινες.

Κάναμε και γκέι πάρτι. Το πιστεύεις; Ναι, στο Ιράν, πάρτι μόνο για ομοφυλόφιλους και περνούσαμε τόσο ωραία, μπορούσαμε να μιλήσουμε, να γελάσουμε, να χορέψουμε. Δεν ξέφευγε η κατάσταση, δεν ήταν βρώμικα, δεν ήταν όργιο. Ήταν σαν κάθε άλλη φιλική μάζωξη με όλους τους συνήθεις περιορισμούς της ιρανικής κοινωνίας. Μόνο η σύνθεση των ζευγαριών ήταν αλλιώς, άντρες με άντρες, γυναίκες με γυναίκες.

Φυσικά, ο φόβος της αστυνομίας ήταν πανταχού παρών. Αλλά το κράτος πάντα έμενε εκτός, έξω από τις κλειστές μας πόρτες, έξω από τους προσεκτικά κλειστούς μας κύκλους. Στον ασφαλή μας μικρόκοσμο, είχαμε την ελευθερία να είμαστε ο εαυτός μας. Και όχι, δεν είμαστε λίγοι. Υπάρχουν τόσοι ομοφυλόφιλοι στο Ιράν, όσοι οπουδήποτε αλλού, απλά κανείς δεν το γνωρίζει. Κανείς δε γνωρίζει για τους Ιρανούς γκέι.

Ο Αχμαντινετζάντ έχει δίκιο εν μέρει, όταν λέει ότι δεν υπάρχουν γκέι στο Ιράν. Η δική του βερσιόν του Ιράν -που δεν είναι μόνο δική του- δεν έχει ομοφυλόφιλους, φιλελεύθερους ή αντιφρονούντες. Το δικό μας Ιράν επιβιώνει πίσω από κλειστές πόρτες και ψηλούς τοίχους. Μια μέρα όμως αυτοί οι τοίχοι θα γκρεμιστούν και θα μοιραστούμε όλοι ένα κοινό Ιράν.

Το γκρέμισμα των τοίχων αρχίζει με σένα, αγαπημένε φίλε. Άκου την ιστορία μου, μάθε την ιστορία μου και πες την ιστορία μου. Το coming out μας ξεκινάει με τη δική σου αποδοχή, ελπίζω τώρα να μπορείς να καταλάβεις καλύτερα γιατί έκανα αυτές τις επιλογές.

Πηγή: lifo.gr

100 % ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ “Βιλα Αμαλιας” και “Σκαραμαγκά”




ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ
100 % ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ “Βιλα Αμαλιας” και “Σκαραμαγκά”

Δεν πρόλαβαν να περάσουν λίγες ώρες από την γελοιοποίηση των μηχανισμών καταστολής του κ. Δένδια με την ανακατάληψη της Βίλας Αμαλίας από ομάδα αντιεξουσιαστών νωρίς σήμερα το πρωί  και το επικίνδυνο τηλεοπτικό σήριαλ με τίτλο “πάταξη της ανομίας” συνεχίστηκε το μεσημέρι με την έφοδο των ανδρών της ΕΛ.ΑΣ. στην κατάληψη Σκαραμαγκά, επί της οδού Πατησίων, όπου μάθαμε ότι κατασχέθηκαν κράνη και υπολογιστές! (άδεια μπουκάλια αν είχε εκεί, δεν ακούσαμε)
Η “ανακατάληψη” των πόλεων του κ. Σαμαρά είναι προφανές πια πως δεν αφορά μόνο τους μετανάστες “εχθρούς του λαού”. Σειρά έχουν τα αντιεξουσιαστικά στέκια, οι “αριστεριστές” του ΣΥΡΙΖΑ, οι απεργοί, οι φοιτητές της ΑΣΟΕΕ. Τελικά, όλοι όσοι αγωνίζονται και απειλούν τα σαθρά θεμέλια της λαομίσητης κυβέρνησής τους. Μην κουράζεστε άλλο κ. Σαμαρά, καταλάβαμε. Το ηθικό δίδαγμα της ακροδεξιάς κυβέρνησής σας που υλοποιεί την πολιτική τζέντα των νεοναζί και ονειρεύεται σύμπλευση με τμήμα της Χρυσής Αυγής – όπως μας εξήγησαν ήδη αναλυτικά οι κ.κ. Κρανιδιώτης, Ψωμιάδης κ.λ.π. – είναι προφανές: Δεν φταει το μνημονιακό πολιτικό προσωπικό για τα μέτρα που τσακίζουν τη δουλειά, το μισθό και τη σύνταξή μας, αλλά οι καταλήψεις στέγης, οι μετανάστες, οι αντιεξουσιαστές, οι αριστερά, οι απείθαρχοι απεργοί και η νεολαία που αντιστέκεται.  Όμως όλοι όσοι εδώ και χρόνια αγωνιζόμαστε ενάντια στην εξαθλίωση της ζωής μας έχουμε και μνήμη και γνώση. Οι τόνοι χημικών στις πλατείες την ώρα που ψηφίζονταν οι εφαρμοστικοί νόμοι που τσάκιζαν τις ζωές μας, οι χιλιάδες προληπτικές προσαγωγές απεργών και διαδηλωτών από τις Σκουριές και την Κερατέα ως το Σύνταγμα, το Υπουργείο Αμύνης και τη Χαλυβουργία μας βοήθησαν να μην τρέφουμε καμιά αυταπάτη για τον πραγματικό μας αντίπαλο.
Δηλώνουμε λοιπόν 100% συμπαραστάτες στους συλληφθέντες της Βίλας Αμαλίας και Σκαραμαγκά. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωσή τους, την παύση των κατασκευασμένων και ανυπόστατων κατηγοριών που τους βαρύνουν, την αποχώρηση των δυνάμεων καταστολής και την επαναλειτουργία των χώρων τους. Αποτελούν τμήμα του δικού μας στρατοπέδου της αντίστασης και της αλληλεγγύης. Παρ’ όλες τις ιδεολογικές ή πολιτικές διαφορές που μπορεί να υπάρχουν ανάμεσά μας, όταν τέτοιοι χώροι δέχονται επίθεση από την οικονομική και πολιτική εξουσία της “σιωπής του νεκροταφείου” που θέλετε να χτίσετε πάνω στα ερείπια των μνημονίων, θα μας βρίσκετε όλους μαζί, απέναντι. Αν η τρομοκρατία σας περάσει για κάποιους, έρχεται σύντομα και για όλους τους υπόλοιπους.
Για όλους αυτούς τους λόγους, καλούμε το Σάββατο  12 Γενάρη στις 12 το μεσημέρι, στη διαδήλωση αλληλεγγύης που οργανώνεται στα Προπύλαια. Η τρομοκρατία και η καταστολή δεν θα περάσoυν. Καμιά ανακωχή με την κυβέρνηση των τραπεζιτών. Καμιά ανοχή στους νεοναζί.


Κίνηση “ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ”


Aποφυλακίζονται οροθετικές γυναίκες χωρίς κανένα μέτρο


Δίχως πρόβλεψη για ένταξή τις σε πρόγραμμα απεξάρτησης έχουν αποφυλακιστεί και συνεχίζουν να αποφυλακίζονται ανά δύο, οι 26 οροθετικές τοξικομανείς που είχαν συλληφθεί και προφυλακιστεί τον περασμένο Μάιο με την κατηγορία της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης και της παράβασης του νόμου περί εργαζομένων στο σεξ γυναικών. Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας τις, αντί να τις παρασχεθεί στις φυλακές Κορυδαλλού ιατρική φροντίδα (οι οροθετικοί κρατούμενοι μεταφέρονται στο νοσοκομείο «Αγ. Παύλος» των φυλακών, οι οροθετικές όχι) ήταν έγκλειστες σε κελιά με πλημμελή καθαριότητα και τρωκτικά.

Σε πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκομένων Οροθετικών Γυναικών, έγινε γνωστό πως πέντε από τις διωκόμενες προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβίαση των άρθρων 3, 5, 8 και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης (απαγόρευση βασανιστηρίων, απάνθρωπης και εξευτελιστικής συμπεριφοράς, δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και ασφάλεια, δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, δικαίωμα πραγματικής προσφυγής στα εθνικά δικαστήρια).

Στα τέλη Ιουλίου, οι πέντε γυναίκες, μαζί με τις Μη Κυβερνητικές ΟργανώσειςLesb.Equal-Λεσβίες για την Ισότητα, Praksis, Κέντρο Ζωής και Θετική Φωνή, είχαν καταθέσει στην Εισαγγελία Αθηνών μήνυση για παραβίαση ιατρικού απορρήτου κατά της γιατρίνας-ού που στις εγκαταστάσεις της ΓΑΔΑ διενήργησε σε αυτές εξετάσεις οροθετικότητας, «ανακοινώνοντας κατά παράβαση της ιατρικής δεοντολογίας τα αποτελέσματα πρώτα στην αστυνομία και όχι στις ίδιες», όπως τόνισαν οι νομικίνες - μέλη της Πρωτοβουλίας. Παράλληλα, στο αρχείο έχει τεθεί αίτηση των διωκομένων προς την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για ανάκληση της διάταξης δημοσιοποίησης των δεδομένων τις. «Το μόνο που έγινε ήταν ότι “κατέβηκαν” οι φωτογραφίες τις από την ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας», σύμφωνα με τα μέλη της Πρωτοβουλίας.

Όπως ειπώθηκε στη συνέντευξη, από τη δικογραφία προκύπτουν σοβαροί προβληματισμοί για τον χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο σύλληψης των οροθετικών γυναικών, η πλειονότητα των οποίων υποστηρίζει πως είναι τοξικομανείς, εκδίδεται περιστασιακά, ενώ στο σύνολό της δεν γνώριζαν πως είναι οροθετικές. Το θέμα της ποινικοποίησης των πελατών επανέφερε η κ. Σοφία Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου, δικηγορίνα και εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα της Ανθρώπου.

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού




Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου


ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο

και κομπάζει ότι με τη δύναμή του

τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.

Άς χαροποιεί τον τοξοτή ο κομπασμός του

Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει

έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.”



Χαλίλ Γκιμπράν  ''Για τα παιδιά''
Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού η 20η Νοεμβρίου και σύμφωνα με έκθεση της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNICEF τα παιδιά στην Ελλάδα ζουν πλέον σε ένα πιο βίαιο περιβάλλον. Αποτελώντας μια ηλικιακή μειονότητα, τα παιδιά στην χώρα μας πλήττονται περισσότερο από οικονομική κρίση.

Η Ελληνική Εθνική Επιτροπή μέσα από την έκθεσή της για την κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα, έχει κάνει πρόσφατα κρίσιμες επισημάνσεις για την κατάσταση των δικαιωμάτων των παιδιών στη χώρα μας, όπως: 

Τα παιδιά στην Ελλάδα σήμερα αποτελούν μια ηλικιακή μειονότητα σε ένα πληθυσμό που διαρκώς γερνάει (μειώθηκαν από 32% του συνολικού πληθυσμού το 1961 σε 17,4% το 2011).
Οι ανήλικοι κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 439.000 (Eurostat, 2010).
Μεταξύ των φτωχών νοικοκυριών με παιδιά, το 21,6% είναι οικονομικά αδύναμα για διατροφή με κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας και το 37,1% δεν έχει ικανοποιητική θέρμανση.
Το 81,5% των φτωχών νοικοκυριών με παιδιά έχουν αδυναμία πληρωμής μιας εβδομάδας διακοπών (Eurostat, 2010). Στα νοικοκυριά με παιδιά έως 16 ετών το 16,8% του εισοδήματος πηγαίνει στα είδη διατροφής, το 13% στις μεταφορές, το 10,4% στη στέγαση, ύδρευση κ.λπ. της κατοικίας, το 6,1% σε αναψυχή πολιτισμό και το 5,9% στην εκπαίδευση.
Η αποτελεσματικότητα των δαπανών για την κοινωνική προστασία στην αντιμετώπιση της φτώχειας και του αποκλεισμού δεν είναι ικανοποιητική. Ενώ οι δαπάνες αυξάνονταν (15% τα τελευταία 15 χρόνια), το ποσοστό των Ελλήνων που ζούσαν κάτω από το όριο φτώχειας παρέμεινε σταθερό.
Τα παιδιά στην Ελλάδα ζουν σε ένα περισσότερο βίαιο περιβάλλον. Από το 2008 μέχρι το 2010, η εγκληματικότητα στην χώρα αυξήθηκε πάνω από 40%, ενώ και για το 2011 αναμένεται περαιτέρω αύξηση. Ο σχολικός εκφοβισμός έχει αυξηθεί 74% από 2002 μέχρι το 2010. Ταυτόχρονα, έχει σημειωθεί και αύξηση της εγκληματικότητας ανηλίκων.
«Η γενιά του 2025 και μετέπειτα»

Τα προαναφερόμενα στοιχεία για την Ελλάδα εντάσσονται στην παγκόσμια έκθεση της UNICEF «Η γενιά του 2025 και μετέπειτα» όπου διαπιστώνεται ότι: 
Το ποσοστό και ο αριθμός των παιδιών που ζουν στις φτωχότερες χώρες και περιοχές του κόσμου θα συνεχίσουν να αυξάνονται με ταχείς ρυθμούς
Μεταξύ των χωρών, θα εξακολουθήσει να υπάρχει μια αυξανόμενη συγκέντρωση των θανάτων παιδιών κάτω των 5 ετών στην υποσαχάρια Αφρική, σε θύλακες φτώχειας και περιθωριοποίησης σε πυκνοκατοικημένες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος χώρες και στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες.
Εντός των χωρών, είναι πιθανό να υπάρχει μία αυξανόμενη συγκέντρωση θανάτων παιδιών κάτω των 5 ετών στις φτωχές και περιθωριοποιημένες επαρχίες, νοικοκυριά και κοινωνικές ομάδες.
Σημάδια προόδου

Όμως τα στοιχεία της UNICEF από όλο τον κόσμο δείχνουν επίσης και σημαντικές προόδους που έχουν επιτευχθεί για την προστασία των Δικαιωμάτων των Παιδιών: 
Ο αριθμός των παιδιών κάτω των 5 ετών που πεθαίνουν κάθε χρόνο μειώθηκε από 12 εκατομμύρια το 1990 σε 6,9 εκατομμύρια το 2011.
Η ανοσοποίηση των παιδιών με το τριπλό εμβόλιο διφθερίτιδας-κοκίτη-τέτανου (DPT3) αυξήθηκε από 75% το 1990 σε 83% το 2011.
Ο αριθμός των παιδιών που δεν πηγαίνουν σχολείο μειώθηκε από 115 εκατομμύρια το 2002 σε 61 εκατομμύρια το 2011.
Η παροχή θεραπευτικής αγωγής για το AIDS σε παιδιά κάτω των 15 ετών αυξήθηκε θεαματικά από το 2005 και μετά, κυρίως στην υποσαχάρια Αφρική.
Ο αποκλειστικός μητρικός θηλασμός των βρεφών κάτω των έξι μηνών αυξήθηκε σχεδόν σε όλες τις περιοχές του αναπτυσσόμενου κόσμου.
Περιθώριο βελτίωσης

Παρά τις αξιοσημείωτες προόδους, παραμένουν όμως ακόμα σημαντικές προκλήσεις και ανισότητες: 
Σχεδόν 2,5 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο από μόλις τρεις αιτίες: Πνευμονία, διάρροια και ελονοσία.
165 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών ήσαν καχεκτικά το 2011.
18 εκατομμύρια βρέφη στις αναπτυσσόμενες χώρες γεννιούνται λιπόβαρα.
22,4 εκατομμύρια βρέφη δεν προστατεύονται από τις ασθένειες με τακτικούς εμβολιασμούς.
Πάνω από 70 εκατομμύρια γυναίκες 20-24 ετών παντρεύτηκαν πριν τα 18 τους χρόνια.
50.000 νεαρά κορίτσια πεθαίνουν κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του τοκετού.
Περίπου 150 εκατομμύρια παιδιά 5-14 ετών εμπλέκονται στην παιδική εργασία.
Εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά είναι άμεσα ή έμμεσα θύματα βίας.
3,4 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 15 ετών σε όλο τον κόσμο ζουν με AIDS.
16,6 εκατομμύρια παιδιά έχουν χάσει τον ένα ή και τους δύο γονείς τους εξ αιτίας του AIDS.
Βραβεία UNICEF 2012

Με την ευκαιρία της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Δικαιωμάτων του Παιδιού, η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF ανακοινώνει τα Βραβεία UNICEF 2012 σε ειδική εκδήλωση στη Στοά του Βιβλίου, την Τρίτη 20 Νοεμβρίου. Βραβεύονται σχολεία και μαθητές από όλη τη χώρα και το εξωτερικό που διακρίθηκαν σε σχετικό πρόγραμμα ευαισθητοποίησης για τα Δικαιώματα του Παιδιού που υλοποιείται σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας.

Οι μαθητές ζητούν από τους μεγάλους περισσότερη ψυχαγωγία, σχολεία, φιλία και απλώνουν το χέρι σε όλα τα παιδιά της γης. Μεταξύ των βραβευόμενων είναι και ο μαθητής Χάρης Ιωάννου που δημιούργησε ένα τεχνητό γάντι που θα δώσει λύση στο πρόβλημα της δυσκινησίας των άνω άκρων στα άτομα με αναπηρία. 


3/11, Συγκέντρωση στο Γκάζι στις 19:00μ.μ. ενάντια στην ομοφοβία και τον ρατσισμό

“Η ομορφιά της ζωής έγκειται στην ίδια την πολυχρωμία της!”


Με αυτή την υπέροχη δήλωση, σας προσκαλεί η ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΜΕΤΑΞΟΥΡΞΕΙΟΥ – ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ να ενώσετε τις φωνές σας ενάντια στην ομοφοβία και τον ρατσισμό, σήμερα 3/11 και ώρα 19:00, στην πλατεία Κεραμεικού, μπροστά στην είσοδο του Μετρό.
Αν δεν υπερασπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, αν παραμένουμε σιωπηλοί και αδρανείς, τότε το μέλλον ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας προβλέπεται ζοφερό, με τους πολίτες της καταδικασμένους να ζουν ξανά και ξανά τον απολυταρχισμό και τον βίαιο παραλογισμό του, καταλύοντας κάθε έννοια αξιοπρέπειας, ελευθερίας και αυτοπροσδιορισμού!

Ελλάδα: «Δράσεις Σ.Υ.Δ. Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου 2012».


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Θέμα:  "Δράσεις Σ.Υ.Δ. Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου 2012"


Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), στα πλαίσια της διαφάνειας και της ενημέρωσης των μελών μας και της κοινότητας, δημοσιεύει τις δραστηριότητες του Σωματείου μας Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 2012. Συγκεκριμένα:

Το τριήμερο 7-9 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε το 4ο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Τρανς Δικαιωμάτων της Transgender Europe (TGEU) στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας με πάνω από 200 εκπροσώπους από 37 χώρες. Την Ελλάδα εκπροσώπησε μέλος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, Π.Τ.

Στα πλαίσια του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ LGBT Ταινιών στην Θεσσαλονίκη με αφορμή δύο ταινίες τρανς περιεχομένου (Gun Hill Road και Warriors) μίλησε η Πρόεδρος του ΣΥΔ, Μαρίνα Γαλανού, εκπροσωπώντας το Σωματείο αναφερόμενη σε θέματα της τρανς ατζέντας (μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ).

Την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου, έγινε συνάντηση εκπροσώπων του Διοικητικού Συμβουλίου του Σ.Υ.Δ. (Μαρίνα Γαλανού, Εύα Κουμαριανού), με την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, κυρία Αφροδίτη Σταμπουλή (υπεύθυνη τομέα ισότητας), για θέματα της τρανς ατζέντας με έμφαση στο θέμα της αναγνώρισης της ταυτότητας κοινωνικού φύλου και της νομοθέτησης για την αλλαγή των εγγράφων των διεμφυλικών ατόμων, ενώ συζητήθηκε η προοπτική κατάθεσης σχετικής ερώτησης στο Κοινοβούλιο. Κατά τη συνάντηση δόθηκε επίσης στην κυρία Σταμπουλή η επιστολή που μπορείτε να δείτε εδώ.

Παράλληλα, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών απέστειλε επιστολή προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης, κύριο Ρουπακιώτη επικεντρώνοντας σε θέματα δικαιοσύνης της τρανς ατζέντας (μπορείτε να την διαβάσετε εδώ). Σχετικές επιστολές επίσης έχουν σταλεί σε εκπροσώπους του τομέα δικαιοσύνης κοινοβουλευτικών κομμάτων (μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ).

Tην 1η Οκτωβρίου εκπρόσωποι του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΥΔ συμμετείχαν σε συνάντηση που έγινε στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ παρουσία ευρωβουλευτών, όπου αναλύθηκαν θέματα της τρανς ατζέντας και μίλησε η Μαρίνα Γαλανού (μπορείτε να διαβάσετε εδώ).

Επίσης το ΣΥΔ συμμετείχε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κολωνού που έγινε στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου με περίπτερο καθώς και σε πάνελ ομιλητών (μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία της εκπροσώπου του ΣΥΔ εδώ), καθώς επίσης το ΣΥΔ συμμετείχε το τριήμερο 5-7 Οκτωβρίου στο Φεστιβάλ Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, καθώς και στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Τομέα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματοποιήθηκε στις 6 και 7 Οκτωβρίου στην σχετική ομάδα εργασίας για θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Ακόμη το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών συμμετείχε στο Διεθνές Συνέδριο στην Λευκωσία της Κύπρου που διοργάνωσε η accept – ΛΟΑΤ Κύπρου και ο σύλλογος Queer Cyprus το διήμερο 13-14 Οκτωβρίου με τίτλο: «Προς την Συμπερίληψη: Υγεία, Παιδεία και η ΛΟΑΤ κοινότητα». Το ΣΥΔ εκπροσώπησε η Μαρίνα Γαλανού όπου αρχικά έκανε παρουσίαση της κατάστασης της Ελλάδας καθώς και της δραστηριότητας του ΣΥΔ (μπορείτε να δείτε εδώ), ενώ ακολούθησε ομιλία της με τίτλο: «Ταυτότητα φύλου, διεμφυλικότητα και θέματα υγείας» (μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία εδώ).

Επίσης πραγματοποιήθηκε συνάντηση των lbgt και άλλων οργανώσεων, συλλογικοτήτων και ομάδων στις 19 Οκτωβρίου στα γραφεία του ΣΥΔ, με σκοπό την συμμετοχή των οργανώσεων στην Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών και σχετικής διημερίδας που θα γίνει στην Τρίτη 20 και Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, στην αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης». Την πρώτη ημέρα 20 Νοεμβρίου θα γίνουν ομιλίες εκ μέρους των οργανώσεων και προβολή ταινίας, ενώ την επόμενη, Τετάρτη 21 Νοεμβρίου θα γίνουν ομιλίες πανεπιστημιακών, νομικών, εκπροσώπων πολιτικών κομμάτων και δημοσιογράφων, ενώ θα ακολουθήσει πορεία μνήμης προς το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Θα ακολουθήσει σχετικό Δελτίο Τύπου τις επόμενες ημέρες με το πλήρες πρόγραμμα.

Παράλληλα, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών συνέλεξε όλες τις απαραίτητες μαρτυρίες τρανς ατόμων για την κατάθεση μήνυσης και αγωγής κατά παντός υπευθύνου για την υπόθεση των μαζικών αναίτιων προσαγωγών τρανς ατόμων που συνοδεύονταν από υποχρεωτικές εξετάσεις hiv (τις επόμενες ημέρες θα υπάρξει σχετική ανακοίνωση).

Ακόμη το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών προγραμματίζει τους επόμενους μήνες την ηλεκτρονική και έντυπη -μεταφρασμένη στα ελληνικά από μέλη μας- έκδοση σε βιβλίο της πρόσφατης εξαιρετικής έκδοσης της Transgender Europe με τίτλο: «Human Rights and Gender Identity. Best Practice Catalogue» (Ανθρώπινα Δικαιώματα και Ταυτότητα Φύλου. Κατάλογος Καλών Πρακτικών), εμπλουτισμένη με περιλήψεις των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) σε τρανς υποθέσεις, καθώς και σχετικό επίμετρο της νομικού και Προέδρου της Ελληνικής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», Ηλέκτρας – Λήδας Κούτρα.

Τέλος συνεχίζεται το πρόγραμμα υποστήριξης για άπορα τρανς άτομα καθώς και της παροχής ψυχολογικής υποστήριξης κάθε Δευτέρα από ψυχολόγο στα γραφεία μας, Ζαν Μωρέας 17, Κουκάκι, Αθήνα. Ωφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στην ψυχολόγο, όσο και σε όλους τους εθελοντές και εθελόντριες που στηρίζουν την προσπάθειά μας.

Για όποιον / όποια θα ήθελε να προσφέρει συνεισφέροντας στη βοήθεια σε άπορα τρανς άτομα, μπορεί να το κάνει στα νέα γραφεία του ΣΥΔ που βρίσκονται Ζαν Μωρεάς 17 στο Κουκάκι (σχεδόν απέναντι από τις Κούκλες). Οι ώρες που βρισκόμαστε εκεί είναι 17:00-19:00, Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη. Η όποια συνεισφορά σε τρόφιμα μακράς διαρκείας (Όσπρια, ζυμαρικά, ρύζι, κονσέρβες, λάδι, ζάχαρη, κλπ) θα μπορούσε να είναι ανεκτίμητη.

Email: transgender.support.association@gmail.com

Τηλ.: 69 38982832 (17:00-19:00)

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ


ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΏΝ (Σ.Υ.Δ.)
Ζαν Μωρεάς 17, Κουκάκι, Αθήνα, ΤΚ 11741

Επικοινωνία:transgender.support.association@gmail.com

* μέλος της Transgender Europe (TGEU)
http://www.tgeu.org


Transsexual News

Σαν σήμερα το 1896 γεννήθηκε ο Κώστας Καρυωτάκης





Ποιητής και πεζογράφος, ίσως η σημαντικότερη λογοτεχνική φωνή, που ανέδειξε η γενιά του ’20 και από τους πρώτους, που εισήγαγαν στοιχεία του μοντερνισμού στην ελληνική ποίηση. Επηρέασε πολλούς από τους κατοπινούς ποιητές (Σεφέρης, Ρίτσος, Βρεττάκος) και με την αυτοκτονία του δημιούργησε φιλολογική μόδα, τον Καρυωτακισμό, που πλημμύρισε τη νεοελληνική ποίηση. Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και ήταν γιoς του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη από τη Συκιά Κορινθίας και της Κατήγκως Σκάγιαννη από την Τρίπολη. Ήταν ο δευτερότοκος της οικογένειας. Είχε μία αδελφή ένα χρόνο μεγαλύτερή του, τη Νίτσα, και έναν αδελφό μικρότερο, το Θάνο, που γεννήθηκε το 1899 και σταδιοδρόμησε ως τραπεζικός υπάλληλος. Λόγω της εργασίας τού πατέρα του, η οικογένειά του αναγκαζόταν να αλλάζει συχνά τόπο διαμονής. Έζησαν στη Λευκάδα, την Πάτρα, τη Λάρισα, την Καλαμάτα, το Αργοστόλι, την Αθήνα (1909-1911) και τα Χανιά, όπου έμειναν ως το 1913. Από τα εφηβικά του χρόνια δημοσίευε ποιήματά του σε παιδικά περιοδικά, ενώ το όνομά του αναφέρεται και σε διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού «Διάπλαση των Παίδων». Σε ηλικία 17 ετών ερωτεύεται την χανιώτισσα Άννα Σκορδύλη, μια σχέση που θα τον σημαδέψει. Το 1917 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με λίαν καλώς. Στην αρχή επιχείρησε να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου, ωστόσο η έλλειψη πελατείας τον ώθησε στην αναζήτηση θέσης δημοσίου υπαλλήλου. Διορίστηκε στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, ενώ μετά την οριστική απαλλαγή του από τον Ελληνικό Στρατό για λόγους υγείας, τοποθετήθηκε σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων οι νομαρχίες Σύρου, Άρτας και Αθήνας. Απεχθανόταν τη δουλειά του και δεν ανεχόταν την κρατική γραφειοκρατία, εξού και οι πολλές μεταθέσεις του. Η πρώτη ποιητική συλλογή του «Ο Πόνος των Ανθρώπων και των Πραγμάτων», δημοσιεύτηκε το Φεβρουάριο του 1919 και δεν έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε το σατιρικό περιοδικό «Η Γάμπα», η κυκλοφορία του οποίου όμως απαγορεύτηκε έπειτα από έξι τεύχη κυκλοφορίας. Η δεύτερη συλλογή του, υπό τον τίτλο «Νηπενθή», εκδόθηκε το 1921. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, συνάδελφό του στη Νομαρχία Αττικής, παρόλο που δεν είχε ξεχάσει την πρώτη αγάπη, την Άννα Σκοδρύλη, η οποία στο μεταξύ είχε παντρευτεί. Η Πολυδούρη του προτείνει να παντρευτούν, παρότι γνώριζε ότι έπασχε από σύφιλη. Το 1924 ταξίδεψε στο εξωτερικό και επισκέφθηκε την Ιταλία και τη Γερμανία. Το Δεκέμβριο του 1927 εκδόθηκε η τελευταία ποιητική συλλογή του, με τίτλο «Ελεγεία και Σάτιρες».


Το Φεβρουαρίου του 1928 αποσπάστηκε στην Πάτρα και λίγο αργότερα στην Πρέβεζα. Η αλληλογραφία του με συγγενείς του την περίοδο αυτή αναδεικνύει την απόγνωση του Καρυωτάκη για την επαρχιακή ζωή και τη μικρότητα της τοπικής κοινωνίας. Στις 20 Ιουλίου πήγε στο Μονολίθι και αποπειράθηκε επί δέκα ώρες να αυτοκτονήσει, προσπαθώντας μάταια να πνιγεί. Την επόμενη μέρα (21 Ιουλίου) αγόρασε ένα περίστροφο κι επισκέφτηκε ένα καφενείο της Πρέβεζας. Αφού πέρασε λίγες ώρες μόνος του καπνίζοντας, πήγε σε μια παρακείμενη παραλία, τον Άγιο Σπυρίδωνα και έθεσε τέλος στη ζωή του κάτω από έναν ευκάλυπτο. Στην τσέπη του η αστυνομία βρήκε ένα σημείωμα, που εξηγούσε τους λόγους της αυτοκτονίας του: Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία, όμως, πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας. [Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε, επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου. Εκτός από το ποιητικό του έργο, ο Καρυωτάκης έγραψε επίσης πεζά, ενώ μας άφησε και μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών. Ποιήματά του έχουν μελοποιήσει συνθέτες και συγκροτήματα, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, τα «Υπόγεια Ρεύματα», η Λένα Πλάτωνος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιάννης Σπανός, ο Γιάννης Γλέζος και ο Νίκος Ξυδάκης. Η ποίηση του Καρυωτάκη δεν έχει ίχνος φιλολογίας, αισθηματισμού και φιλαρέσκειας, που υπάρχει σε αφθονία στους παλιότερους ποιητές. Αποπνέει την αίσθηση του μάταιου, του χαμένου, η στάση του είναι αντιηρωική και αντιδανική. Ο Καρυωτάκης γράφει ποιήματα για το άδοξο, το ασήμαντο, ακόμα και το γελοίο, ως διαμαρτυρία, που φθάνει στο σαρκασμό.

πηγή: sansimera.gr

"Ζωντανή" βιβλιοθήκη....

ΖΩΝΤΑΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ !

...με λίγα λόγια: κάποιοι από εμάς θα γίνουμε "ζωντανά" βιβλία....τι σημαίνει αυτό;
θα πούμε την "coming out" ιστορία μας, εν ολίγοις θα κάνουμε σε live μετάδοση το "coming out" μας...ο καθένας θα έχει γύρω στα 20' για να πει τη δική του ιστορία και στη συνέχεια θα πρέπει να απαντά στις όποιες ερωτήσεις του θέσει εκείνος/η που τον/την επέλεξε προς "ανάγνωση"...σε πρώτη φάση η
ζωντανή βιβλιοθήκη θα γίνει σε σχολές πανεπιστημίων κλπ κλπ....για αργότερα βλέπουμε.....

...όλο αυτό χρειάζεται θάρρος και συνειδητότητα....και βέβαια υποστήριξη από φίλους γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να αντιμετωπίσεις....από χλευασμό μέχρι τραμπουκισμό...όλα τα σενάρια είναι ανοιχτά...θα δείξει....αισιοδοξούμε ότι θα ανοίξει δίοδους σε παιδιά που είναι ομοφοβικά, πρώτον: ν' αντιμετωπίσουν τις φοβίες τους και δεύτερον: να διαπιστώσουν ότι δεν είμαστε τέρατα ή ό,τι άλλο έχουν φανταστεί ;)

από την άλλη θα δοθεί η δυνατότητα σε κάποια παιδιά που δεν γνωρίζουν ομοφυλόφιλα άτομα και νοιώθουν άσχημα για την ταυτότητα φύλου τους, να γνωριστούν με ομοφυλόφιλα άτομα αλλά και την οργάνωση μας για να έχουν στήριξη και ό,τι άλλο χρειαστούν...γιατί όπως λέγαμε και σε κάποιο περασμένο Pride: ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ !

...ήδη έχουν γίνει πολλά βήματα μπροστά...και αισιοδοξούμε ότι κάποια μέρα τέτοιες δράσεις θα είναι περιττές γιατί κανείς δεν θα αισθάνεται στο περιθώριο, ενοχικός ή μόνος :)


...stay tuned, θα ενημερώσω για τις ημερομηνίες και τις σχολές !!!

Γυναίκες μέλη της PILnet αντιμετωπίζουν τη σχέση μεταξύ της Σαρία και της βίας κατά των γυναικών



STOP VIOLENCE AGAINST WOMEN !

Ποια είναι η σχέση μεταξύ του ισλαμικού νόμου και των δικαιωμάτων των γυναικών;


Μήπως Σαρία δικαιολογεί τη βία κατά των γυναικών ... ή εγγυάται την προστασία τις; Μιλώντας σε ένα ικανό ακροατήριο στο γραφείο της PILnet στη Νέα Υόρκη στις 22 Μαρτίου, τέσσερα μέλη της PILnet όλες μουσουλμάνες γυναίκες με βαθιά γνώση του ισλαμικού νόμου, απήυθυναν αυτές και άλλες ερωτήσεις καθώς περιγράφεται το νομικό καθεστώς και η καθημερινή πραγματικότητα των γυναικών στις χώρες καταγωγής τους, την Ινδονησία, την Ιορδανία, την Νιγηρία, και την Παλαιστίνη. Κάθε μία από τα μέλη περιέγραψαν πως οι θρησκευτικοί νόμοι που επιβάλλουν τους μουσουλμανικούς κώδικες ένδυσης, στερούν από τις γυναίκες τα κληρονομικά τους δικαιώματα, αρνούνται την ύπαρξη του συζυγικού βιασμού ως έγκλημα, και επιτρέπουν ιδιαίτερα επιεικείς ποινές για τους δράστες των εγκλημάτων τιμής, μεταξύ πολλών άλλων περικόπτουν τα δικαιώματα των γυναικών. Αλλά όλες συμφώνησαν ότι το Ισλάμ δεν μπορεί δικαίως να θεωρηθεί ως η πηγή του προβλήματος. Υπάρχει μεγάλη παρανόηση σχετικά με το Ισλάμ ", δήλωσε η Hala Deeb της Ένωσης Γυναικών της Ιορδανίας. "Ως μουσουλμάνα, πιστεύω ότι το Ισλάμ απελευθερώνει αμφότερα τις γυναίκες και τους άνδρες". Κάθε μία από τα μέλη τόνισε ότι δεν υπάρχει έγκυρη και επίσημη άρθρωση της μουσουλμανικής πίστης και πως έχουν αναπτυχθεί προβληματικοί νόμοι από τις συγκεκριμένες ερμηνείες της Σαρία. Όπως η Siti Aminah του Κέντρου Νομικής Πηγής της Ινδονησίας επεσήμανε, "ο ισλαμικός νόμος βασίζεται στην ερμηνεία και υπάρχουν πολλά είδη του Ισλάμ. Ο Ισλαμικός νόμο στην Ινδονησία, για παράδειγμα, έχει σε μεγάλο βαθμό επηρεασθεί από το εθιμικό δίκαιο μας" - μια παρατήρηση και άλλες επανέλαβαν για τις δικές τις χώρες. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ομιλήτριες συμφώνησαν πως, ο ισλαμικός νόμος δεν είναι πηγή της ανισότητας, αλλά μάλλον ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα για την επιβολή ρόλων που καθορίζονται για τις γυναίκες. "Η πλειοψηφία των ανθρώπων που είναι παραδοσιακές-οι στις απόψεις τις για τα δικαιώματα των γυναικών, πιστεύουν ότι η πρωταρχική υποχρέωσή τις είναι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τις στις οικογένειες τις", δήλωσε η Rawan Mohammed της Παλαιστινιακής Μη-Κυβερνητικής Οργάνωσης κατά της Ενδοοικογενειακής Βίας εις βάρος των Γυναικών (Al Muntada). Όμως, ανεξάρτητα από τις ρίζες της βίας και των διακρίσεων εις βάρος των γυναικών, οι συνθήκες εξακολουθούν να υφίστανται. Στη Νιγηρία, "από το ποινικό δίκαιο είναι νόμιμο να κτυπάς την σύζυγό σου εφ 'όσον δεν θα τις προκαλέσεις σοβαρές σωματικές βλάβες", δήλωσε η Idayat Hassan του Κέντρου Δημοκρατίας και Ανάπτυξης, στη Δυτική Αφρική. "Η σωματική βία είναι κάτι που η καθεμία-νας μπορεί να δει και να αναγνωρίσει ως βία, αλλά την κοινωνική και την οικονομική βία είναι πιο δύσκολο να κάνουμε τις άλλες-ους να τις αναγνωρίσουν", δήλωσε η Deeb, τονίζοντας το σημείο πως ο αγώνας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών ξεκινά νικώντας αυτή την κρίσιμη αναγνώριση. Η Hassan συμφώνησε, σημειώνοντας τους πολυάριθμους τρόπους με τους οποίους ο νόμος στερεί από τις γυναίκες της Νιγηρίας τα πλήρη δικαιώματα κληρονομιάς και τα αστικά δικαιώματα.

Η εκδήλωση, με τίτλο “Βίασ, Γυναίκες και Ισλαμικός Νόμος: Ερμηνεία του ισλαμικού νόμου και η προστασία των γυναικών”, συγκέντρωσε εκπροσώπους των ΜΚΟ και δικηγορίνες-ους. Την είδηση την βρήκαμε στις 4.5.12 και την μεταφράσαμε από την Global Network for Public Interest Low στην http://pilnet.org/events/155-untangling-islamic-law-and-womenrs-rights.html#.UHpjr0mvPos.facebook

Αναρτήθηκε από lesbianbimafia

...το δικό μου, "Coming Out" !




Σπάσε μια για πάντα από τη ντουλάπα τις πόρτες...σήκω και άρχισε να παλεύεις (!) -για τα δικαιώματά σου-


Σκόρπιες σκέψεις με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα "Coming Out"

...κάποιοι από εσάς με γνωρίζετε προσωπικά, κάποιοι με διαβάζετε στο blog ή είμαστε φίλοι στο φατσοβιβλίο...δεν σας έκρυψα την σεξουαλική μου ταυτότητα...κι αυτό γιατί ήθελα να είμαι τίμια απέναντί σας και απέναντι στον εαυτό μου...ήθελα να μπορώ να σας κοιτώ στα μάτια χωρίς να ντρέπομαι για τα ψέματα που θα έπρεπε να σας λέω

το έζησα το ψέμα και το σιχάθηκα
το ένα φέρνει το άλλο...μέχρι που τελικά δεν είσαι ΕΣΥ
είσαι το ψέμα σου...τα χαμηλωμένα μάτια και ο ψίθυρος...γιατί το ψέμα, το ψιθυρίζεις, δεν το λες...

...εδώ και πολλά χρόνια έκανα το δικό μου "Coming Out" και πιστέψτε με δεν ήταν καθόλου μα καθόλου εύκολο....αν το μετάνοιωσα;
όχι...ΠΟΤΕ...επέλεξα, να είμαι ΕΓΩ
επέλεξα την ΑΛΗΘΕΙΑ
επέλεξα τη ΖΩΗ...τη δική μου ΖΩΗ κι όχι αυτήν που μου επέβαλαν ή ήθελαν να μου επιβάλουν (!)

ονομάζομαι Μαρία και αισίως διανύω το 46ο έτος της ηλικίας μου, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει...θα μπορούσα να λέγομαι Κατερίνα, Ελένη κλπ κλπ..να είμαι 20 ή 25 ή 30

μεγάλωσα σε μια μεσοαστική οικογένεια...μετανάστες οι γονείς μου στον Καναδά, "κουβάλησαν" στη νέα πατρίδα σχεδόν όλα τα κουσούρια της παλιάς...!

ήμουν το πρώτο παιδί τους, ακολούθησαν άλλα δύο...ένα αγόρι και ένα κορίτσι

από πολύ νωρίς -τολμώ να πω, από την ώρα που κατάλαβα τον κόσμο γύρω μου συνειδητοποίησα ότι ΔΙΑΦΕΡΩ...δεν ήξερα γιατί...δεν ήξερα ως προς τι...είχα όμως μέσα μου τη βεβαιότητα...τα χρόνια πέρναγαν και γω σιγά σιγά άρχισα να νοιώθω ΤΡΟΜΟ γιατί πλέον ΗΞΕΡΑ...

...η σκέψη πως οι γονείς μου θα καταλάβαιναν με γέμιζε αγωνία και φόβο...ήξερα ότι αυτό θα (μου) δημιουργούσε επιπλέον προβλήματα...και το βασικό πρόβλημά μου ήταν στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή να με αποδεχτώ και να με αγαπήσω ή να θάψω για πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου το "τρομερό μυστικό" που θα με μετέτρεπε σε αποδιοπομπαίο τράγο

φοβόμουν, ντρεπόμουν να πω αυτό που ήμουν...κι αυτό που ήμουν, το ήξερα...ήμουν λεσβία

άρχισα να νοιώθω την ανάγκη να γνωρίσω κι άλλα άτομα όπως ήμουν "εγώ"
έπρεπε να υπάρχουν κι άλλα κορίτσια που ένοιωθαν, που ήταν όπως ήμουν "εγώ"

δεν μπορεί, υπάρχουν
δεν μπορεί να είμαι μόνο εγώ έτσι...έλεγα στον εαυτό μου

ΚΑΙ ΥΠΗΡΧΑΝ (!)

η γνωριμία

καλοκαίρι και είχα πιάσει δουλειά για να βγάζω το χαρτζηλίκι μου...μη φανταστείτε τίποτα το σοβαρό, κράταγα το μαγαζί ενός υδραυλικού όταν αυτός έλειπε...σήκωνα τα τηλέφωνα κι έκλεινα τα ραντεβού για τις χαλασμένες βρύσες !!!

η δουλειά λίγη και ξεκούραστη...μου άφηνε χρόνο για να διαβάζω !
βιβλία, περιοδικά...ό,τι μου έκανε κέφι
κάθε Τρίτη κυκλοφορούσε το "ΑΓΚΑΘΙ" -οι παλιοί ίσως και να το ξέρετε, ίσως και να το διαβάζατε- ένα περιοδικό που για την εποχή του ήταν πρωτοπόρο...αναρχοαριστερών αποχρώσεων, με αρκετό χιούμορ
είχε και μια σελίδα με αγγελίες για στέκια που οι αναγνώστες μπορούσαν να βρεθούν μεταξύ τους για γνωριμία, κουβεντούλα και ό,τι ήθελε προκύψει...συνήθως μια σελίδα που δεν τη διάβαζα γιατί τη θεωρούσα μάλλον αδιάφορη
κάποιο μεσημεράκι όμως η ματιά μου "έπεσε" σε μια αγγελία που μου κίνησε την περιέργεια

δεν ξέρω γιατί αλλά είχα την αίσθηση ότι αυτή η αγγελία θα με έβγαζε από τη μοναξιά...φίλους είχα αλλά δεν με γνώριζαν...ήξεραν όσα ήθελα ή όσα έπρεπε να ξέρουν

δε λάθεψα...το ένστικτο?
η ανάγκη επικοινωνίας με οδήγησαν σωστά
έγραψα ένα γράμμα στη διεύθυνση που έγραφε η αγγελία και περίμενα...ευχόμουν η παραλήπτρια να απαντήσει...και απάντησε

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς να φοβάμαι

αρχίσαμε να κάνουμε παρέα..της εμπιστευόμουν τα πάντα
το λάθος μου?
ότι τα έλεγα ΚΑΙ στο τηλέφωνο (!)

δεν φαντάστηκα ποτέ ότι η μάνα μου θα κρυφάκουγε τη συνομιλία μας...κι όμως

μια τσιριχτή φωνή μας έκοψε τα χάχανα
"μωρή παλιολεσβία, τι θες από την κόρη μου; να την κάνεις σαν τα μούτρα σου θέλεις; μην τολμήσεις και ξαναπάρεις τηλέφωνο θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα...θα σου κόψω τα πόδια" !!!

νεκρική σιγή...αμηχανία...τρόμος...ντροπή...θυμός

κλείνω το τηλέφωνο, έχοντας καταφέρει να ψιθυρίσω  "συγνώμη"

χαμός με τη μάνα μου...να προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν έτρεχε τίποτα -που ήταν και η αλήθεια- και κείνη, να βρίζει...να ουρλιάζει...να καταριέται...το βλέμμα της απαξιωτικό...ίσως και με μια δόση σιχαμάρας

κλείστηκα στο δωμάτιό μου και ξαναβγήκα το άλλο μεσημέρι που θα πήγαινα σχολείο...δεν ανταλλάξαμε κουβέντα...μόνο το βλέμμα της ήταν ίδιο

γυρνώντας από το σχολείο, τους βρήκα όλους μαζεμένους στο σαλόνι
η μάνα μου είχε καλέσει το σόϊ για οικογενειακό συμβούλιο...η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά...
μια λέξη μου τρυπούσε τα μηνίγγια...Φ Ο Β ΟΣ...Φ Ο Β Ο Σ...Φ Ο Β Ο Σ

"Θε μου, τους μίλησε"
"μ' έκανε ρόμπα"
"και τώρα, τι;"
είπα "καλησπέρα" κι έκανα να φύγω
δεν πρόλαβα να κάνω ένα βήμα και νοιώθω ένα χέρι να με αρπάζει και να με γυρνάει απότομα...εκεί., έπεσε και η πρώτη μπουνιά
ακολούθησαν πολλές...χαστούκια, μπουνιές και χυδαίες βρισιές για την "παλιολεσβία" που ντρόπιασε την οικογένεια με την ανωμαλία της (!)

ούτε θυμάμαι αν αντέδρασα...ούτε που θυμάμαι αν μίλησα...και τι μπορείς να πεις σ' έναν θείο μεθύστακα που σου μιλάει για ηθική και για ανωμαλία;
τι να πεις σε κάποιον που τρομοκρατούσε την οικογένειά του σε κάθε ευκαιρία και μάλιστα χωρίς λόγο;

την άλλη μέρα και για τις επόμενες φυσικά ΔΕΝ πήγα σχολείο...

το καλό ήταν ότι δεν με άφησε η φίλη μου...ήταν παρήγορο αυτό
αλλά εγώ ξανακλείστηκα στον εαυτό μου...

προσπάθησα ν' αλλάξω...προσπάθησα να γίνω αυτό που όλοι περίμεναν από εμένα...έπρεπε να πετάξω από πάνω μου την ταμπέλα της "ανώμαλης"

αναζήτησα τη ΦΥΓΉ...και τη βρήκα
είχε τη μορφή μιας άσπρης σκόνης η οποία έγινε η δεύτερη φύση μου

περιέργως αυτή τη "φίλη", οι δικοί μου δεν την κατάλαβαν...κι ας βούλιαζα στα δίχτυα της μέρα τη μέρα -14 τα έτη της "φιλίας" αλλά αυτό είναι ένα κεφάλαιο της ζωής μου που θα το συζητήσουμε κάποια άλλη ίσως στιγμή

φτάνω στα 23 περίπου...εγώ και η "φίλη" κάνουμε ένα διάλειμμα...είναι τότε που αποφασίζω και μετά από προτροπές ότι πρέπει να μπω "στον σωστό δρόμο" κι όπως όλες οι κοπέλες της ηλικίας μου να αρραβωνιαστώ μ' ένα καλό παιδί που θα με κάνει γυναίκα του και που θα βγάλει από πάνω μου τη ρετσινιά της "παλιολεσβίας" που μου είχαν κολλήσει οι δικοί μου λες και ήταν πανούκλα...

εκείνη την περίοδο γενικά ψαχνόμουν και με τις θρησκείες...είχα κάνει γύρες στην ορθοδοξία, στους ευαγγελικούς, στους σαϊεντολόγους, τους χάρε κρίσνα, τους πεντηκοστιανούς...πουθενά φυσικά γαλήνη και λύτρωση

για να μην τα πολυλογώ, αρραβωνιάστηκα !!!
τη μέρα του αρραβώνα δεν θα την ξεχάσω ΠΟΤΕ
η μάνα μου τρισευτυχισμένη, να με αγκαλιάζει, να με φιλάει, να μας εύχεται χαρά, ευτυχία και πολλούς απογόνους...το σόϊ, το ίδιο
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ (!) ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΕ !

...όλοι να χαίρονται, να γλεντούν και γω μέσα μου να σπαράζω....

ο Δ. ένα εκπληκτικό παιδί, μόνο που εγώ δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του και πιστέψτε με, το προσπάθησα

ήμουν ερωτευμένη αλλά έπνιξα τον έρωτά μου...έγιναν όλοι ευτυχισμένοι εκτός από εμένα

επιτέλους είχα αποδοχή...το έβλεπα στο βλέμμα τους

η "φίλη" δειλά δειλά ξαναμπήκε στη ζωή μου

αρραβωνιάστηκα αλλά δεν είχα υπολογίσει κάτι πολύ σημαντικό...ότι θα έπρεπε με τον Δ. να κάνω και έρωτα...αυτό κι αν ήταν !

οι μέρες του γάμου πλησίαζαν κι ο πανικός μου μεγάλωνε...έβρισκα λύτρωση στη "φίλη" όλο και πιο συχνά
μέχρι που αποφάσισα ότι θα ΕΚΡΑΓΩ κι ό,τι θέλει ας γίνει....

πήρα τηλέφωνο τον Δ. και του είπα ότι πρέπει να συναντηθούμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε και όχι στο σπίτι μου ή στο δικό του (μας), κάπου ουδέτερα...ίσως και λόγω φόβου...οι μπουνιές με πόναγαν ακόμα κι ας είχαν περάσει χρόνια κι ας είχαν σβηστεί από το σώμα, από την ψυχή δεν είχαν σβηστεί

του τα είπα όλα...με άκουγε με προσοχή...δεν νευρίασε...δεν με έβρισε...δεν με έφτυσε...για την ακρίβεια στάθηκε δίπλα μου όταν ανακοινώσαμε στους δικούς μας ότι χωρίσαμε

δεν είπε σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ για το λόγο που το διαλύσαμε κι όταν όλοι επέμεναν να μάθουν εκείνος τους απαντούσε πως αυτό είναι κάτι που αφορά εμάς και πως η απόφαση ήταν κοινή και πως απλά θα έπρεπε να την αποδεχτούν γιατί δεν αλλάζει

αργότερα πήγα στο γάμο του !!! και χάρηκα με την ευτυχία του γιατί την άξιζε μέχρι τελευταία σταγόνα

μετά από αυτό οι σχέσεις μου, με τους δικούς μου έφτασαν πάλι σε οριακό σημείο...ψέματα, υπεκφυγές, δήθεν σχέσεις, δήθεν χωρισμοί...και η "φίλη" μόνιμη συντροφιά...

κάποια στιγμή το πήρα απόφαση...θα μιλούσα ΑΝΟΙΧΤΑ κι ας μη με αποδέχονταν, πλέον, με είχα αποδεχτεί και με είχα αγαπήσει κι αυτό ήταν το σημαντικό

νόμιζα ότι με είχαν αποδεχτεί...έκανα λάθος...κι όσο κι αν αυτό με πονάει δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικό απ' ό,τι έκανα γιατί τώρα ξέρω πως σημασία έχει να ζεις τη ζωή σου και όχι τη ζωή των άλλων...σημασία έχει η αλήθεια και όχι το ψέμα

αν κάποιοι με απορρίπτουν με μοναδικό κριτήριο τη σεξουαλική μου ταυτήτητα, it's ok (!) γιατί εμένα δεν μου κάνουν ως άνθρωποι

...είμαι η Μαρία και είμαι ΛΕΣΒΙΑ...με αγαπώ και δε με χαρίζω σε κανέναν που δεν αξίζει...γιατί ναι, υπάρχουν και ευτυχισμένες λεσβίες !!!


ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η άδεια
hit counter
free web hit counter