Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Uli Edel: Der Baader Meinhof Komplex (full movie-greek subs)

Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν γιατί κάποιοι άνθρωποι οδηγούνται στ' άκρα θυσιάζοντας ακόμα και τη ζωή τους, για όσους θέλουν να τους αφηγηθεί κάποιος μια ιστορική περίοδο, που μοιάζει λιγάκι και με τη δική μας, χωρίς αποκλεισμούς και εξετάζοντας όλες τις απόψεις απ` όλες τις πλευρές, αλλά κυρίως για όσους θέλουν να δουν μια ταινία που δεν θα μπορούν να ξεκολλήσουν το βλέμμα τους ούτε δευτερόλεπτο απο την οθόνη, είναι απολύτως απαραίτητο να μην χάσουν την συγκεκριμένη παραγωγή.

Οι ερμηνείες είναι απόλυτα συγκροτημένες χωρίς υπερβολές και επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Η αίσθηση της αποτύπωσης της τότε εποχής -δεκαετία '70, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος των ΗΠΑ στο Βιετνάμ, οι μεγάλες αντιπολεμικές αντιδράσεις, τα κινήματα ειρήνης- είναι τόσο ρεαλιστική που νομίζεις ότι θα βγεις στους δρόμους θα κυκλοφορούν fiatάκια στο δρόμο και ο κόσμος θα μιλάει γερμανικά ή θα ακούς τα πλήκτρα της γραφομηχανής να επαναλαμβάνουν το γρήγορο τακ τακ όταν η Ουρλίκε έγραφε τις προκηρύξεις της οργάνωσης. Η δράση, η αγωνία για την εξέλιξη και οι συνεχείς εναλλαγές συναισθημάτων και σκέψεων γι' αυτό που συνέβαινε τότε, απλά σε καθηλώνουν για δυο ώρες με κομμένη την ανάσα.

O σκηνοθέτης Uli Edel δεν προσπαθεί να αποσαφηνίσει που τελειώνει η ιδεολογική αντίσταση και που αρχίζει η ωμή βία. Μέχρι το σημείο της σύλληψης των πρωτεργατών της επαναστατικής ή τρομοκρατικής ομάδας -εσείς αποφασίζετε για τον τίτλο που θα δώσετε- της RAF, ελάχιστα στοιχεία μας δίνονται για τους λόγους οι οποίοι οδήγησαν τα μέλη της στην επιθετική δράση.

Η ταινία σαν ένα δραματοποιημένο ντοκυμαντέρ, πλησιάζει σχεδόν την τελειότητα. Η αναπαράσταση της εποχής είναι ακριβής, τα αυθεντικά ειδησεογραφικά πλάνα παρεμβάλλονται στο υλικό της ταινίας στη σωστή δόση και χωρίς να κουράζουν και η αναπαραγωγή των γεγονότων θα μπορούσε να είναι πιο πιστή μόνο μέσα από τα αυθεντικά πλάνα της εποχής (το λέω αυτό, καθώς μετά την προβολή της ταινίας, κάθησα και βρήκα στο Youtube, αρκετές από τις σκηνές που αναπαράγουν οι ηθοποιοί στην ταινία, όπως π.χ. η σύλληψη των Baader & Meins από τη γερμανική αστυνομία, ή η διαδήλωση κατά την επίσκεψη του Σάχη κ.τ.λ.).

Σε κάποιο σημείο της ταινίας ο άνθρωπος που επιμερίστηκε την καταδίωξη και σύλληψη των μελών της οργάνωσης δηλώνει σε μια σύσκεψη για το πλάνο δράσης που έπρεπε να ακολουθήσουν οι διώκτες: "Την τρομοκρατία την δημιουργούν τα καθεστώτα και οι πολιτικές" -κατηγορήθηκε μάλιστα γι' αυτή του την άποψη κάποιοι είπαν ότι προσπαθεί να δώσει άλλοθι, εγώ λέω ότι καλό θα είναι να προβληματιστούμε.



Συγκλονίζει η επιστολή 17χρονου ομοφυλόφιλου στη «Λα Ρεπούμπλικα»




Συγκίνηση αλλά και κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό έχει προκαλέσει η επιστολή ενός δεκαεπτάχρονου ομοφυλόφιλου αγοριού προς την εφημερίδα της Ρώμης Λα Ρεπούμπλικα, με την οποία ζητά «να μπορέσει να ζήσει και να μην αναγκασθεί να αυτοκτονήσει».

Η επιστολή είναι ενυπόγραφη –ο νέος ονομάζεται Ντάβιντε Τανκρέντι– και δημοσιεύθηκε στο πρωτοσέλιδο της ιταλικής κεντροαριστερής εφημερίδας.

«Το να πεθαίνει κανείς για να εναντιωθεί στην εξέλιξη της κοινωνίας, είναι ένδειξη ότι υπερεκτιμά τις δυνάμεις του και δεν διαθέτει ανοικτό μυαλό», γράφει ο Ντάβιντε.

Η αναφορά είναι στην πρόσφατη αυτοκτονία του Γάλλου συγγραφέα Ντομινίκ Βενέρ στην Παναγία των Παρισίων, σε ένδειξη διαμαρτυρίας κατά του γάμου των ομοφυλόφιλων που ενέκρινε η χώρα του.

«Το γράμμα μου αυτό, όμως, μπορεί να είναι η μόνη εναλλακτική στην αυτοκτονία», προσθέτει ο Ντάβιντε, και εξηγεί:

«Ζητώ να εισακουσθώ, μιλώ σε μια κοινωνία σαν την ιταλική που δεν με δέχεται επειδή γεννήθηκα ομοφυλόφιλος».

«Η αναγνώριση των γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου σημαίνει μόνο ότι επιτρέπεται σε δυο ανθρώπους που αγαπιούνται να καλλιεργήσουν τον έρωτά τους. Δεν είμαστε δαίμονες, δεν μας άγγιξε ο δαίμονας όταν ήμασταν στην κούνια. Ζητάμε μόνον να μπορούμε να υπάρχουμε. Να εγκριθεί άμεσα ένας νόμος κατά της ομοφοβίας», καταλήγει ο Ιταλός έφηβος.

Στην επιστολή του απάντησε, μεταξύ άλλων, και η πρόεδρος της ιταλικής Βουλής, Λάουρα Μπολντρίνι, τονίζοντας ότι «μια κοινωνία που δεν ξέρει να προστατέψει όλα της τα παιδιά δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να χαρακτηρισθεί πολιτισμένη».

«Ελπίζω το ιταλικό κοινοβούλιο να εγκρίνει, το γρηγορότερο δυνατό, έναν αποτελεσματικό νόμο κατά της ομοφοβίας, ώστε να μην υπάρξει καμία άλλη αυτοκτονία νέου που δεν άντεξε τους χλευασμούς κάποιων συνομήλικών του, λόγω της σεξουαλικής του αυτότητας», υπογραμμίζει η επικεφαλής της ιταλικής Βουλής και καλεί τον Ντάβιντε να την επισκεφθεί στο γραφείο της για να μπορέσει να τον γνωρίσει.

Μετά την επιστολή του Ντάβιντε Τανκρέντι, τέλος, έλαβαν θέση επί του όλου θέματος και στελέχη της μπερλουσκονικής κεντροδεξιάς.

Ο πρώην υπουργός πολιτισμού Σάντρο Μπόντι και ο μέχρι πρότινος περιφερειάρχης της Βενετίας, Τζανκάρλο Γκαλάν, ζητούν «να τεθεί τέρμα στην υποκρισία και να αναγνωρισθούν τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ατόμων και ζευγαριών, διότι πρόκειται για υπόθεση που ξεπερνά ιδεολογικούς και πολιτικούς φραγμούς».

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ

"Ο φόβος και η συνήθεια πυροβολούν πισώπλατα"



Ο κύριος Κώστας στα χρόνια που τον ξέρω ποτέ δεν μου είχε δώσει την εντύπωση του ρατσιστή.
Πάντα καλοσυνάτος και πρόσχαρος. Χαιρετιόμασταν κι όταν είχαμε χρόνο λέγαμε και καμιά κουβέντα παραπάνω.
Είχα καιρό να τον συναντήσω και χάρηκα όταν τον είδα τις μέρες του Πάσχα.
Σταματήσαμε και ανταλλάξαμε ευχές...
Στα χέρια του κρατούσε δυο τσάντες γνωστής εταιρίας παιχνιδιών, δώρα όπως μου είπε για τα εγγόνια του.
-Κάτι παιχνιδάκια για τα παιδιά, μην πάω με άδεια χέρια.
Άλλες χρονιές τα έπαιρνα μαζί μου για να πάρουμε τα δώρα τους, τα τελευταία χρόνια και με τις μειώσεις των συντάξεων το αποφεύγω.
Ίσα ίσα και με πολλές περικοπές τα φέρνουμε βόλτα...κόψε από 'δώ, κόψε από 'κει λέμε πως ζούμε.
Τα παιδιά όμως παιδιά είναι δεν μπορούν να καταλάβουν.

Άνεργη η νύφη του...ο εργοδότης της, της χρωστάει μισθούς και αποζημείωση όπως μου είπε.

Κι ο γιός του, "σαν το σκυλί δουλεύει, του μείωσαν και το μισθό αλλά που να μιλήσει παιδί μου με τέτοια ανεργία; ουρά περιμένουν απ' έξω"
"Σε καταλαβαίνω και 'γω και ο μικρός -ο αδερφός μου- άνεργοι είμαστε" του λέω.
-Η αδερφή σου, το μωρό καλά; θα 'χει μεγαλώσει απ' την τελευταία φορά που το είδα.
-Μια χαρά, στο χωριό ειναι, πήγαν για τις γιορτές, του λέω.
-Α ! είναι στην Κρήτη...καλά έκαναν να ξεσκάσουν λιγάκι να πάρει και το παιδί καθαρό αέρα, χρειάζεται.
-Όχι κυρ Κώστα, του λέω, στην Αλβανία είναι...στο χωριό του γαμπρού μου πήγαν.

Μεμιάς σκοτείνιασε το βλέμμα του...πρώτη φορά τον έβλεπα έτσι τον κυρ Κώστα.
-Αλβανός είναι ο γαμπρός σου; με ρωτάει, δεν το 'ξερα.
-Ναι από Αλβανία είναι, του λέω.
-Δεν είναι σωστά πράγματα αυτά, μου ανταπαντά.
-Γιατί βρε κυρ Κώστα; τον ρωτάω
-Τί γιατί βρε παιδάκι μου; ΌΤΑΝ γίνει πόλεμος με τους αλβανούς τί νομίζεις θα κάνει;
Στο πλευρό τους θα πολεμήσει.


(μου έκανε εντύπωση ότι το θεωρούσε δεδομένο ότι θα γίνει πόλεμος...χρονικό σύνδεσμο χρησιμοποίησε και όχι υποθετικό)

-Βρε κυρ Κώστα μου, του λέω, γιατί να κάνουμε μεταξύ μας πόλεμο, τί έχουμε να χωρίσουμε οι λαοί;
-Ο αλβανός δεν πιάνεται φίλος, μου απαντά.
-Mας κλέβουν, μας σκοτώνουν και αν τους δοθεί η ευκαιρία θα θελήσουν να πάρουν και τη χώρα.

Έβαλα τα γέλια.
Με κοίταξε με ύφος σοβαρό και μου είπε: "μη γελάς, έτσι όπως τα λέω είναι".
Δεν ήθελα να πίστεψω αυτό που μόλις είχα ακούσει.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι το μίσος που σπέρνει η χρυσή αυγή δεν πρέπει να επιτρέπουμε να μας δηλητηριάζει την ψυχή.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι δεν είναι δυνατόν να επαναλαμβάνουμε λόγια μίσους που ακούσαμε από τα χείλη εκείνων που λατρεύουν και υμνούν τον Χίτλερ.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι για την άνεργη νύφη του, για το γιό του που δουλεύει σα σκλάβος για ψίχουλα, για τη σύνταξη που δεν φτάνει όχι μόνο για δώρα στα εγγόνια αλλά ούτε για να ζήσει δεν φταίνε οι αλβανοί ούτε οι υπόλοιποι μετανάστες.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι για δεινά τα δικά του και όλων μας, ελλήνων και μεταναστών φταίνε οι πλουτοκράτες...ντόπιοι και ξένοι που καρπώνονται τον ιδρώτα μας για να πλουτίζουν όλο και περισσότερο.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι μόνο αν δούμε τον γείτονα -έλληνα ή μετανάστη- σαν αδερφό και παλέψουμε από κοινού έχουμε ελπίδα.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι οι δυνάστες μας, μας θέλουν χωρισμένους γιατί έτσι μπορούν να μας ελέγχουν και να μας χειραγωγούν.

Όσοι ώρα μιλούσα με άκουγε με προσοχή.
Χαιρετιστήκαμε και ο καθένας πήρε το δρόμο του.

Αν με ρωτήσεις αν ο κυρ Κώστας είναι ή έγινε ρατσιστής, "όχι", θα σου απαντήσω.
Φοβισμένος είναι.
Για ένα αύριο που φαντάζει στα μάτια του όπως και σε άλλους πολλούς ένα αύριο αβέβαιο και χωρίς ελπίδα.


Υ.Γ. Συναντηθήκαμε και σήμερα με τον κύριο Κώστα. Δεν μιλήσαμε όμως γιατι ήμουν πάνω στη μηχανη και δεν είχα χρόνο για να σταματήσω. Χαιρετιστήκαμε όμως εγκάρδια κουνώντας τα χέρια μας από μακριά. Πηγαίνοντας σπίτι θυμήθηκα την προηγούμενη συνάντησή μας και είπα να μοιραστώ μαζί σας σκέψεις και συναισθήματα. Δεν έγινε ξαφνικά ρατσιστής ο κύριος Κώστας...δεν έγιναν ρατσιστές όλοι οι έλληνες. Προσπαθούν από κάπου να πιαστούν. Είναι πιο εύκολο να σκεφτείς ότι διώχνοντας τους μετανάστες θα καλυτερεύσει η ζωή σου απ' το να σκεφτείς ότι αυτό θα γίνει μόνο ανατρέποντας το σύστημα που σε συνθλίβει και γεννά μετανάστες.
Αυτό είναι το θέμα...
ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΑΥΛΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΗΡΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ ΜΑΣ (!)

Γυναίκες στα στρατόπεδα των ναζί

Γ1


Eπιμέλεια: Λίτσα Δουδούμη

Το γυναικείο σώμα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης γυναικών έχανε κάθε αξία, δεχόταν κάθε πειραματισμό, μάθαινε να ζει στον εξευτελισμό και σε ένα ατελείωτο μαρτύριο θανάτου. Μια πολύ σημαντική παράμετρος ήταν η γύμνια του σώματος, η συνεχής δημιουργία συνθηκών ντροπής έτσι ώστε να χαθεί κάθε αξιοπρέπεια, να επιτευχθεί η ζωοποίηση. Όπως γράφει ο Πρίμο Λέβι “Η άχρηστη βαναυσότητα της προσβολής της αιδούς καθόριζε την ύπαρξη όλων των στρατοπέδων. Οι γυναίκες του Μπίρκεναου διηγούνται πως, από τη στιγμή που αποκτούσαν μια καραβάνα (από σμαλτωμένη λαμαρίνα), θα έπρεπε να τη χρησιμοποιήσουν για τρεις διαφορετικές χρήσεις: για να πάρουν την καθημερινή σούπα, για τις φυσικές τους ανάγκες τη νύχτα, όταν απαγορευόταν η χρήση του αποχωρητηρίου, και για να πλυθούν όταν υπήρχε νερό στα λουτρά”.

Καθημερινά στο στρατόπεδο εξαναγκάζονταν να γδυθούν αμέτρητες φορές: έλεγχος των ψειρών, έρευνα των ρούχων, έλεγχος της ψώρας, πρωινό πλύσιμο, επιπλέον για τις περιοδικές επιλογές κατά τις οποίες μια “επιτροπή” αποφάσιζε ποιος ήταν ακόμα ικανός για δουλειά και ποιος προοριζόταν για εξόντωση. Στο Ράβενσμπρουκ με ξυρισμένο κεφάλι έφταναν οι Εβραίες, οι Πολωνές κ.λπ. και όχι οι άριες, π.χ. οι Γερμανίδες, οι Αυστριακές, οι Νορβηγές. Αναμφίβολα το ξύρισμα του κεφαλιού στόχευε στον εξευτελισμό. Τα μαλλιά συμβολίζουν άλλοτε τον ανδρισμό, άλλοτε τη θηλυκότητα. Στόχος της κοπής τους ήταν να χαθεί οποιοδήποτε, έμφυλο ή μη, στοιχείο της προσωπικότητας. Η αφαίρεση του ονόματος είχε έναν παρόμοιο χαρακτήρα επίσης. Το όνομα της κρατούμενης αντικαθιστούσε ένα τατουάζ στο χέρι με έναν αριθμό. Ο αριθμός ήταν το όνομά της.

Στα στρατόπεδα ιδιαίτερα άτυχες ήταν αυτές οι οποίες θα έπρεπε να γεννήσουν εκεί. Στην περίπτωση του γυναικείου στρατοπέδου του Άουσβιτς, μια παράγκα όλη κι όλη ήταν αυτή όπου ξεγεννούσαν τα παιδιά. Από μαρτυρία της Πολωνής πρώην κρατουμένης Στανισλάβα Λεσίνκα γνωρίζουμε ότι “Μέσα στην παράγκα δεξιά και αριστερά υψώνονταν τετραώροφα σανιδένια κρεβάτια κι εκεί, πάνω σε βρόμικες κουρελούδες με λεκέδες από ξερά αίματα και περιττώματα, ξάπλωναν από 2-3 γυναίκες στο καθένα… Στη μέση, στον διάδρομο, ήταν χτισμένο ένα τραπέζι-σόμπα που άναβε απ’ τις δύο άκρες. Εκεί ξεγεννούσαν τις γυναίκες… Άλλη θέρμανση δεν είχε η παράγκα, η παγωνιά τρυπούσε τα κόκαλα, απ’ το ταβάνι κρέμονταν σταλακτίτες. [...] Ως τον Μάη του 1943 όλα τα βρέφη που γεννιόντουσαν στο στρατόπεδο τα σκότωναν με τον πιο φριχτό τρόπο. Τα έπνιγαν στο βαρέλι με τις ακαθαρσίες, στη λεγόμενη βούτα. Την εξόντωσή τους την είχε αναλάβει η Κλάρα, μια Γερμανίδα, πρώην νοσοκόμα, που είχε καταδικαστεί για παιδοκτονία… Ακούγαμε τις μπουρμπουλήθρες την ώρα που έπνιγε τα βρέφη. Την άλλη μέρα η δυστυχισμένη μάνα έβλεπε το κορμάκι του παιδιού της έξω από την παράγκα, καταφαγωμένο από τα ποντίκια”. Η μητρότητα τιμωρούνταν, λοιπόν, με αποτρόπαιο τρόπο. Όπως παρατηρεί και η Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου: “οι γυναίκες έπρεπε να τιμωρηθούν όχι μόνο για τη φυλή τους αλλά και για το φύλο τους. Το ίδιο ισχύει και για τα πειράματα στείρωσης των γυναικών. [...] Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια χειρότερη μορφή βιασμού του γυναικείου σώματος. Οι περισσότερες Εβραίες που υπέστησαν τα πειράματα πέθαναν και το ποσοστό θνησιμότητας των γυναικών ήταν μεγαλύτερο από εκείνο των αντρών”.

Η πρώτη φάση πειραμάτων συμπεριλάμβανε εισαγωγή στο σώμα ουσιών που βρίσκονταν στο ξύλο ή στο γυαλί, η δεύτερη φάση αφορούσε τη “μεταμόσχευση οστών” από ένα άτομο σε ένα άλλο. Άλλη μια σημαντική παράμετρος ήταν και ένα είδος τεχνητής εμμηνόπαυσης για τις γυναίκες, στην ουσία αμηνόρροια, η οποία προκαλούνταν, σύμφωνα με κάποιους γιατρούς, από την κακή διατροφή. Ωστόσο, στο φαγητό οι ναζί έβαζαν βρωμιούχα άλατα για να σκοτώνουν τις σεξουαλικές επιθυμίες!

Παρατηρούμε εδώ άλλη μια εξευτελιστική διαδικασία στην οποία το γυναικείο σώμα δεσμεύεται να συμμετέχει υπό την απειλή εξόντωσης. Στο δε Μπίρκεναου όπου οι ανειδίκευτες γυναίκες (λόγω του συνήθους τότε καταμερισμού εργασίας) υπήρξαν χιλιάδες σε σχέση με τους άντρες, είχε δημιουργηθεί ένα ολόκληρο κομάντο για γυναίκες, το κομάντο “Μεξικό”, στο οποίο τοποθετούνταν οι γυναίκες που θεωρούνταν άχρηστες. Εκεί θα κρινόταν η τύχη τους, η οποία συνήθως ήταν η εξόντωση μετά έναν-δύο μήνες. Μέσα σε ένα τέτοιο χρονικό διάστημα η Ντανούτα Τσεχ μας πληροφορεί ότι πέρασαν περίπου 50.000 Εβραίες.

Ήταν επόμενο πως οι κρατούμενοι και οι κρατούμενες έπρεπε να ψάξουν μέσα σε ένα παρανοϊκό σύμπαν να βρουν ψυχικά αποθέματα. Οι γυναίκες συνήθιζαν μάλιστα να τρίβουν με κόκκινο χαρτί τα μάγουλά τους για να φαίνονται υγιείς!

Μια “τούρτα γενεθλίων”, δηλαδή μια φέτα ψωμί με ίχνη μαργαρίνης, που προσέφεραν οι συγκρατούμενες στην Έρικα ή ένα νυχτικό που προσπάθησε να βρει η Ρασέλ Παρέντε ανταλλάσσοντας λίγες πατάτες ήσαν λεπτομέρειες που κρατούσαν ζωντανή στις κρατούμενες την ελπίδα, την ανθρώπινη επικοινωνία και τη σχέση με τις αξίες της προηγούμενης ζωής τους. Στις μαρτυρίες των γυναικών βλέπουμε πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η αλληλεγγύη. Η Σάρα Ναχμία, στην ανέκδοτη προφορική μαρτυρία της, αφηγείται ότι χρωστά τη ζωή της στην Πολωνή γιατρό Γουάντα, η οποία την “ανέλαβε”, και αυτό σήμαινε ότι την πήρε υπό την προστασία της, και όχι μόνο στον χώρο του νοσοκομείου. Αυτό ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο. Πάμπολλες είναι οι αφηγήσεις περιστατικών που δείχνουν την αυτοθυσία και την προσπάθεια για βοήθεια ανάμεσα σε εντελώς εξαθλιωμένες γυναίκες.

Αναδημοσίευση αποσπασμάτων του άρθρου “Γυναίκες στα στρατόπεδα των ναζί” που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Terminal119

Γ2

Η ορχήστρα κοριτσιών στο Άουσβιτς

Ενώ οι Ες – Ες δολοφονούσαν μαζικά εκατομμύρια ανθρώπους, φρόντιζαν και για την καλοπέρασή τους. Δημιούργησαν γι’ αυτό ορχήστρες από κρατούμενους που, εκτός από τη διασκέδαση των φονιάδων, είχαν και άλλα καθήκοντα. Πρωί και βράδυ έπαιζαν στην είσοδο εμβατήρια για να προχωρούν οι κρατούμενοι σε στρατιωτική διάταξη και να μπορούν οι φύλακες να κάνουν καλή καταμέτρηση. Επίσης έπαιζαν μουσική όταν έφταναν τα τρένα με τους εκτοπισμένους και εκείνη την ώρα γινόταν διαλογή ποιοι θα πάνε κατ’ ευθείαν στα κρεματόρια και ποιοι θα μπουν στα καταναγκαστικά έργα.

Πολύ λίγοι άνθρωποι επέζησαν του Ολοκαυτώματος, μεταξύ αυτών και μερικές γυναίκες μουσικοί από την επονομαζόμενη “Ορχήστρα κοριτσιών του Άουσβιτς”. Και μπόρεσαν να επιζήσουν διότι έπαιρναν λίγο περισσότερο φαγητό, τους επιτρεπόταν να φροντίζουν το σώμα τους και επειδή μπόρεσαν να διατηρήσουν την προσωπικότητά τους και να μην είναι ένας αριθμός.

Διευθύντρια της ορχήστρας ήταν Άλμα Ροσέ, από τη Βιέννη, ήδη γνωστή διευθύντρια ορχήστρας. Όταν το 1943 μεταφέρθηκε στο Άουσβιτς, την έστειλαν στον τομέα στον οποίο ο Γιόζεφ Μένγκελε έκανε ιατρικά πειράματα πάνω στους ανθρώπους. Η Άλμα κατάλαβε ότι εκεί μέσα θα πέθαινε γρήγορα και παρακάλεσε να την αφήσουν να παίξει μια φορά φλάουτο. Η διευθύντρια του στρατοπέδου Μαρία Μάντελ κατάλαβε αμέσως το ταλέντο της. Επειδή ήθελε να έχει μία ορχήστρα για το γυναικείο τμήμα του στρατοπέδου, το Μπιρκενάου δεν δίστασε να ορίσει μια Εβραία ως επικεφαλής της ορχήστρας. Η Μαρία Μάντελ, λόγω της ιδιαίτερης σκληρότητας της, μετά το τέλος του πολέμου, καταδικάστηκε σε θάνατο.

Η Άλμα Ροσέ ήταν μία καλλιτέχνιδα με πάθος, αλλά αυστηρή διευθύντρια. “Εάν δεν παίζουμε καλά, θα οδηγηθούμε στο κρεματόριο” έλεγε και αφιέρωσε όλη της την ενέργεια με σκοπό να συστήσει μια καλή ορχήστρα. Σε λίγο καιρό η ορχήστρα μπορούσε να παίζει ένα μεγάλο αριθμό μουσικών κομματιών που απαιτούσαν μεγάλες ικανότητες. Απόκτησε μεγάλη φήμη σε όλο το στρατόπεδο. Γι’ αυτό κατάφερνε να έχει και άλλες Εβραίες στην ορχήστρα.

Την ομάδα αποτελούσαν σαράντα μέλη. Μεταξύ αυτών Εβραίες και μη, από όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες. Η Ανίτα Λάσκερ – Βάλφις έπαιζε τσέλο στην “Ορχήστρα κοριτσιών”. Στις αναμνήσεις της γράφει: “Αποτελούσαμε μια αξιόπιστη κοινότητα που μοιραζόμαστε την άθλια ζωή μας και την προοπτική της θανάτωσής μας, φροντίζοντας η μία την άλλη με θέρμη και φιλία”.

Τα κορίτσια της ορχήστρας μπορεί να είχαν μερικά προνόμια, αυτό όμως δεν σήμαινε ότι δεν θα οδηγούνταν στον θάνατο με αέρια. Οι περισσότερες από τις Εβραίες είχαν χάσει όλους τους συγγενείς τους. Και έπρεπε να παίζουν χαρούμενη μουσική κάθε φορά που γινόταν επιλογή για το κρεματόριο. Ήταν υποχρεωμένες να παρακολουθούν πώς χιλιάδες άνθρωποι οδηγούνταν στον θάνατο. Έπρεπε να παίζουν κάθε φορά που έρχονταν οι Ες – Ες για να διασκεδάσουν λιγάκι. Κάθε Κυριακή υπήρχε συναυλία.

Τον Οκτώβριο του 1944 -ο σοβιετικός στρατός είχε απελευθερώσει το γειτονικό στρατόπεδο Μαγντανεκ- όλες οι γυναίκες της ορχήστρας μεταφέρθηκαν με τρένο που μετέφερε ζώα στο στρατόπεδο Μπέργκεν – Μπέλσεν. Το στρατόπεδο ήταν υπερπλήρες γιατί εκεί μετέφεραν κρατούμενους γυναίκες και άνδρες από τα άλλα στρατόπεδα εν όψει της επέλασης του Κόκκινου Στρατού. Ξέσπασαν αρρώστιες και επιδημίες. Άνθρωποι πέθαιναν συνέχεια και παντού κείτονταν πτώματα. Η ομάδα της μουσικής άντεχε ακόμα. Η Ανίτα Λάσκερ έγραψε: “Για μας ήταν αυτονόητο ότι η κοινότητά μας ήταν το σπουδαιότερο όπλο στον αγώνα μας για την επιβίωση”.

Τον Απρίλιο του 1945 το στρατόπεδο Μπέργκεν-Μπέλσεν ελευθερώθηκε από τον βρετανικό στρατό.

Sine Maier-Bode 22.03.2013

Γ3

Το νούμερο 42320 ήταν μια Ελληνίδα αγωνίστρια


Λούλα Βλαχούτσικου – Γιαννακοπούλου, κρατούμενη στα στρατόπεδα Ράβενσμπρουκ και Μπούχενβαλντ

Παρέμβαση από το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο, Νοέμβριος 1998, προς το προεδρείο της ημερίδας για τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων

Είμαι μια από τις 16 Ελληνίδες κρατούμενες στο χιτλερικό στρατόπεδο του Μπούχενβαλντ που επέζησαν. Και επειδή βρίσκομαι στο νοσοκομείο χειρουργημένη και δεν μπορώ να παραβρεθώ στην ημερίδα σας, στέλνω μια μικρή ανάμνηση από εκείνο το κάτεργο.

[...] Στεκόμουν, όπως όλες μας, μπροστά στον τόρνο, όπου οι ναζί μάς υποχρέωναν να δουλεύουμε επί 12 ώρες, λειαίνοντας φονικούς κάλυκες για τις σφαίρες. Κάποια στιγμή αφαιρέθηκα και με τη φαντασία μου βρέθηκα στην πατρίδα μου.

Ξαφνικά, ένας κάλυκας σφύριξε στο αυτί μου. Τον είχε πετάξει η ομπερίνα, με άχτι. Η χιτλερίνα επιστάτρια που μας παρακολουθούσε. Ένιωσε, φαίνεται, πως το νούμερο 42320 ταξίδευε αλλού. Είχε για λίγες στιγμές δραπετεύσει από την κόλασή του. Είχε διαπράξει έγκλημα. Από νούμερο, τόλμησε να ξαναγίνει άνθρωπος. Ένα κορίτσι που ονειρευόταν. Όχι! Έπρεπε, ώσπου να πεθάνω, να είμαι το νούμερο 42320 και τίποτε άλλο…

Ανταλλάξαμε ματιές με τις συμπατριώτισσές μου. Μιλούσαμε μόνο με τα μάτια. Πονάμε, πεινάμε, παγώνουμε, καιγόμαστε στον πυρετό και δουλεύουμε. Τα μάτια μόνο μας απομένουν για να μιλάμε μεταξύ μας. Χωρίς σπασμωδικές κινήσεις, για να μην υποψιαστεί τίποτε η ομπερίνα, σκύβω στο κασονάκι όπου έπεφταν οι κάλυκες και, όσο πιο γρήγορα μπορούσα, τους ανακατεύω: να μην ανακαλύψει στον έλεγχο τις ρωγμές που έκανε ένα σιδεράκι, που βάζαμε στο κοπίδι του τόρνου, βγάζοντας σκάρτους, ακατάλληλους για τον φονικό προορισμό τους, κάλυκες.

Αυτό το οργανωμένο σαμποτάζ από όλες μας ήταν η εκδίκησή μας, η ανάσα ζωής, η περηφάνια μας.

Η ομπερίνα απομακρύνθηκε κι εγώ, καθώς χάιδευα τους σκάρτους κάλυκες, ένιωσα ν’ αναβλύζει από βαθιά μέσα μου το επονίτικο τραγούδι μας της Αντίστασης.

Συνεχίζαμε, κι απ’ αυτό το έσχατο μετερίζι, τον αγώνα του λαού μας. Της γενιάς μας.
Ανυπόταχτες! Άνθρωποι! Όχι νούμερα…


ΠΗΓΗ: kar.org.gr

Εγώ η Ουλρίκε Μάινχοφ καταγγέλω...



Σαν σήμερα πριν από 37 χρόνια (1976) η Γερμανίδα δημοσιογράφος Ούλρικε Μάινχοφ βρέθηκε κρεμασμένη σε κελί των φυλακών υψίστης ασφαλείας στο Στάμχαϊμ της Στουτγκάρδης.

...ένας θεατρικός μονόλογος του Ντάριο Φο και της Φράνκα Ράμε
ΟΝΟΜΑ: Ουλρίκε
ΕΠΩΝΥΜΟ: Μάϊνχοφ
ΓΕΝΟΥΣ: Θηλυκού
ΗΛΙΚΙΑ: Σαρανταενός χρονών…Ναι! Είμαι παντρεμένη. Έκανα δύο παιδιά με καισαρική. Ναι είμαστε χωρισμένοι με τον άντρα μου.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: Δημοσιογράφος
ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ: Γερμανίδα
Συγκρούστηκα με την άρχουσα τάξη και τους νόμους της που τους έχει προστάτες της, για να μπορεί να εκμεταλλεύεται και να κάνει κουμάντο σε όλα, στα πάντα. Ακόμα και στο ίδιο το μυαλό μας, στις σκέψεις μας, τα λόγια μας, τα συναισθήματα μας, τη δουλειά μας, τον τρόπο που μας αρέσει να αγαπάμε ή να κάνουμε έρωτα, ολόκληρη τη ζωή μας.
Γι’ αυτό με κλείσατε εδώ μέσα αφεντικά του κράτους δικαίου. Φυσικά όλοι είναι ίσοι απέναντι στους νόμους σας, εκτός απ’ αυτούς που δεν συμφωνούν με τα ιερά σας και τα όσια. Εσείς είστε που υποβιβάσατε τη γυναίκα. Ό,τι λοιπόν μου στερήσατε τόσα χρόνια σα γυναίκα, μου το προσφέρεται τώρα: ΙΣΗ ΠΟΙΝΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ. Τι ειρωνεία! Σας ευχαριστώ! Με ανταμείψατε με το νόμισμα της πιο σκληρής φυλάκισης. Απομόνωση και κρύο μέσα σε μια φυλακή νεκροταφείο. Στην ποινή δηλαδή της εξόντωσης των αισθήσεων μου. Πόσο ευγενική έκφραση θα ήταν να ‘λεγα ότι με θάψατε ζωντανή σ’ ένα τάφο.
Λευκό το κελί, οι τοίχοι, λευκά τα κουφώματα, η πόρτα περασμένη με σμάλτο, για να μην πω και το αποχωρητήριο, ο φωτισμός με νέον; λευκός κι αυτός- κι αναμμένες λάμπες μέρα-νύχτα. Πότε επιτελούς είναι μέρα και πότε νύχτα; Πως θα το μάθω; Απ’ τη χαραμάδα του παραθύρου περνάει πάντα το ίδιο λευκό φως, ψεύτικο κι αυτό, σαν το παράθυρο που είναι ψεύτικο κι αυτό, ίδια ψεύτικος κι ο δόλιος ο χρόνος που μ’ έχετε φυλακισμένη εδώ σ’ ένα λευκό ατελείωτο.
ΣΙΩΠΗ! Παντού σιωπή.
Απ’ έξω ούτε φωνή, ούτε ήχος, ούτε θόρυβος. Στο διάδρομο δεν ακούγονται βήματα, ούτε πόρτες που ανοιγοκλείνουν. ΤΙΠΟΤΑ. Όλα σιωπηλά και κατάλευκα. Μια μεγάλη σιωπή και στο μυαλό μου, λευκή κι αυτή σαν το ταβάνι. Κι η φωνή μου λευκή αν δοκιμάσω να φωνάξω.
Λευκό το σάλιο καθώς στεγνώνει στα χείλη μου. Λευκή η σιωπή στ’ άδεια μου μάτια στο στομάχι, στην πρησμένη από την πείνα κοιλιά μου. Πιασμένη σα γιαπωνέζικο ψάρι, δίχως πτερύγια, μες τη σιωπή του ενυδρείου.
Έντονη επιθυμία για εμετό.
Βλέπω το μυαλό σε αργή κινηματογραφική κίνηση, να βγαίνει από το κρανίο μου, να αλητεύει εδώ κι εκεί και να κυλάει στο πάτωμα και να γίνεται ένα με το αιώνιο λευκό του κελιού μου. Νιώθω το κορμί μου σα σκόνη, όπως το απορρυπαντικό για το πλυντήριο. Σκύβω και το μαζεύω.Προσπαθώ να το συναρμολογήσω.
ΔΙΑΛΥΟΜΑΙ! Πρέπει να αντέξω Να αντισταθώ. Δεν θα μπορέσετε να με τρελάνετε. Πρέπει να σκεφτώ, να σκεφτώ! Να λοιπόν που σκέφτομαι! Σκέφτομαι εσάς που μ’ έχετε κλεισμένη σ’ αυτόν τον εφιάλτη. Από το κρύσταλλο του ενυδρείου που με κλείσατε και με κοιτάζετε με ενδιαφέρον. Μείνατε άφωνοι! Τρέμετε από φόβο μήπως και μπορέσω κι αντισταθώ. Τρέμετε στη σκέψη μήπως οι άλλοι σύντροφοί μου έρθουν και γκρεμίσουν αυτό το λευκό θάνατο που επινοήσατε. Πόσο γελοίο, αλήθεια, να στερήσετε από μένα τα χρώματα! Κι έξω να βάφετε το μουχλιασμένο και γκρίζο κόσμο σας με τα πιο φανταχτερά χρώματα, για να μην μπορεί να δει κανείς τη σαπίλα που κρύβει. Και να υποχρεώνετε τον κόσμο να καταναλώνει μόνο και μόνο για το χρώμα. Χρωματίστε με ωραίο κόκκινο το σιρόπι από τα βατόμουρα, και τι πειράζει αν αυτό φέρνει καρκίνο! Το απεριτίφ σας να είναι πορτοκαλί. Τα παιδιά σας πρέπει να τρώνε πολύ το πράσινο και το αστραφτερό κίτρινο. Το βούτυρο κι η μαρμελάδα πάντα με χρωματιστά δηλητήρια. Ακόμα και τις γυναίκες σας τις βάψατε σαν καραγκιόζηδες. Εξαίσιο κόκκινο για τα μάγουλα, ανοιχτό γαλάζιο και βιολετί για τις βλεφαρίδες, ρουζ για τα χείλια κι όσο για τα νύχια ό,τι χρώμα θα έβαζε ο νους σου για να είναι σαν καρναβάλι. Χρυσαφί, ασημί, πράσινο, πορτοκαλί μέχρι και σκούρο μπλε χρησιμοποιήσατε. Και τιμωρήσατε εμένα με τη σκληράδα του ανέκφραστου λευκού, γιατί το μυαλό μου δεν έχει ανάγκη από τον κατακλυσμό των διαφημίσεων για να σκεφτεί. Αφού τα δικά του χρώματα ξεγυμνώνουν όλη σας την αθλιότητα.
Και με κλείσατε σε αυτό το ενυδρείο γιατί:
Ε λοιπόν όχι! Δεν συμφωνώ με τον τρόπο που ζείτε, ούτε ζήλεψα που δεν είμαι σαν καμιά από τις γυναίκες σας;θλιβερό καρναβάλι. Όχι! Δεν θα ήθελα να είμαι μια τρυφερή ύπαρξη, με τα νάζια της και τα χαζοχαμόγελά της. Που θα στόλιζε το τραπέζι σας σε κάποιο ρεστοράν πολυτελείας το σαββατόβραδο, σαν συμπλήρωμα αναπόσπαστο σε αυτή τη φτιαχτή ατμόσφαιρα με το εξωτικό μενού και την τόσο ηλίθια και απαραίτητη διακριτική μουσική. Όχι! Δεν θα μου άρεσε να είμαι υποχρεωμένη να παριστάνω την ελκυστική και θλιμμένη, και συγχρόνως τη χαρούμενη και όλο εκπλήξεις, μετά την άμυαλη παιδούλα, κι ύστερα τη μητέρα και πουτάνα, ενώ συγχρόνως να ντρέπομαι ή να ευχαριστιέμαι με κάθε βρωμόλογο που θα ξεστομίζετε.
Α! Να λοιπόν!
Ένας ελαφρός θόρυβος. Ανοίγει η πόρτα. Μπαίνει ο δεσμοφύλακας, με κοιτάζει, δεν με βλέπει, είναι σαν μην υπάρχω. Σα να έγινα διαφανής. Δε λέει ούτε λέξη. Βγαίνει. Ξανακλείνει. Ξανά σιωπή. Κανένας δεν πρόκειται να ακούσει την κραυγή μου ούτε κανένα παράπονο μου. Όλα θα γίνουν σιωπηλά, με τακτ, για να μην χαλάσει ο μακάριος ύπνος των μακάριων κατοίκων αυτού του οργανωμένου κράτους. Κοιμήσου ήσυχα καλοζωισμένε και αποχαυνωμένε κόσμε της μεγάλης Γερμανίας. Και σεις από την υπόλοιπη Ευρώπη, οι υγιώς σκεπτόμενοι. Κοιμηθείτε ήσυχα σαν πεθαμένοι. Η κραυγή μου δεν θα σας ξυπνήσει. Δεν ξυπνούν ποτέ οι κάτοικοι ενός νεκροταφείου. Όσοι αγανακτήσουν θα ξεσηκωθούν, είμαι σίγουρη. Θα είναι εκείνοι που δουλεύουν ολημερίς, εκείνοι που τους σακατεύετε σωματικά για να μην μπορούν να σκεφτούν, όλοι οι μετανάστες: τούρκοι, ισπανοί, έλληνες, άραβες κι όλοι οι άλλοι εξαθλιωμένοι και προδομένοι της Ευρώπης και μαζί με αυτούς και οι γυναίκες που δέχτηκαν την καταπίεση, τον εξευτελισμό και την εκμετάλλευση. Όλες αυτές θα μάθουν γιατί με κρατάτε εδώ μέσα και γιατί το κράτος σας θέλει να με δολοφονήσει σα μάγισσα του μεσαίωνα. Για σας την εξουσία υπάρχουν ακόμη και σήμερα μάγισσες που πρέπει να καθηλώνονται μπροστά στους αργαλειούς, στις μηχανές, στις πρέσες, τις γραμμές παραγωγής, μέσα στο θόρυβο και τις διαταγές. Και γκάπα γκουπ πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, κινητήρας, καζάνια, φωνές και θόρυβος. Θόρυβος, φτάνει πια με τη σιωπή, πρέσα, σφυρί, τρυπάνι, καζάνια, αέριο και θόρυβο. Το αέριο, βγαίνει αέριο, εμετός, αηδία. Η αλυσίδα της παραγωγής έχει το δικό της ρυθμό. Δεν υπάρχει πια χρόνος, μόνο ρυθμός. Ρυθμός.
Σταματήστε τις μηχανές. Ησυχία. Τι υπέροχο πράγμα η σιωπή. Ευχαριστώ δεσμοφύλακες που μου χαρίσατε αυτή την απίθανη και σπάνια απόλαυση της σιωπής. Το απόλυτο. Τι απόλαυση για όλες μου τις αισθήσεις! Σα να μοιάζει να βρίσκομαι στον παράδεισο. Δεσμοφύλακες, δικαστικοί, κομματάρχες σας αγνοώ όλους. Δεν θα μπορέσετε να με βγάλετε από εδώ μέσα τρελή εκτός κι αν με σκοτώσετε. Μα το μυαλό μου θα είναι καθαρό, θα είμαι απόλυτα υγιής κι όλοι θα ξέρουν με σιγουριά ότι εσείς είστε οι δολοφόνοι, μια κυβέρνηση ένα κράτος δολοφόνων. Σας σκέφτομαι ήδη να προσπαθείτε να κρύψετε το πτώμα μου. Να απαγορεύεται την είσοδο στους δικηγόρους μου. Όχι την Ουρλίκε Μαϊνχοφ δεν μπορείτε να τη δείτε. Ναι! Ναι! Κρεμάστηκε. Όχι, όχι! Δεν θα είστε παρών στην αυτοψία. Κανένας. Μόνο οι ειδικοί του κράτους. Που έχουν ήδη έτοιμο το πόρισμα: η Μαϊνχοφ κρεμάστηκε. Όχι δεν υπάρχουν ίχνη στραγγαλισμού στο λαιμό της. Ούτε κυανωτικό χρώμα. Ναι υπάρχουν μελανιές από κακώσεις σε όλο της το σώμα.
Ανοίξτε χώρο! Φύγετε! Μη βλέπετε! Απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών! Απαγορεύεται κάθε άλλη ιατροδικαστική έκθεση! Απαγορεύεται να εξεταστεί το σώμα μου! Απαγορεύεται! Ναι απαγορεύονται τα πάντα. Όμως ποτέ δεν θα μπορέσετε να απαγορεύσετε να γελάσουν ειρωνικά μπρος στις ηλίθιες φάτσες σας, για τη μεγάλη βλακεία σας. Την αιώνια βλακεία που δέρνει κάθε δολοφόνο. Βαρύς σαν το βουνό είναι ο θάνατος. Εκατομμύρια χέρια γυναικών σηκώνουν αυτό το βουνό και τώρα θα δώσουν μια να το γκρεμίσουν μονάχες τους.

Με ένα ανατριχιαστικό χαμόγελο.





Η βιογραφία της Ουλρίκε Μάινχοφ: «Αν μάθεις πως αυτοκτόνησα, να είσαι σίγουρη ότι ήταν φόνος!»
Κανένα από τα φονικά στελέχη των ναζί, κανένας εγκληματίας πολέμου δεν είχε καταδιωχτεί «με τόση λύσσα» γράφει η Γιούττα Ντίτφουρτ

Η πρόσφατη κυκλοφορία της βιογραφίας της Ουλρίκε Μάινχοφ με τίτλο Ουλρίκε Μάινχοφ - Η βιογραφία, γραμμένη από τη Γιούττα Ντίτφουρτ, συνιδρύτρια, πρόεδρο και βουλευτίνα του Κόμματος των Πρασίνων (απεχώρησε το 1991 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δεξιά στροφή του), από τις εκδόσεις Νάρκισσος, σε μετάφραση της Ηλιάνας Αγγελή, επιμέλεια του Γιάννη Καλιφατίδη και πρόλογο του Κώστα Καλφόπουλου, μας δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε σε αυτό το θρυλικό πρόσωπο της γερμανικής Αριστεράς.

Σύμφωνα με τον Κώστα Καλφόπουλο, η Ντίτφουρτ είναι η πλέον αρμόδια για μια ενδελεχή βιογραφική προσέγγιση της Μάινχοφ λόγω φύλου, ιδεολογίας, εποχής και πολιτικής (οι ιδέες της Ουλρίκε είναι στις σκέψεις της Γιούτα). Για τη βιογράφο η τομή στη ζωή της Μάινχοφ είναι η χρονολογία 14 Μαΐου 1970, όταν η Ουλρίκε, μαζί με την Γκούντρουν Ένσλιν και δύο ακόμα συντρόφους της, απελευθέρωσε τον κρατούμενο Αντρέας Μπάαντερ από τη βιβλιοθήκη ενός μορφωτικού ιδρύματος στο Δυτικό Βερολίνο. Στην επιχείρηση τραυματίστηκε ένας υπάλληλος του ιδρύματος και η Μάινχοφ άφησε την τσάντα της που πρόδωσε την ταυτότητά της με αποτέλεσμα να επικηρυχθεί.

Την ίδια μέρα, ο Κλάους Ράινερ Ρελ, πρώην σύζυγος της Μάινχοφ, πατέρας των επτάχρονων δίδυμων θυγατέρων τους, της Ρεγκίνε και της Μπετίνα, γιόρταζε στο Αμβούργο τη δέκατη πέμπτη επέτειο του περιοδικού konkret. Ύστερα από λίγες ώρες το Δυτικό Βερολίνο πλημμύρισε με τις φωτογραφίες της καταζητούμενης, ενώ άρχισε ένα ανθρωποκυνηγητό, το μεγαλύτερο μετά το 1945 στη Γερμανία. Κανένα από τα φονικά στελέχη των ναζί, κανένας εγκληματίας πολέμου δεν είχε καταδιωχτεί «με τόση λύσσα», γράφει η Ντίτφουρτ.

Η Ουλρίκε Μαρί Μάινχοφ γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1934 στο Όλντεμπουργκ. Όταν γνωρίστηκαν οι γονείς της, ήταν σαν να συγκρούστηκαν δύο κόσμοι. Στη μία πλευρά βρίσκονταν οι Γκούτχαρντ, ένθερμοι σοσιαλιστές, και στην άλλη οι Μάινχοφ, εθνικόφρονες και φανατικοί προτεστάντες, που σύντομα θα εξελίσσονταν σε παθιασμένους ναζί. Ως μαθήτρια ήταν εξαιρετικά επιμελής, διάβαζε πολλά βιβλία, αγαπούσε την όπερα, έπαιζε βιολί.

Το 1949, όταν πέθανε η μητέρα της -ήδη είχε πεθάνει ο πατέρας της–, την κηδεμονία της Ουλρίκε και της μεγαλύτερης αδελφής της Βήνκε, οι οποίες μεγάλωσαν με χριστιανικές αρχές, ανέλαβε η Ρενάτε Ρήμεκ, καθηγήτρια σε παιδαγωγική ακαδημία. Στη διάρκεια των σπουδών της στα Παιδαγωγικά, στη Γερμανική Φιλολογία, στην Ψυχολογία και στην Ιστορία της Τέχνης άρχισε να θαυμάζει τις ιδέες του Καρλ Μαρξ και να αισθάνεται συμπάθεια για τη Σοβιετική Ένωση, που φρόντιζε να αποκρύπτει.

Το 1956 τη βρίσκουμε ειρηνίστρια, αντίθετη με τον επανεξοπλισμό της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, μέλος μιας κίνησης κατά των πυρηνικών όπλων, αρθρογράφο σε ένα φοιτητικό περιοδικό και μια ευαγγελική επιθεώρηση. Ενθουσιασμένη από τη συλλογική δουλειά, αποφάσισε να αφιερώσει τη ζωή της στον αγώνα για τη βελτίωση της κοινωνίας. Το 1958, σε μια εκδήλωση κατά των πυρηνικών όπλων, γνώρισε τον Ράινερ Ρελ, αρχισυντάκτη του δημοφιλούς φοιτητικού περιοδικού του Αμβούργου Konkret. Τότε, για πρώτη φορά στη ζωή της, μίλησε σε συλλαλητήριο, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί ως η νέα Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Για να έχει πολιτική κάλυψη, προσχώρησε στο SDS, τη φοιτητική παράταξη του SPD (Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Γερμανίας). Σύντομα όμως τη διέγραψαν, οπότε έγινε μέλος του ΚPD, του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας, που είχε δεσμούς με το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας, και συντάκτρια του konkret. Ο γάμος της με τον Ράινερ Ρελ το 1961 είχε συνέπεια να γίνει αρχισυντάκτρια του περιοδικού, ενώ απέκτησε και δύο κόρες, τη Ρεγκίνε και την Μπετίνα.

Η δεκαετία του ’60 ήταν γεμάτη γεγονότα που καθόρισαν τη μελλοντική πορεία της Μάινχοφ. Ο πόλεμος στο Βιετνάμ, οι διαδηλώσεις των Αμερικανών φοιτητών έκαναν τους Γερμανούς νέους να δραστηριοποιούνται συνεχώς. Το πραξικόπημα των συνταγματαρχών στην Ελλάδα και η εγκαθίδρυση ενός ακόμα δικτατορικού καθεστώτος, μετά την Πορτογαλία και την Ισπανία, προβλημάτισε τη Μάινχοφ, που φοβήθηκε πως το ίδιο μπορούσε να συμβεί και στην πατρίδα της.

Ήταν η εποχή που ο γάμος της είχε κλυδωνιστεί εξαιτίας της ερωτικής σχέσης του άντρα της με τη Δανάη, σύζυγο ενός Έλληνα συγγραφέα, του Πέτρου Κουλμάση. Τον Φεβρουάριο του 1968 πήρε τα παιδιά της, εγκατέλειψε τον άντρα της και εγκαταστάθηκε στο Δυτικό Βερολίνο πλημμυρισμένη ελπίδες για πολιτικές αλλαγές.

Τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου, μετά τον εμπρησμό πολυκαταστημάτων, συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν δύο αριστεροί νέοι: η Γκούντρουν Ένσλιν ο Αντρέας Μπάαντερ, που αποτελούσαν ερωτικό ζευγάρι. Ύστερα από αυτό, τα γεγονότα σε ολόκληρη τη Δυτική Γερμανία πήραν μορφή χιονοστιβάδας. Η Μάινχοφ, που εργαζόταν στην πρώτη μεγάλου μήκους τηλεταινία της και προσλήφθηκε για να διδάξει στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, προκαλώντας τις αντιδράσεις συντηρητικών κύκλων, φιλοξένησε την Ένσλιν και τον Μπάαντερ που είχαν διαφύγει και καταζητούνταν.

Τότε, το 1970, ορισμένα αριστερά άτομα εξέταζαν τις προοπτικές ενός μαχητικού επαναστατικού κινήματος: λίγο μετά, αυτοί θα γίνονταν γνωστά στον Τύπο ως «Συμμορία Μπάαντερ - Μάινχοφ» η αλλιώς Οργάνωση Κόκκινος Στρατός (RAF). Σύντομα ο Μπάαντερ συνελήφθη. H απελευθέρωσή του στις 14 Μαΐου 1970 από τη Μάινχοφ και το κυνηγητό των μελών της ομάδας της τους οδήγησε όλους στην Ιορδανία, όπου εκπαιδεύτηκαν στον ανταρτοπόλεμο από Παλαιστίνιους μαχητές.

Όταν επέστρεψαν στη Γερμανία, η Μάινχοφ πέρασε στην παρανομία και λήστεψε για πρώτη φορά τράπεζα στις 29 Σεπτεμβρίου 1970. Ακολούθησαν κι άλλες παρόμοιες ενέργειες, αλλά η RAF, αποκομμένη από την κοινωνία, έμελλε να καταλήξει μικρή παράνομη οργάνωση. Η ένοπλη πάλη κατάντησε αυτοσκοπός και ο δρόμος της επιστροφής στη νόμιμη Αριστερά έμοιαζε ερμητικά κλειστός.

Τα μέλη της οργάνωσης όμως ήταν αποφασισμένα να παλέψουν μέχρι θανάτου και δήλωναν την παρουσία τους με προκηρύξεις που άρχιζαν με φράσεις του Μάο Τσε Τουνγκ. Στο μεταξύ στη χώρα δρομολογήθηκε ένα κυνήγι μαγισσών, καθώς διανοούμενοι, μακρυμάλληδες, αμφισβητίες θεωρούνταν ύποπτοι ως τρομοκράτες. Τον Μάιο του 1972 πιάστηκε ο Μπάαντερ και τον Ιούνιο η Μάινχοφ. Κλείστηκαν στη φυλακή μαζί με άλλους συντρόφους τους.

Όταν έγινε η δίκη της Μάινχοφ, τα ψυχικά και σωματικά αποθέματα της είχαν εξαντληθεί. Εντούτοις, όταν τον Μάιο του 1976 την επισκέφτηκε στις φυλακές Σταμχάιμ στη Στουτγάρδη, η αδελφή της τής είπε: «Αν μάθεις πως αυτοκτόνησα, να είσαι σίγουρη ότι ήταν φόνος!».

Στις 7 Μαΐου την επισκέφθηκε ένας Ιταλός, συνήγορος των ιταλικών Ερυθρών Ταξιαρχιών, μεταφέροντάς της την επιθυμία για επικοινωνία μεταξύ των δύο οργανώσεων.

Ήταν ο τελευταίος επισκέπτης της, διότι στις 9 Μαΐου βρέθηκε στο κελί της απαγχονισμένη, με μια θηλιά στα κάγκελα του κιγκλιδώματος. Η επίσημη θέση για τον θάνατό της ήταν η αυτοκτονία, ωστόσο οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συνήγοροι μίλησαν για δολοφονία.

Σύμφωνα με τον Κώστα Καλφόπουλο και πάλι, με τον πρόωρο και τραγικό της θάνατο η Ουλρίκε Μάινχοφ πέρασε στην αιωνιότητα και στον μύθο, καθώς αρνήθηκε να ενσωματωθεί πλήρως στο κυρίαρχο σύστημα, ως μια γυναίκα που, παρά τις προσπάθειές της, δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις συχνά απάνθρωπες απαιτήσεις και συνθήκες δράσης μιας παράνομης οργάνωσης.

...το παγκάκι της κυρίας Δημουλά (!)


Αγαπητή κυρία Δημουλά
το μνημόμιο το καλοδέχτηκες εσύ και άλλοι 31 "διανοούμενοι".....το ίδιο βράδυ μάλιστα που μπήκε η θηλιά στη χώρα και τους πολίτες εσύ και οι υπόλοιποι είσασταν μέσα στην τρελή χαρά στη δεξιώση που είχε παραθέσει ο εμπνευστής και υποταγμένος στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, Γιωργάκης...... για την "υψηλή διανόηση" της χώρας το μνημόνιο ήταν "ευτυχία και ευκαιρία", τώρα αν αυτοκτόνησαν κάποιες χιλιάδες, αν άλλοι εξαθλιώθηκαν κι αν πολλοί περισσότεροι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας δικό τους πρόβλημα γιατί έτσι κι αλλιώς "όλοι μαζί τα φάγαμε"...έτσι δεν είναι αγαπητή μου;
για να το λέει ο μέγας Πάγκαλος κάτι θα ξέρει...ένα μυστήριο όμως, μαζί τα φάγαμε αλλά μόνο εγώ -εμείς- πεθαίνουμε καθημερινά, αργά και βασανιστικά....η χώρα ξεπουλιέται, η υγεία, και η παιδεία είναι λέξεις που πλέον βρίσκονται μόνο στα λεξικά αλλά δεν σας ακούσαμε να κάνετε καμία δήλωση επ' αυτού...μαθητές λιποθυμούν στα σχολειά απ' την πείνα αλλά εσείς ΣΙΩΠΗ...η κρατική βία και ασυδωσία οργιάζουν αλλά εσείς, ΣΙΩΠΗ...θα φταίει μάλλον που είσασταν απασχολημένη να βρείτε αδειανό παγκάκι να κάτσετε προκειμένου να εμπνευστείτε το επόμενο ποίημά σας...μα τι θλιβερό (!) πουθενά δεν βρίσκεται κάποιο ελεύθερο όλα είναι πιασμένα από κάτι σιχαμερούς μετανάστες...λαθραίους εισβολείς που σας χαλάνε την έμπνευση και ίσως και την αισθητική....μα που είναι επιτέλους το κράτος;;;;;
γιατί δεν χτίζει κι άλλα "Άουσβιτς" δεν βλέπει ότι αυτά δεν φτάνουν;
Αγαπητή κυρία Δημουλά, η αλήθεια είναι ότι όσα κρατικά βραβεία και αν πάρετε -είτε σας τα δώσει η χούντα όπως το 1972 όταν σας βράβευσε η χουντική Ακαδημία Αθηνών όταν χιλιάδες πολίτες αυτής της χώρας αλλά και διανοούμενοι και όχι κρατικοδίαιτοι "διανοούμενοι" και υπερεκτιμημένοι καλλιτέχνες και ποιητές και όσες μεταφράσεις κι αν γίνουν στα ποιήματά σας με το σημερινό σας ρατσιστικό παραλήρημα αποδείξατε ότι πνευματικός δεν είναι αυτός που βάζει όμορφα τις λέξεις σε τετράστιχα αλλά εκείνος που έχει Ανθρωπιά και Ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο.....
Καληνύχτα σας, κυρία Δημουλά και συγχωρείστε τους άθλιους που δεν σας σκέφτηκαν πριν καθίσουν να ξαποστάσουν σε ένα από τα παγκάκια σας !!!



...κατάντια αγαπητή μου, κατάντια !

"[...] Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,
υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,
κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,
με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,
σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω βαρεθεί.
Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,
τους έχω σιχαθεί.
[...]"




Επειδή η κυρία Δημουλά -υπερεκτιμημένη και κρατικοδίαιτη ποιήτρια- δεν αντέχει να της πιάνουν τα παγκάκια οι μετανάστες, παρακαλώ όταν δείτε την ταμπελίτσα απομακρυνθείτε ησύχως...έτσι δεν θα κινδυνέψετε και από το μικρόβιο της μισανθρωπίας (!)


...το άρθρο σχετικά με τις δηλώσεις της κυρίας Δημουλά, εδώ:

http://www.kar.org.gr/?p=19145


***Διάβασα δις την απομαγνητοφωνημένη δήλωση της μνημονιακής και χουντοβραβευμένης διανοούμενης…δεν παίρνω τίποτα πίσω απ’ όσα είπα χθες……εξίσου επικίνδυνος με τον απροκάλυπτο ρατσισμό και ο ελιτίστικος της κυρίας…
Ανατριχιάζει με την Χ.Α. κατά δήλωσή της !
Μάλιστα, και γιατί δεν ακούσαμε ούτε διαβάσαμε έστω και μία δήλωσή της για τα εγκλήματα της συμμορίας;
Δεν διάβασε, δεν είδε, δεν άκουσε;
Προφανώς δεν ευκαιρούσε για αντιρατσιστικές δηλώσεις, μαζί με τους άλλους 31 “διανοούμενους” παρακολουθούσαν την “ευτυχία και ευκαιρία” του μνημονίου…………
μου κάνει όμως εντύπωση αγαπητή κυρία Δημουλά πως μετά από 3 χρόνια μνημονιακής πολιτικής με αυτοκτονίες -κρατικές δολοφονίες τις ονομάζω εγώ- με πείνα, εξαθλίωση, ανεργία κλπ κλπ δεν βρήκατε μέσα σας τη δύναμη να ζητήσετε συγνώμη για την υπογραφή σας….σημαντικότερα για εσάς τα πιασμένα παγκάκια από τους μετανάστες
καθείς με τις προτεραιότητές του……….



“Μην ξεχνάμε πως οι ξένοι που βρέθηκαν εδώ ήταν λόγω της φτώχειας των χωρών εκείνων. Ηλθαν να ζήσουν εδώ πέρα. Οι ξένοι (οι Αλβανοί τουλάχιστον) επιστρέφουν βέβαια στις πατρίδες τους. Το μόνο που κάνω για την Κυψέλη είναι να ζω ακόμη εκεί. “
…σας ευχαριστούμε για την τιμή και τη θυσία…θα εισηγηθώ προσωπικά στον Καμίνη -όψιμο αντιχρυσαυγίτη επίσης- να στήσει αδριάντα στην πλατεία και να τοποθετήσει παγκάκι που θα αναγράφει το όνομά σας (!)


“Θα πρέπει να το πούμε πάντως και αυτό, πρέπει να πω όμως ότι είναι και ένας συνεχής κίνδυνος, κινδυνεύουν οι ντόπιοι από κλοπές φοβερές ακόμη και στον δρόμο.”
…ενώ οι μετανάστες νιώθουν ασφάλεια και καλοδεχούμενοι…τώρα αν ξεκοιλιάζονται και μερικοί δεν τρέχει και τίποτα, ξεβρωμίζει ο τόπος από εν δυνάμει επικίνδυνους εγκληματίες (!)
προφανώς αγαπητή κυρία Δημουλά δεν έχετε ενημερωθεί για τα πρόσφατα στοιχεία της αστυνομίας σχετικά με το έγκλημα και ποιοί διαπράττουν τα περισσότερα…λυπάμαι αν σας απογοητεύω αλλά την πρωτιά την κατέχουν οι έλληνες (!)


“Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι ξένοι της Κυψέλης είναι και ληστές.”
…δεν μας ενημερώνετε και μας τους αδαείς αγαπητή κυρία Δημουλά, τι ακριβώς είναι οι ξένοι της Κυψέλης;

“Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι – πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους – και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος.”
…τι σου είναι όμως αυτοί οι άθλιοι οι ξένοι αγαπητή κυρία Δημουλά, δεν φτάνει που κάθονται στα παγκάκια ΜΑΣ παίζουν και κάτι δικά τους χαρτιά και γεμίζει ο τόπος χαρτάκια…πάλι καλά να λέτε που τουλάχιστον τα χαρτάκια είναι δικά τους και δεν τα έχουν κλέψει από κανέναν έλληνα νοικοκύρη οι άθλιοι (!)

“Βεβαίως οι Κυψελιώτες έχουν εκτοπιστεί, αυτό είναι μια πραγματικότητα, βεβαίως τους αγάπαμε τους ξένους αφού φύγαν από εκεί για έλθουν και να ζήσουν να δουλέψουν αλλά κάπως πρέπει να μοιραστούν οι χώροι…..”
...μη μου στεναχωριέστε αγαπητή κυρία Δημουλά τη λύση την είχε προτείνει ο κύριος Διονύσης Σαββόπουλος -ο έταιρος διανοούμενος που είχε υπογράψει μαζί με σας την ευτυχία και ευκαιρία του μνημονίου- θα πάρουμε όλους αυτούς τους άθλιους ξένους και θα τους εκτοπίσουμε στα ωραιότατα ξερονήσια μας, έτσι και τα παγκάκια ΜΑΣ θα μένουν ελεύθερα και ο τόπος δεν θα γεμίζει με τα χαρτάκια των αργόσχολων (!)

Θέληση να υπάρχει και λύσεις ένα σωρό……………


Τα σόου της ρατσιστικής...ελεημοσύνης (!)

Το πρωί της 1ης Αυγούστου 2012 η Χρυσή Αυγή είχε οργανώσει την πρώτη μεγάλη της "ελεημοσύνη μίσους",  μοιράζοντας "τρόφιμα μόνο σε Ελληνες" στην Πλατεία Συντάγματος. Προκειμένου να λάβει κάποιος τη σακούλα με τα προϊόντα έπρεπε να πιστοποιήσει -λες και ήταν κομμάτι κρέας στο τσιγκέλι- την γνησιότητα,την ελληνικότητά και τη χώρα προέλευσής του, επιδεικνύοντας αστυνομική ταυτότητα. Μαζί με τα τρόφιμα λάμβανε και υλικό προπαγάνδας: την επίσημη εφημερίδα της οργάνωσης.

Οι απόπειρες της Χρυσής Αυγής να αυξήσει τη δημοτικότητά της για ψηφοθηρικούς σκοπούς με παρόμοιες δράσεις ρατσιστικής ελεημοσύνης εμπνευσμένες από το είδωλό τους τον Γκέμπελς στον καιρό της κρίσης συνεχίστηκαν με τη λειτουργία παντοπωλείου, νέες διανομές τροφίμων και την αναγγελία της δημιουργίας "γιατρών με σύνορα" και "αιμοδοσία μόνο για έλληνες" "κοινωνικές δράσεις" που δεν τους έκατσαν αφού σύσσωμος ο ιατρικός κόσμος καταδίκασε έντονα τις μισαλλόδοξες τακτικές τους. Σε όλες αυτές τις ενέργειες η υλική προσφορά συνδυάζεται με μισαλλόδοξη και ξενόφοβη ρητορική.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο σε αντίστοιχη διανομή στον Αγιο Παντελεήμονα ο Ηλίας Παναγιώταρος έδιωξε κακήν κακώς μια ηλικιωμένη αλλοδαπή που πλησίασε για τρόφιμα, λέγοντας της: «Να πάει στον Τσίπρα και στην Παπαρήγα για αστακομακαρονάδα».
Η ηλικιωμένη γυναίκα που προφανώς είχε ανάγκη πίστεψε (!) ότι ίσως μπορέσει να πάρει λίγα τρόφιμα, ακούγωντας το δίποδο κτήνος να την χλευάζει ζήτησε "συγγνώμη" και έφυγε...


Oι νεοναζί της συμμορίας του Μιχαλολιάκου έχουν αποδειχθεί καλοί μαθητές του Χίτλερ. Τον αντιγράφουν κατά κεραία. Όπως οι γερμανοί ναζιστές μοίραζαν λουκάνικα και μπύρες τα χρόνια 1932-33-34 έτσι κι αυτοί σήμερα μοιράζουν πατάτες και μακαρόνια μόνο σε έλληνες για να μην ξεχνιόμαστε, τους οποίους μάλιστα όπως όλοι γνωρίζουμε φακελώνουν κανονικά...

Χθες οργάνωσαν μια νέα ρατσιστική φιέστα, το αντίτιμο της χαμένης αξιοπρέπειας 5 κιλά πατάτες και 1 τσουρέκι....

Σε όλους αυτούς που θα μας πουν ότι υπάρχει φτώχεια, ανεργία, πείνα και άρα καλά έκαναν και στήθηκαν στην ουρά του μίσους και του ναζιστικού φακελώματος γιατί που είναι η αριστερά κλπ κλπ απαντάμε: τ' ότι η αριστερά δεν βγάζει ντουντούκες για να διαφημίσει την αλληλεγγύη της προς ΟΛΟΥΣ χωρίς ρατσιστικούς διαχωρισμούς για τα ψηφαλάκια και μόνο δεν σημαίνει πως δεν στέκεται αλληλέγγυα...και διανομές τροφίμων/ρούχων κάνει και γεύματα αλληλεγγυής και δράσεις...εννοείται πως τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης και τα πρετεντεροειδή δεν θα στα δείξουν ποτέ γιατί δεν συμφέρει να τα δείξουν.

Είναι ανήθικο και αναξιοπρεπές να στήνεσαι σε ρατσιστικές ουρές όταν ο συνάνθρωπός σου πεινάει και αυτός και να μένεις αμέτοχος μπροστά στον χλευασμό του νεοναζιστή Παναγιώταρου αρκεί εσύ να πάρεις λίγα κιλά πατάτες που θα χορτάσουν προς στιγμήν την πείνα σου.....

Είναι ανήθικο και αναξιοπρεπές να δέχεσαι επιλεκτική αλληλεγγύη γιατί η πραγματική αλληλεγγύη ΔΕΝ ξεχωρίζει τους ανθρώπους σε έλληνες και ξένους, σε άσπρους και μαύρους....

Είναι ανήθικο και αναξιοπρεπές να πρέπει να φακελωθείς για ένα τσουρέκι και επειδή είσαι και χριστιανός θα πρέπει επιτέλους να αποδείξεις στην πράξη και όχι στα λόγια την πίστη σου γιατί ο Χριστός τον οποίο υποτίθεται ότι πιστεύεις και λατρεύεις δίδαξε το "αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν" ο Ιησούς δεν διαχώρησε τους ανθρώπους και σίγουρα δεν σταυρώθηκε "μόνο για έλληνες"....

Η εκκλησία και οι δήμοι καθημερινά οργανώνουν συσσίτια και διανομές τροφίμων και ρούχων χωρίς ταυτότητες και διαχωρισμούς, το γεγονός ότι ΕΠΕΛΕΞΕΣ να πας στους υμνητές αυτού που αιματοκύλησε τη χώρα σου "αίλινα" λυπάμαι αν σε στεναχωρώ -ελπίζω να σε προβληματίσω- με κάνει να νιώθω απέχθεια και αποστροφή για την ηθική κατάπτωσή σου....

....καλή Ανάσταση "αίλινα" και μην ξεχάσεις μέσα στην χριστινιακή κατάνυξή σου , ο Ιησούς ήταν εβραίος στην καταγωγή (!) και εκτός το "αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν" είχε πει και..."Ουαί δε υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί"


Aποφυλακίζονται οροθετικές γυναίκες χωρίς κανένα μέτρο


Δίχως πρόβλεψη για ένταξή τις σε πρόγραμμα απεξάρτησης έχουν αποφυλακιστεί και συνεχίζουν να αποφυλακίζονται ανά δύο, οι 26 οροθετικές τοξικομανείς που είχαν συλληφθεί και προφυλακιστεί τον περασμένο Μάιο με την κατηγορία της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης και της παράβασης του νόμου περί εργαζομένων στο σεξ γυναικών. Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας τις, αντί να τις παρασχεθεί στις φυλακές Κορυδαλλού ιατρική φροντίδα (οι οροθετικοί κρατούμενοι μεταφέρονται στο νοσοκομείο «Αγ. Παύλος» των φυλακών, οι οροθετικές όχι) ήταν έγκλειστες σε κελιά με πλημμελή καθαριότητα και τρωκτικά.

Σε πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκομένων Οροθετικών Γυναικών, έγινε γνωστό πως πέντε από τις διωκόμενες προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παραβίαση των άρθρων 3, 5, 8 και 13 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης (απαγόρευση βασανιστηρίων, απάνθρωπης και εξευτελιστικής συμπεριφοράς, δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία και ασφάλεια, δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, δικαίωμα πραγματικής προσφυγής στα εθνικά δικαστήρια).

Στα τέλη Ιουλίου, οι πέντε γυναίκες, μαζί με τις Μη Κυβερνητικές ΟργανώσειςLesb.Equal-Λεσβίες για την Ισότητα, Praksis, Κέντρο Ζωής και Θετική Φωνή, είχαν καταθέσει στην Εισαγγελία Αθηνών μήνυση για παραβίαση ιατρικού απορρήτου κατά της γιατρίνας-ού που στις εγκαταστάσεις της ΓΑΔΑ διενήργησε σε αυτές εξετάσεις οροθετικότητας, «ανακοινώνοντας κατά παράβαση της ιατρικής δεοντολογίας τα αποτελέσματα πρώτα στην αστυνομία και όχι στις ίδιες», όπως τόνισαν οι νομικίνες - μέλη της Πρωτοβουλίας. Παράλληλα, στο αρχείο έχει τεθεί αίτηση των διωκομένων προς την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για ανάκληση της διάταξης δημοσιοποίησης των δεδομένων τις. «Το μόνο που έγινε ήταν ότι “κατέβηκαν” οι φωτογραφίες τις από την ιστοσελίδα της Ελληνικής Αστυνομίας», σύμφωνα με τα μέλη της Πρωτοβουλίας.

Όπως ειπώθηκε στη συνέντευξη, από τη δικογραφία προκύπτουν σοβαροί προβληματισμοί για τον χρόνο, τον τόπο και τον τρόπο σύλληψης των οροθετικών γυναικών, η πλειονότητα των οποίων υποστηρίζει πως είναι τοξικομανείς, εκδίδεται περιστασιακά, ενώ στο σύνολό της δεν γνώριζαν πως είναι οροθετικές. Το θέμα της ποινικοποίησης των πελατών επανέφερε η κ. Σοφία Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου, δικηγορίνα και εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα της Ανθρώπου.

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού




Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου


ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο

και κομπάζει ότι με τη δύναμή του

τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.

Άς χαροποιεί τον τοξοτή ο κομπασμός του

Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει

έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.”



Χαλίλ Γκιμπράν  ''Για τα παιδιά''
Παγκόσμια Ημέρα Δικαιωμάτων του Παιδιού η 20η Νοεμβρίου και σύμφωνα με έκθεση της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της UNICEF τα παιδιά στην Ελλάδα ζουν πλέον σε ένα πιο βίαιο περιβάλλον. Αποτελώντας μια ηλικιακή μειονότητα, τα παιδιά στην χώρα μας πλήττονται περισσότερο από οικονομική κρίση.

Η Ελληνική Εθνική Επιτροπή μέσα από την έκθεσή της για την κατάσταση των παιδιών στην Ελλάδα, έχει κάνει πρόσφατα κρίσιμες επισημάνσεις για την κατάσταση των δικαιωμάτων των παιδιών στη χώρα μας, όπως: 

Τα παιδιά στην Ελλάδα σήμερα αποτελούν μια ηλικιακή μειονότητα σε ένα πληθυσμό που διαρκώς γερνάει (μειώθηκαν από 32% του συνολικού πληθυσμού το 1961 σε 17,4% το 2011).
Οι ανήλικοι κάτω από το όριο της φτώχειας στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 439.000 (Eurostat, 2010).
Μεταξύ των φτωχών νοικοκυριών με παιδιά, το 21,6% είναι οικονομικά αδύναμα για διατροφή με κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας και το 37,1% δεν έχει ικανοποιητική θέρμανση.
Το 81,5% των φτωχών νοικοκυριών με παιδιά έχουν αδυναμία πληρωμής μιας εβδομάδας διακοπών (Eurostat, 2010). Στα νοικοκυριά με παιδιά έως 16 ετών το 16,8% του εισοδήματος πηγαίνει στα είδη διατροφής, το 13% στις μεταφορές, το 10,4% στη στέγαση, ύδρευση κ.λπ. της κατοικίας, το 6,1% σε αναψυχή πολιτισμό και το 5,9% στην εκπαίδευση.
Η αποτελεσματικότητα των δαπανών για την κοινωνική προστασία στην αντιμετώπιση της φτώχειας και του αποκλεισμού δεν είναι ικανοποιητική. Ενώ οι δαπάνες αυξάνονταν (15% τα τελευταία 15 χρόνια), το ποσοστό των Ελλήνων που ζούσαν κάτω από το όριο φτώχειας παρέμεινε σταθερό.
Τα παιδιά στην Ελλάδα ζουν σε ένα περισσότερο βίαιο περιβάλλον. Από το 2008 μέχρι το 2010, η εγκληματικότητα στην χώρα αυξήθηκε πάνω από 40%, ενώ και για το 2011 αναμένεται περαιτέρω αύξηση. Ο σχολικός εκφοβισμός έχει αυξηθεί 74% από 2002 μέχρι το 2010. Ταυτόχρονα, έχει σημειωθεί και αύξηση της εγκληματικότητας ανηλίκων.
«Η γενιά του 2025 και μετέπειτα»

Τα προαναφερόμενα στοιχεία για την Ελλάδα εντάσσονται στην παγκόσμια έκθεση της UNICEF «Η γενιά του 2025 και μετέπειτα» όπου διαπιστώνεται ότι: 
Το ποσοστό και ο αριθμός των παιδιών που ζουν στις φτωχότερες χώρες και περιοχές του κόσμου θα συνεχίσουν να αυξάνονται με ταχείς ρυθμούς
Μεταξύ των χωρών, θα εξακολουθήσει να υπάρχει μια αυξανόμενη συγκέντρωση των θανάτων παιδιών κάτω των 5 ετών στην υποσαχάρια Αφρική, σε θύλακες φτώχειας και περιθωριοποίησης σε πυκνοκατοικημένες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος χώρες και στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες.
Εντός των χωρών, είναι πιθανό να υπάρχει μία αυξανόμενη συγκέντρωση θανάτων παιδιών κάτω των 5 ετών στις φτωχές και περιθωριοποιημένες επαρχίες, νοικοκυριά και κοινωνικές ομάδες.
Σημάδια προόδου

Όμως τα στοιχεία της UNICEF από όλο τον κόσμο δείχνουν επίσης και σημαντικές προόδους που έχουν επιτευχθεί για την προστασία των Δικαιωμάτων των Παιδιών: 
Ο αριθμός των παιδιών κάτω των 5 ετών που πεθαίνουν κάθε χρόνο μειώθηκε από 12 εκατομμύρια το 1990 σε 6,9 εκατομμύρια το 2011.
Η ανοσοποίηση των παιδιών με το τριπλό εμβόλιο διφθερίτιδας-κοκίτη-τέτανου (DPT3) αυξήθηκε από 75% το 1990 σε 83% το 2011.
Ο αριθμός των παιδιών που δεν πηγαίνουν σχολείο μειώθηκε από 115 εκατομμύρια το 2002 σε 61 εκατομμύρια το 2011.
Η παροχή θεραπευτικής αγωγής για το AIDS σε παιδιά κάτω των 15 ετών αυξήθηκε θεαματικά από το 2005 και μετά, κυρίως στην υποσαχάρια Αφρική.
Ο αποκλειστικός μητρικός θηλασμός των βρεφών κάτω των έξι μηνών αυξήθηκε σχεδόν σε όλες τις περιοχές του αναπτυσσόμενου κόσμου.
Περιθώριο βελτίωσης

Παρά τις αξιοσημείωτες προόδους, παραμένουν όμως ακόμα σημαντικές προκλήσεις και ανισότητες: 
Σχεδόν 2,5 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο από μόλις τρεις αιτίες: Πνευμονία, διάρροια και ελονοσία.
165 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 5 ετών ήσαν καχεκτικά το 2011.
18 εκατομμύρια βρέφη στις αναπτυσσόμενες χώρες γεννιούνται λιπόβαρα.
22,4 εκατομμύρια βρέφη δεν προστατεύονται από τις ασθένειες με τακτικούς εμβολιασμούς.
Πάνω από 70 εκατομμύρια γυναίκες 20-24 ετών παντρεύτηκαν πριν τα 18 τους χρόνια.
50.000 νεαρά κορίτσια πεθαίνουν κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του τοκετού.
Περίπου 150 εκατομμύρια παιδιά 5-14 ετών εμπλέκονται στην παιδική εργασία.
Εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά είναι άμεσα ή έμμεσα θύματα βίας.
3,4 εκατομμύρια παιδιά κάτω των 15 ετών σε όλο τον κόσμο ζουν με AIDS.
16,6 εκατομμύρια παιδιά έχουν χάσει τον ένα ή και τους δύο γονείς τους εξ αιτίας του AIDS.
Βραβεία UNICEF 2012

Με την ευκαιρία της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Δικαιωμάτων του Παιδιού, η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF ανακοινώνει τα Βραβεία UNICEF 2012 σε ειδική εκδήλωση στη Στοά του Βιβλίου, την Τρίτη 20 Νοεμβρίου. Βραβεύονται σχολεία και μαθητές από όλη τη χώρα και το εξωτερικό που διακρίθηκαν σε σχετικό πρόγραμμα ευαισθητοποίησης για τα Δικαιώματα του Παιδιού που υλοποιείται σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας.

Οι μαθητές ζητούν από τους μεγάλους περισσότερη ψυχαγωγία, σχολεία, φιλία και απλώνουν το χέρι σε όλα τα παιδιά της γης. Μεταξύ των βραβευόμενων είναι και ο μαθητής Χάρης Ιωάννου που δημιούργησε ένα τεχνητό γάντι που θα δώσει λύση στο πρόβλημα της δυσκινησίας των άνω άκρων στα άτομα με αναπηρία. 


pET sHOP (ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΖΩΩΝ) ΤΑIΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΕΓΕΘΟΥΣ



Μια καταπληκτική ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστές ένα αγόρι και ένα σκυλάκι που η μοίρα τους έφερε κοντά, σε ένα κατάστημα ζώων, και τους έκανε αχώριστους φίλους.Είναι μόνο ένα ταινιάκι 7 λεπτών και 2 δευτερολέπτων, κι όμως είναι τόσα πολλά παραπάνω από αυτό. Είναι ένα μήνυμα για την ζωοφιλία αλλά και για την διαφορετικότητα των ατόμων που περνά κατευθείαν στη καρδιά με τον πιο γλυκό και ταυτόχρονα ειρωνικό τρόπο.

Ένα μικρό αγόρι μπαίνει σε ένα κατάστημα ζώων και διαλέγει ένα κουτάβι. Ο πωλητής προσπαθεί να το αποτρέψει από το να το αγοράσει, λέγοντάς του πως έχει πρόβλημα στο πόδι και, άρα, είναι "άχρηστο". Το παιδί επιμένει και όταν ο πωλητής σκύβει για να πιάσει το κουτάβι, συνειδητοποιεί πως και το ίδιο το αγόρι έχει πρόβλημα κινητικότητας. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη με τόση ευαισθησία και προσοχή στην λεπτομέρεια, που αμέσως δημιουργείται ένα ερώτημα στο μυαλό του θεατή: "Αν το παιδί σου έχει κάποιο πρόβλημα το γυρίζεις πίσω; Φυσικά και όχι. Τότε γιατί το κάνεις στο κουτάβι σου;".

Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι γιατί τέτοιες δουλειές δεν προβάλλονται στην τηλεόραση όταν έχουν τόσο σημαντικά μηνύματα να περάσουν. Ευτυχώς όμως το ταινιάκι του Μιχαήλ -- Γαβριήλ Ζενέλη «Κατάστημα Ζώων», με πρωταγωνιστές τον Μελέτη Γεωργιάδη και τον μικρό Θοδωρή Ασημάκη, κατάφερε να ακουστεί και μάλιστα να αποσπάσει μια σειρά βραβείων, όπως «Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους», « Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους», « Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen» και πολλά άλλα. Μην το χάσετε για κανέναν λόγο και, αφού το παρακολουθήσετε, σκεφτείτε όλα όσα προσπαθεί να σας περάσει.

3/11, Συγκέντρωση στο Γκάζι στις 19:00μ.μ. ενάντια στην ομοφοβία και τον ρατσισμό

“Η ομορφιά της ζωής έγκειται στην ίδια την πολυχρωμία της!”


Με αυτή την υπέροχη δήλωση, σας προσκαλεί η ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΜΕΤΑΞΟΥΡΞΕΙΟΥ – ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΥ να ενώσετε τις φωνές σας ενάντια στην ομοφοβία και τον ρατσισμό, σήμερα 3/11 και ώρα 19:00, στην πλατεία Κεραμεικού, μπροστά στην είσοδο του Μετρό.
Αν δεν υπερασπιζόμαστε εμείς οι ίδιοι τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, αν παραμένουμε σιωπηλοί και αδρανείς, τότε το μέλλον ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας προβλέπεται ζοφερό, με τους πολίτες της καταδικασμένους να ζουν ξανά και ξανά τον απολυταρχισμό και τον βίαιο παραλογισμό του, καταλύοντας κάθε έννοια αξιοπρέπειας, ελευθερίας και αυτοπροσδιορισμού!

Ελλάδα: «Δράσεις Σ.Υ.Δ. Σεπτεμβρίου – Οκτωβρίου 2012».


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Θέμα:  "Δράσεις Σ.Υ.Δ. Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου 2012"


Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), στα πλαίσια της διαφάνειας και της ενημέρωσης των μελών μας και της κοινότητας, δημοσιεύει τις δραστηριότητες του Σωματείου μας Σεπτεμβρίου και Οκτωβρίου 2012. Συγκεκριμένα:

Το τριήμερο 7-9 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε το 4ο Πανευρωπαϊκό Συνέδριο Τρανς Δικαιωμάτων της Transgender Europe (TGEU) στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας με πάνω από 200 εκπροσώπους από 37 χώρες. Την Ελλάδα εκπροσώπησε μέλος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, Π.Τ.

Στα πλαίσια του 14ου Διεθνούς Φεστιβάλ LGBT Ταινιών στην Θεσσαλονίκη με αφορμή δύο ταινίες τρανς περιεχομένου (Gun Hill Road και Warriors) μίλησε η Πρόεδρος του ΣΥΔ, Μαρίνα Γαλανού, εκπροσωπώντας το Σωματείο αναφερόμενη σε θέματα της τρανς ατζέντας (μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ).

Την Πέμπτη 20 Σεπτεμβρίου, έγινε συνάντηση εκπροσώπων του Διοικητικού Συμβουλίου του Σ.Υ.Δ. (Μαρίνα Γαλανού, Εύα Κουμαριανού), με την βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, κυρία Αφροδίτη Σταμπουλή (υπεύθυνη τομέα ισότητας), για θέματα της τρανς ατζέντας με έμφαση στο θέμα της αναγνώρισης της ταυτότητας κοινωνικού φύλου και της νομοθέτησης για την αλλαγή των εγγράφων των διεμφυλικών ατόμων, ενώ συζητήθηκε η προοπτική κατάθεσης σχετικής ερώτησης στο Κοινοβούλιο. Κατά τη συνάντηση δόθηκε επίσης στην κυρία Σταμπουλή η επιστολή που μπορείτε να δείτε εδώ.

Παράλληλα, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών απέστειλε επιστολή προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης, κύριο Ρουπακιώτη επικεντρώνοντας σε θέματα δικαιοσύνης της τρανς ατζέντας (μπορείτε να την διαβάσετε εδώ). Σχετικές επιστολές επίσης έχουν σταλεί σε εκπροσώπους του τομέα δικαιοσύνης κοινοβουλευτικών κομμάτων (μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ και εδώ).

Tην 1η Οκτωβρίου εκπρόσωποι του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΥΔ συμμετείχαν σε συνάντηση που έγινε στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ παρουσία ευρωβουλευτών, όπου αναλύθηκαν θέματα της τρανς ατζέντας και μίλησε η Μαρίνα Γαλανού (μπορείτε να διαβάσετε εδώ).

Επίσης το ΣΥΔ συμμετείχε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κολωνού που έγινε στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου με περίπτερο καθώς και σε πάνελ ομιλητών (μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία της εκπροσώπου του ΣΥΔ εδώ), καθώς επίσης το ΣΥΔ συμμετείχε το τριήμερο 5-7 Οκτωβρίου στο Φεστιβάλ Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, καθώς και στην Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Τομέα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματοποιήθηκε στις 6 και 7 Οκτωβρίου στην σχετική ομάδα εργασίας για θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Ακόμη το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών συμμετείχε στο Διεθνές Συνέδριο στην Λευκωσία της Κύπρου που διοργάνωσε η accept – ΛΟΑΤ Κύπρου και ο σύλλογος Queer Cyprus το διήμερο 13-14 Οκτωβρίου με τίτλο: «Προς την Συμπερίληψη: Υγεία, Παιδεία και η ΛΟΑΤ κοινότητα». Το ΣΥΔ εκπροσώπησε η Μαρίνα Γαλανού όπου αρχικά έκανε παρουσίαση της κατάστασης της Ελλάδας καθώς και της δραστηριότητας του ΣΥΔ (μπορείτε να δείτε εδώ), ενώ ακολούθησε ομιλία της με τίτλο: «Ταυτότητα φύλου, διεμφυλικότητα και θέματα υγείας» (μπορείτε να διαβάσετε την ομιλία εδώ).

Επίσης πραγματοποιήθηκε συνάντηση των lbgt και άλλων οργανώσεων, συλλογικοτήτων και ομάδων στις 19 Οκτωβρίου στα γραφεία του ΣΥΔ, με σκοπό την συμμετοχή των οργανώσεων στην Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών και σχετικής διημερίδας που θα γίνει στην Τρίτη 20 και Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012 στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, στην αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης». Την πρώτη ημέρα 20 Νοεμβρίου θα γίνουν ομιλίες εκ μέρους των οργανώσεων και προβολή ταινίας, ενώ την επόμενη, Τετάρτη 21 Νοεμβρίου θα γίνουν ομιλίες πανεπιστημιακών, νομικών, εκπροσώπων πολιτικών κομμάτων και δημοσιογράφων, ενώ θα ακολουθήσει πορεία μνήμης προς το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Θα ακολουθήσει σχετικό Δελτίο Τύπου τις επόμενες ημέρες με το πλήρες πρόγραμμα.

Παράλληλα, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών συνέλεξε όλες τις απαραίτητες μαρτυρίες τρανς ατόμων για την κατάθεση μήνυσης και αγωγής κατά παντός υπευθύνου για την υπόθεση των μαζικών αναίτιων προσαγωγών τρανς ατόμων που συνοδεύονταν από υποχρεωτικές εξετάσεις hiv (τις επόμενες ημέρες θα υπάρξει σχετική ανακοίνωση).

Ακόμη το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών προγραμματίζει τους επόμενους μήνες την ηλεκτρονική και έντυπη -μεταφρασμένη στα ελληνικά από μέλη μας- έκδοση σε βιβλίο της πρόσφατης εξαιρετικής έκδοσης της Transgender Europe με τίτλο: «Human Rights and Gender Identity. Best Practice Catalogue» (Ανθρώπινα Δικαιώματα και Ταυτότητα Φύλου. Κατάλογος Καλών Πρακτικών), εμπλουτισμένη με περιλήψεις των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) σε τρανς υποθέσεις, καθώς και σχετικό επίμετρο της νομικού και Προέδρου της Ελληνικής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», Ηλέκτρας – Λήδας Κούτρα.

Τέλος συνεχίζεται το πρόγραμμα υποστήριξης για άπορα τρανς άτομα καθώς και της παροχής ψυχολογικής υποστήριξης κάθε Δευτέρα από ψυχολόγο στα γραφεία μας, Ζαν Μωρέας 17, Κουκάκι, Αθήνα. Ωφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στην ψυχολόγο, όσο και σε όλους τους εθελοντές και εθελόντριες που στηρίζουν την προσπάθειά μας.

Για όποιον / όποια θα ήθελε να προσφέρει συνεισφέροντας στη βοήθεια σε άπορα τρανς άτομα, μπορεί να το κάνει στα νέα γραφεία του ΣΥΔ που βρίσκονται Ζαν Μωρεάς 17 στο Κουκάκι (σχεδόν απέναντι από τις Κούκλες). Οι ώρες που βρισκόμαστε εκεί είναι 17:00-19:00, Δευτέρα, Τρίτη και Πέμπτη. Η όποια συνεισφορά σε τρόφιμα μακράς διαρκείας (Όσπρια, ζυμαρικά, ρύζι, κονσέρβες, λάδι, ζάχαρη, κλπ) θα μπορούσε να είναι ανεκτίμητη.

Email: transgender.support.association@gmail.com

Τηλ.: 69 38982832 (17:00-19:00)

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ


ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΏΝ (Σ.Υ.Δ.)
Ζαν Μωρεάς 17, Κουκάκι, Αθήνα, ΤΚ 11741

Επικοινωνία:transgender.support.association@gmail.com

* μέλος της Transgender Europe (TGEU)
http://www.tgeu.org


Transsexual News

Σαν σήμερα το 1896 γεννήθηκε ο Κώστας Καρυωτάκης





Ποιητής και πεζογράφος, ίσως η σημαντικότερη λογοτεχνική φωνή, που ανέδειξε η γενιά του ’20 και από τους πρώτους, που εισήγαγαν στοιχεία του μοντερνισμού στην ελληνική ποίηση. Επηρέασε πολλούς από τους κατοπινούς ποιητές (Σεφέρης, Ρίτσος, Βρεττάκος) και με την αυτοκτονία του δημιούργησε φιλολογική μόδα, τον Καρυωτακισμό, που πλημμύρισε τη νεοελληνική ποίηση. Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 30 Οκτωβρίου 1896 και ήταν γιoς του νομομηχανικού Γεωργίου Καρυωτάκη από τη Συκιά Κορινθίας και της Κατήγκως Σκάγιαννη από την Τρίπολη. Ήταν ο δευτερότοκος της οικογένειας. Είχε μία αδελφή ένα χρόνο μεγαλύτερή του, τη Νίτσα, και έναν αδελφό μικρότερο, το Θάνο, που γεννήθηκε το 1899 και σταδιοδρόμησε ως τραπεζικός υπάλληλος. Λόγω της εργασίας τού πατέρα του, η οικογένειά του αναγκαζόταν να αλλάζει συχνά τόπο διαμονής. Έζησαν στη Λευκάδα, την Πάτρα, τη Λάρισα, την Καλαμάτα, το Αργοστόλι, την Αθήνα (1909-1911) και τα Χανιά, όπου έμειναν ως το 1913. Από τα εφηβικά του χρόνια δημοσίευε ποιήματά του σε παιδικά περιοδικά, ενώ το όνομά του αναφέρεται και σε διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού «Διάπλαση των Παίδων». Σε ηλικία 17 ετών ερωτεύεται την χανιώτισσα Άννα Σκορδύλη, μια σχέση που θα τον σημαδέψει. Το 1917 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με λίαν καλώς. Στην αρχή επιχείρησε να ασκήσει το επάγγελμα του δικηγόρου, ωστόσο η έλλειψη πελατείας τον ώθησε στην αναζήτηση θέσης δημοσίου υπαλλήλου. Διορίστηκε στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης, ενώ μετά την οριστική απαλλαγή του από τον Ελληνικό Στρατό για λόγους υγείας, τοποθετήθηκε σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, μεταξύ των οποίων οι νομαρχίες Σύρου, Άρτας και Αθήνας. Απεχθανόταν τη δουλειά του και δεν ανεχόταν την κρατική γραφειοκρατία, εξού και οι πολλές μεταθέσεις του. Η πρώτη ποιητική συλλογή του «Ο Πόνος των Ανθρώπων και των Πραγμάτων», δημοσιεύτηκε το Φεβρουάριο του 1919 και δεν έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο εξέδωσε το σατιρικό περιοδικό «Η Γάμπα», η κυκλοφορία του οποίου όμως απαγορεύτηκε έπειτα από έξι τεύχη κυκλοφορίας. Η δεύτερη συλλογή του, υπό τον τίτλο «Νηπενθή», εκδόθηκε το 1921. Την ίδια περίοδο συνδέθηκε με την ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη, συνάδελφό του στη Νομαρχία Αττικής, παρόλο που δεν είχε ξεχάσει την πρώτη αγάπη, την Άννα Σκοδρύλη, η οποία στο μεταξύ είχε παντρευτεί. Η Πολυδούρη του προτείνει να παντρευτούν, παρότι γνώριζε ότι έπασχε από σύφιλη. Το 1924 ταξίδεψε στο εξωτερικό και επισκέφθηκε την Ιταλία και τη Γερμανία. Το Δεκέμβριο του 1927 εκδόθηκε η τελευταία ποιητική συλλογή του, με τίτλο «Ελεγεία και Σάτιρες».


Το Φεβρουαρίου του 1928 αποσπάστηκε στην Πάτρα και λίγο αργότερα στην Πρέβεζα. Η αλληλογραφία του με συγγενείς του την περίοδο αυτή αναδεικνύει την απόγνωση του Καρυωτάκη για την επαρχιακή ζωή και τη μικρότητα της τοπικής κοινωνίας. Στις 20 Ιουλίου πήγε στο Μονολίθι και αποπειράθηκε επί δέκα ώρες να αυτοκτονήσει, προσπαθώντας μάταια να πνιγεί. Την επόμενη μέρα (21 Ιουλίου) αγόρασε ένα περίστροφο κι επισκέφτηκε ένα καφενείο της Πρέβεζας. Αφού πέρασε λίγες ώρες μόνος του καπνίζοντας, πήγε σε μια παρακείμενη παραλία, τον Άγιο Σπυρίδωνα και έθεσε τέλος στη ζωή του κάτω από έναν ευκάλυπτο. Στην τσέπη του η αστυνομία βρήκε ένα σημείωμα, που εξηγούσε τους λόγους της αυτοκτονίας του: Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία, όμως, πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας. [Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε, επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου. Εκτός από το ποιητικό του έργο, ο Καρυωτάκης έγραψε επίσης πεζά, ενώ μας άφησε και μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών. Ποιήματά του έχουν μελοποιήσει συνθέτες και συγκροτήματα, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, τα «Υπόγεια Ρεύματα», η Λένα Πλάτωνος, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιάννης Σπανός, ο Γιάννης Γλέζος και ο Νίκος Ξυδάκης. Η ποίηση του Καρυωτάκη δεν έχει ίχνος φιλολογίας, αισθηματισμού και φιλαρέσκειας, που υπάρχει σε αφθονία στους παλιότερους ποιητές. Αποπνέει την αίσθηση του μάταιου, του χαμένου, η στάση του είναι αντιηρωική και αντιδανική. Ο Καρυωτάκης γράφει ποιήματα για το άδοξο, το ασήμαντο, ακόμα και το γελοίο, ως διαμαρτυρία, που φθάνει στο σαρκασμό.

πηγή: sansimera.gr


ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η άδεια
hit counter
free web hit counter