Kalimeraba ~ Muammer Ketencoglu

Βαλκανική Μουσική
Η Μεγάλη Διαμόρφωσή της


Ο Μουαμμέρ Κετέντζογλου είναι ακορντεονίστας κι επίσης, εξω-πανεπιστημιακός εθνομουσικολόγος. Ενδιαφέρεται για τη δημοτική μουσική διαφόρων χωρών. Αυτό το ενδιαφέρον που άνθισε με τη σύγχρονη ελληνική μουσική (Λαϊκά) και το Ρεμπέτικο, εστιάστηκε έντονα στη βάση της βαλκανικής μουσικής. Το πρώτο του άλμπουμ με παραγωγό την Kalan το 1993 "Λατρεμένα Ακρογιάλια (Sevdali Kiyilar)", περιλαμβάνει παλιά αλλά και σύγχρονα ελληνικά τραγούδια. Οι πρώτες δύο συλλογές με ρεμπέτικα (1994, 1996) και άλλη μία που ονομάστηκε "Πρωτοπόροι της μουσικής Κlezmer" (1995) ήταν επίσης παραγωγές της Kalan Productions. Αυτόν τον καιρό, είναι υπεύθυνος για τη σειρά άλμπουμ "Μελωδίες Χωρών", μια παραγωγή που έχει αναλάβει η Kalan.

Από το 1993, ο Μουαμμέρ Κετέντζογλου άρχισε να οργανώνει ετήσιες συναυλίες με το όνομα "Χρώματα του Κόσμου (Yeryuzunun Rengi)". Αυτές οι συναυλίες στις οποίες ο ίδιος ο Κετέντζογλου συμμετέχει, φέρνουν κοντά πολλούς μουσικούς με ρεπερτόριο που συνεχώς ανανεώνεται.

πηγή : http://www.muammerketencoglu.com/home/page/454

Συνέντευξη:

Σ
υναντηθήκαμε με τον Μουαμμέρ Κετέντζογλου ένα απόγευμα στην Πόλη. Ήρθε μαζί με τη γυναίκα του, την Ντενίζ. Η Ντενίζ είναι σύντροφός του εδώ και μερικά χρόνια όχι μόνο στη ζωή αλλά και στο πάλκο. Σπούδασε νομική και ήτανε δικηγόρος μέχρι που η αγάπη της για τον Μουαμμέρ και τη μουσική την έκανε να αφήσει τη δικηγορία για να ασχοληθεί με το τραγούδι. Χαμογελαστοί, ευγενικοί και πρόσχαροι. Δεν είναι τυπικοί. Έχουνε ζωντάνια και φρεσκάδα. Και τη μεταδίδουνε. Ξέρουμε ότι ο Μουαμμέρ είναι μεγάλος μουσικός. Ξέρουμε επίσης ότι έρχεται συχνά στην Ελλάδα και έχει συνεργαστεί με μεγάλους Ελληνες μουσικούς. Ο Μουαμμέρ παίζει ακορντεόν. Το ξέρει καλά το ρεμπέτικο. Και ακόμα περισσότερο, το αισθάνεται το ρεμπέτικο. Γεννημένος κοντά στη Σμύρνη, με μια πλευρά της οικογένειας του να έρχεται από τη Γευγελή, ήρθε από μικρός σε επαφή με τη μουσική. Κάπου στη πορεία αγάπησε την ελληνική μουσική, αγάπησε και το ρεμπέτικο. Δεν μπορεί να μας δει. Όπως και εμείς δεν μπορούμε να δούμε αυτά που βλέπει. Πίνουμε ένα τσάι και αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε. «Ξέρετε, κάθε φορά που πηγαίνω στην Ελλάδα παίρνω θετική ενέργεια» μας λέει. Του εξηγούμε τι περίπου θα τον ρωτήσουμε και εκεί έρχεται η πρώτη έκπληξη. Μας λέει ότι δεν είναι ένας μεγάλος διανοούμενος και ότι θα χρησιμοποιήσει τη διαίσθηση του για να μας απαντήσει. Η σεμνότητα είναι κάτι που πάντα εντυπωσιάζει. Ειδικά όταν προέρχεται από ανθρώπους σαν τον Μουαμμέρ. Μας μίλησε για πολλά. Για την πρώτη του επαφή με το ρεμπέτικο, για το ρόλο που έπαιξε για τη διάδοση του στην Τουρκία, την άποψη του για τις περιόδους του ρεμπέτικου και κάποια από τα είδη του. Μας μίλησε επίσης και για τα κοινά ελληνοτουρκικά τραγούδια. Εκεί μας αποκάλυψε τις μουσικές του ανησυχίες καθώς και τις μουσικές του αναζητήσεις που αφορούν τους δύο λαούς που ζουν εκατέρωθεν του Αιγαίου. Μας φάνηκε σαν όραμα. Ένα όραμα συνεργασίας, σεβασμού και προπάντων αγάπης.

Κύριε Κετέντζογλου θα μπορούσατε να μας μιλήσετε λίγο για εσάς;
Γεννήθηκα στην Τίρε (Θύρα) κοντά στη Σμύρνη το 1964. Άρχισα να ασχολούμαι από μικρός με τη μουσική στο σχολείο και διάλεξα το ακορντεόν. Αργότερα ήρθα στην Κωνσταντινούπολη όπου και σπούδασα ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Γενικά, σαν μουσικός ενδιαφέρομαι πολύ για την μουσική των άλλων λαών. Έχω μία προτίμηση για τη μουσική της δυτικής Τουρκίας και των βαλκανικών λαών. Η ελληνική μουσική με έχει τραβήξει πολύ. Και ιδιαίτερα το Ρεμπέτικο.
Τι είναι για σας το Ρεμπέτικο;
Με το Ρεμπέτικο, πολλοί άνθρωποι ασχολήθηκαν και έκαναν διάφορες θεωρίες γύρω από αυτό. Ορίστηκε πολλές φορές και διαφορετικά. Εγώ εδώ, επειδή μου το ζητάτε θα σας πω τη δικιά μου άποψη. Καταρχήν το Ρεμπέτικο είναι το είδος μουσικής με το οποίο αισθάνομαι ότι ταυτίζομαι. Όταν ακούω ή παίζω Ρεμπέτικο αισθάνομαι ότι γίνομαι ένα με αυτή τη μουσική. Βέβαια ακούω ελληνική μουσική από τα παιδικά μου χρόνια. Όμως αυτή η μουσική είχε κάτι που με απορροφούσε, είχε κάτι που με καλούσε. Θα σας πω κάποιες λεπτομέρειες που δεν είναι πολύ γνωστές. Το 1988 είχα πάει στη Βιέννη σε ένα φίλο. Το Ρεμπέτικο το ανακάλυψα εκεί. Όταν άκουσα για πρώτη φορά Ρεμπέτικα τραγούδια έμεινα άναυδος. Η πρώτη ανθολογία Ρεμπέτικου που άκουσα είναι η συλλογή «Πέντε Ελληνες στον Άδη». Ήταν ένα άλμπουμ με δύο δίσκους. Αυτή ήταν και η πρώτη μου επαφή με το Ρεμπέτικο.

Η Ντενίζ και    ο Μουαμμέρ Κετέντζογλου κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.

Η Ντενίζ και ο Μουαμμέρ Κετέντζογλου κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.

Καταλαβαίνατε τα λόγια από τα τραγούδια;
Όχι, δεν καταλάβαινα τίποτα. Στη συνέχεια, πάλι στη Βιέννη, βρήκα μία ανθολογία με 6 δίσκους με τίτλο «Η ιστορία του Ρεμπέτικου». Αυτοί οι δίσκοι ήταν τα πρώτα μου βήματα. Εκείνη την εποχή σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Είχα φίλους από τη Δυτική Θράκη και τους παράγγελνα δίσκους από Ελλάδα. Όλα μου τα χρήματα τα ξόδευα σε δίσκους! Τότε συνέβη και κάτι άλλο: όσο περισσότερο γνώριζα το Ρεμπέτικο, τόσο περισσότερο αισθανόμουνα ότι είναι το καθήκον μου, η υποχρέωσή μου να το παρουσιάσω στην Τουρκία. Εκείνη την εποχή στην Κωνσταντινούπολη υπήρχε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για το Ρεμπέτικο. Οι άνθρωποι εκεί το υποδέχονταν με μεγάλο ενδιαφέρον και θαυμασμό. Υστέρα από τόσα χρόνια οι Τούρκοι προσπαθούσαν να ανακαλύψουν αυτή τη μουσική.

Πώς στην Τουρκία ο κόσμος ανακάλυπτε εκείνη την εποχή το Ρεμπέτικο;

Πρώτα απ’ όλα χάρη στην ταινία «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη. Εκείνη την εποχή στην Τουρκία άρχισαν να ακούγονται και άλλα είδη ελληνικής μουσικής. Τότε έκανα και ένα μικρό σχήμα με μερακλήδες μουσικούς. Παράλληλα άρχισα να κάνω σεμινάρια για το Ρεμπέτικο και έδωσα διαλέξεις σε πάρα πολλά κέντρα διασκέδασης και πολιτιστικά κέντρα.
Τούρκικη  αφίσα της ταινίας «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη.

Τούρκικη αφίσα της ταινίας «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη.

Παράλληλα με τα τραγούδια που έπαιζα παρουσίαζα επίσης και τραγούδια μέσα από παλιές αυθεντικές ηχογραφήσεις. Εκείνη την περίοδο ήμουνα ο μόνος που ασχολήθηκε με την παρουσίαση και την προβολή του Ρεμπέτικου αφού κανένας άλλος δεν ενδιαφερόταν. Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια. Τότε ένας διάσημος δημοσιογράφος με ονόμασε «Ρεμπέτικο Μουαμμέρ» (γελάει). Κανένας βέβαια δεν μου ανάθεσε αυτόν το ρόλο, τον ανέλαβα μόνος μου. Και αυτό σας το λέω με κάποια πικρία, γιατί κανένας άλλος δε θέλησε να ασχοληθεί πριν από μένα. Αυτά που σας περιγράφω έγιναν στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σήμερα βέβαια στην Τουρκία υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που ασχολούνται με το Ρεμπέτικο και τη διάδοσή του.

Βλέπουμε ότι στους δίσκους όπου παρουσιάζετε το Ρεμπέτικο υπάρχει και μία παιδαγωγική διάθεση. Ενδιαφέρεστε να δώσετε στοιχεία γι’ αυτά τα τραγούδια.
Ίσως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αγαπάω πολύ αυτή τη μουσική και παράλληλα ενδιαφέρομαι και για την ιστορία των μουσικών. Σε κάθε είδος μουσικής που ασχολούμαι ενδιαφέρομαι και για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε. Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Ίσως επειδή παρουσίαζα για πρώτη φορά το Ρεμπέτικο με ενδιέφερε να γίνει σωστά. Εκείνα τα χρόνια ήμουνα πολύ ευτυχής όταν έκανα αυτή τη δουλειά.

Συμφωνείτε με την προσθήκη τούρκικων στίχων σε ρεμπέτικα τραγούδια;
Όπως γνωρίζετε, η γλώσσα του Ρεμπέτικου είναι η ελληνική. Αυτά τα τραγούδια έχουν μια ιστορία, έχουν τη δική τους ζωή. Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ ότι το Ρεμπέτικο πρέπει να γίνει ένα είδος τούρκικης μουσικής βάζοντάς του τούρκικα λόγια, παρόλο που το μουσικό ύφος του έχει ανατολική χροιά. Το Ρεμπέτικο είναι ένα ειδικό είδος μουσικής. Και στην Τουρκία χρειάζεται ένα ειδικό κοινό για να το ακούσει.

Από τότε που αρχίσατε να παρουσιάζετε το Ρεμπέτικο στην Τουρκία μέχρι σήμερα τι έχει αλλάξει;
Σήμερα στην Τουρκία ακούμε ελληνική μουσική. Στα εστιατόρια, στο δρόμο, στα μαγαζιά. Για μένα σημαίνει ένα πράγμα: ότι οι Τούρκοι θυμήθηκαν ότι οι δύο λαοί είναι αχώριστοι, όπως το δάχτυλο με το νύχι. Αυτό δε δημιουργήθηκε τώρα. Υπήρχε. Απλά το ξαναθυμηθήκαμε.

Πιστεύετε ότι αυτό το ενδιαφέρον για την ελληνική μουσική στην Τουρκία είναι το αποτέλεσμα, ο καρπός της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που συμβαίνει σήμερα;
Για μένα είναι το αντίθετο. Πιστεύω ότι βρίσκεται στην πηγή, αποτελεί ένα από τα αίτια αυτής της προσέγγισης. Γιατί όπως γνωρίζετε, η ελληνοτουρκική προσέγγιση όπως την ξέρουμε γίνεται μετά το 1999. Ενώ αυτή η προσέγγιση άρχισε νωρίτερα, με την ταινία του Κώστα Φέρρη, με κάποιους δίσκους με ρεμπέτικα τραγούδια αλλά και άλλα ελληνικά τραγούδια που άρχισαν να ακούγονται εκείνη την εποχή. Βέβαια, δεν αντιλέγω ότι ο μεγαλύτερος παράγοντας της ελληνοτουρκικής προσέγγισης είναι οι καταστροφικοί σεισμοί που συνέβησαν στην Τουρκία το 1999.

πηγή http://www.klika.gr/cms/index.php/ar8rografia/synentefkseis/270-muammer-ketencoglu.html

...ο Βόσπορος του Nuri Bilge Ceylan

...Αφιερωμένο. στο φίλο που έκανε τον κόπο να μου στείλει e-mail.!


αγαπητέ "έλληνα", χρησιμοποιώ το nick που επέλεξες γιατί πραγματικά το διασκέδασα.!!!!
δεν είμαι σίγουρη ότι η εγκεφαλική σου λειτουργία είναι τέτοια που να σου επιτρέπει να εννοήσεις, αλλά θα σου κάνω τη χάρη και θα σου απαντήσω...ελπίζω, να μη χρειαστεί να ανοίγεις λεξικά για να μαθαίνεις ορολογίες και ερμηνείες λέξεων.!
σύμφωνα λοιπόν, με τη βλακεία που σε δέρνει εκτός από λεσβία - από πότε η λέξη χρησιμοποιείται ως ύβρις;;;; - είμαι και απάτρις και μου χρειάζεται ένας βαρβάτος άντρας όπως εσύ, για να με κάνει γυναίκα χαχαχαχαχαχα!!! κι ένα ταξιδάκι αναψυχής κατά Μακρόνησο μεριά....αυτό υποθέτω, μετά το wild sex μαζί σου!!!!!! χαχαχαχαχα :pppppp

κι αυτό, επειδή τόλμησα να αναρτήσω θέμα με το οποίο δε συμφωνείς.
το προηγούμενο αφιέρωμα στη μουσική της Βουλγαρίας σου έπεσε βαρύ κι αντί ως πολιτισμένος άνθρωπος να κάνεις διάλογο, προτίμησες να βρίζεις κάτω από την κουκούλα της ανωνυμίας...δε μου κάνει εντύπωση βέβαια, αφού οι παπούδες και οι γονείς σου πρέπει να είναι της ίδιας εμετικής σχολής!

αγαπητέ "έλληνα", έμαθα να αγαπώ, έμαθα να αισθάνομαι...έμαθες να μισείς.!
ειλικρινά δε σε παρεξηγώ, μάλλον σε λυπάμαι.
ο άνθρωπος που γεμίζει τη ζωή του με μίσος είναι κατά βάση ένας δυστυχισμένος άνθρωπος...κι εγώ, θέλω να απολαμβάνω τη ζωή...αυτή είναι η διαφορά μας.!

η μουσική είναι μια Διεθνής γλώσσα, μέσω αυτής μπορούμε να γνωριστούμε μεταξύ μας.
είναι μια έννοια ανώτερη, πέρα και πάνω από κάθε άλλο γλωσσικό ή επικοινωνιακό επίτευγμα του ανθρώπου.
η μουσική, είναι μια γλώσσα που μπορούν να καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι...αρκεί, να έχουν τ' αυτιά αλλά κυρίως την καρδιά τους καθαρή...
η μουσική ξυπνά τις αισθήσεις...σε ταξιδεύει, σε κάνει να νοσταλγείς, να θυμάσαι, να γελάς, να κλαις...απαραίτητη προϋπόθεση όπως σου είπα και πιο πάνω αγαπητέ "έλληνα" να μην έχεις επιτρέψει να πιάσει σκουλίκια η ψυχή σου....γιατί

...Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ


stay tuned αγαπητέ, θα ακολουθήσουν κι άλλα "ανθελληνικά" αφιερώματα στη μουσική των Γειτόνων!!! :))


...εδώ, είναι Βαλκάνια.!

Το λιλιπούτειο χωριό, το μικρότερο σε ολόκληρη τη χώρα αλλά με τη μεγαλύτερη ομορφιά, βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Βουλγαρίας. Απέχει 20 χλμ. από την πόλη του Σαντάνσκι, 186 χλμ. από τη Σόφια, και σε σχέση με την Ελλάδα βρίσκεται κοντά στον Προμαχώνα. Πολιτιστικά και ιστορικά κηρυγμένη διατηρητέα ζώνη, το Μέλνικ κουβαλά ιστορία αιώνων. Η ύπαρξή του χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, ενώ οι λαοί που το κατέκτησαν δεν ήταν λίγοι: Ρωμαίοι, Τούρκοι, Ελληνες και Σλάβοι... Υπήρξε πλούσια εμπορική πόλη και σημαντικό κέντρο του Ελληνισμού. Την αποκαλούσαν «Μελένικο» και ήταν ο τόπος της Ρωμυλίας. Τον 6ο αιώνα μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκτισε φρούριο για να προστατεύει το μέρος από τις βαρβαρικές επιδρομές. Γύρω από αυτό ξεκίνησε να δημιουργείται ο οικισμός του Μελένικου, που έφτασε στη μεγάλη του ακμή επί Τουρκοκρατίας. Η οικονομική αυτή ακμή πήγαζε από την εμπορία των εξαίρετων κρασιών, των υφαντών, των δερμάτων και άλλων ειδών. Οι Ελληνες παρέμειναν μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου.
πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=106434

***παραδοσιακές φορεσιές από διάφορες περιοχές της Βουλγαρίας, με μια γρήγορη ματιά θα σκεφτόμασταν ότι είναι στολές ελληνικές...τόσο πολύ μοιάζουν.!

Το όρος Πίριν είναι μιά οροσειρά στη νοτιοδυτική Βουλγαρία με ψηλότερη κορυφή το Vihren στα 2914 μ. Το φάσμα του Πίριν εκτείνεται περίπου 40 χλμ βορειοδυτικά-νοτιοανατολικά και σε 25 χλμ πλάτος. Πρόκειται για μια περιοχή που έχει συμπεριλάβει η Unesko στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Μεγάλο μέρος της περιοχής προστατεύεται ως εθνικό πάρκο, το Εθνικό Πάρκο του Πίριν. Η ονομασία του βουνού προέρχεται από τον ανώτερο θεό των Σλάβων, τον Perun, ο οποίος ήταν ο θεός τουκεραυνού και της αστραπής.
πηγή: http://www.snowtravel.gr/bulgaria/

...γειτόνισσά μας η Βουλγαρία, και ιδίως στους Βορειοελλαδίτες και Θρακιώτες η μουσική της δεν είναι καθόλου ξένο άκουσμα.ζωηρή, με ρυθμούς δαιδαλώδεις που μουσικός δυτικής παιδείας δεν τολμάει να ακουμπήσει (τα 11/8 και 15/8 στους πιό τρελούς συνδυασμούς και σε prestissimo τα έχουν για ψωμοτύρι), ή με γυναικείες χορωδίες σε αργόσυρτα υποβλητικά τραγούδια(όπως τα διάφορα ensemble με την ένδειξη «Το μυστήριο των Βουλγαρικών φωνών»), έχει αρκετά μεγάλη διάδοση μεταξύ των παραδοσιακών και λαικών ακουσμάτων που προτιμούνται απο τους ευρωπαιους κυρίως μουσικόφιλους.

οι δαιμονικά γρήγοροι και ιδιαίτερα δύσκολοι ρυθμοί της, που οι βούλγαροι τους χορεύουν με μεγάλη άνεση, και τους οποίους τα κρουστά (συνήθως νταούλι ή νταρμπούκα) συνοδεύουν με χτυπήματα σε άρση κι όχι σε θέση, είναι εφιάλτης ακόμα κι αν απλώς προσπαθήσεις να τους ακολουθήσεις με παλαμάκια μόνο, και τρομερή πρόκληση για κάθε μουσικό κρουστών. ακόμα και στα πιό αργά κομμάτια, η ασυμμετρία των ρυθμών είναι πονοκέφαλος για όποιον πάει να τα ακολουθήσει... η ρυθμολογία της βουλγαρικης μουσικής είναι αναμφισβητητα η δυσκολότερη στην Ευρώπη (μπροστά στους βουλγάρικους ρυθμούς τα δικά μας 9/8 του ζειμπέκικου, του αργού καρσιλαμά ή του απτάλικου είναι παιχνιδάκι) και ισως η πιό δύσκολη σε όλες τις παραδοσιακές μουσικές, με εξαιρεση κάποιες περιπτώσεις απο τη χερσόνησο της Ταιλάνδης και ορισμένα είδη της Ινδικής μουσικής. ίδιοι δαιμονικοί ρυθμοί συναντιούνται και στη μουσική των περισσότερων δημοκρατιών της πρώην Γουγκοσλαβίας, σε ορισμένα μουσικά στυλ της Ρουμανίας, της Ρωσίας, της Γεωργίας, του Αζερμπαιτζάν, της Τουρκίας (μόνο σε αργά κομμμάτια) και μερικών ακόμα χωρών της γειτονιάς μας, όχι όμως σε τέτοια ποικιλία και συχνότητα.

από τα πιό διαδεδομένα και πλέον χαρακτηριστικά όργανα στη βουλγάρικη μουσική, είναι η γνωστή μας γκάιντα (ο άσκαυλος, αυτή που παίζουν πολύ στη Θράκη), με παραλλαγές: χαμηλότερο κούρδισμα (εκτός απο την περιοχή της βουλγαρικής Ροδόπης, που είναι κουρδισμένη πολύ ψηλά, σαν τη δική μας), και πλήρη χρωματική κλίμακα (κι όχι πεντατονική σαν τις περισσότερες Θρακιώτικες). Υπάρχει και η kaba gaida, ο γίγαντας της γκάιντας, που η πίπιζά της (ο αυλός της) ξεπερνάει το ένα μέτρο.

η Gadulka, τρίχορδο είδος λύρας, ενίοτε με καμιά 12αριά συμπαθητικές χορδές, ο ταμπουράς (ο γνωστός μας - σάζι στα τούρκικα ο μεγάλος, μπουλγαρί ο μικρός), που θυμίζει στον ήχο μπουζούκι, με μακρύ μπράτσο και δερμάτινα τάστα που μετακινιούνται (μπερντέδες), το kaval, είδος τσοπάνικής μεγάλης φλογέρας (σαν την ηπειρώτικη τζαμάρα, αλλά με μεγάλες δυνατότητες ηχοχρωμάτων και έκτασης), ο γνωστός μας ζουρνάς, το τουπαν (ή νταούλι, όπως το ξέρουμε εμείς) σε διάφορα μεγέθη, ο νταϊρές, αλλα και η νταραμπούκα, είναι τα πιό διαδεδομένα όργανα της βουλγαρικής παραδοσιακής και λαϊκής μουσικής. μετά το 1950 μπήκαν στο χορό και κλαρίνο, ακκορντεόν, μπάσο και βιολί, αλλά παίζονται με ιδιαίτερο τρόπο, για να ταιριάζουν στα ιδιαίτερα ηχοχρώματα και τους ρυθμούς της βουλγάρικης μουσικής. μεγάλη διάδοση γνωρίζουν τις τελευταίες δεκαετίες και οι μπάντες χάλκινων πνευστών (κληρονομιά από το στρατό μάλλον).


...οι πιό διαδεδομένοι βουλγάρικοι χοροί είναι: Paidusko (ή παϊντούσκα, όπως την ξέρουν σε Μακεδονία και Θράξη) 5/8 Tsetvorno 7/8 Ratseenitsa 7/8 Gruncarsko/Svornato/Daicovo 9/8 Gankino/Kopanitsa 11/8 Krivo Sadovska/Ispajtse 13/8 Butsimis 15/8 οι χοροί διαφέρουν πολύ ανάλογα με την περιοχή, στο στυλ και στο ρυθμό, αλλά στις κοινωνικές περιστάσεις που χορεύονται. πηγή: http://www.multiforums.gr/

...μουσικά σύνορα δεν υπήρξαν ποτέ...ευελπιστώ πως ούτε ποτέ και θα υπάρξουν. μας φτάνουν οι συνοριογραμμές, δεν μας χρειάζονται κι άλλες.! κι αν κάποιοι - θέλω, να πιστεύω λίγοι - παλεύουν να τα δημιουργήσουν, εγκληματούν απέναντι σ' αυτό που λέγεται ΨΥΧΗ και ΤΑΞΙΔΙ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ!!! κάποια στιγμή, θα πρέπει να δούμε, τί μας ενώνει, τί μας δένει και να αφήσουμε ό,τι και όσα μας χώριζαν ή μας χωρίζουν...ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΞΕ ΓΕΛΑΣΕ... δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από κόκκους άμμου σ' έναν απέραντο και γεμάτο ομορφιές κόσμο... ας, αφήσουμε τη μαγεία της μουσικής να μας "ταξιδέψει" εκεί που μόνο ΕΚΕΙΝΗ μπορεί...

η επαφή μου με τη μουσική παράδοση της Βουλγαρίας ξεκίνησε πριν χρόνια...έκτοτε προσπαθώ συνεχώς να μαθαίνω και είναι τόσα πολλά. απίστευτος πλούτος, απίστευτη πηγή έμπνευσης...αστείρευτη, αιώνια... τη γνώρισα μέσω μιας φίλης κι αμέσως μαγεύτηκα...μου θύμισε Ελλάδα. της το είπα και γελάσαμε...Βαλκάνια, μου απάντησε και μπορεί να λέτε ότι είστε με τους ιταλούς "Una Faccia Una Razza" αλλά αν το ψάξεις, θα δεις ότι με τους ΓΕΙΤΟΝΕΣ έχεις - έχετε πιο πολλά κοινά απ' ό,τι φαντάζεσαι ή φανταζόμαστε. και είχε δίκιο...όσο ανακαλύπτω τόσο αναρωτιέμαι "γιατί"

...μη διστάσετε, ψάξτε...σας δίνω το λόγο μου, ότι αξίζει τον κόπο. όταν άκουσα για πρώτη φορά, έκλεισα τα μάτια μου κι αφέθηκα στις νότες.! ΤΑΞΙΔΕΨΑ...ήταν, σαν να μπήκα σε μια μουσική χρονομηχανή...με τους ήχους, να κυριαρχούν και να κατακτούν κάθε μου κύτταρο...όλο το ΕΙΝΑΙ μου...! κάτι, σαν μαγικό κάλεσμα ήταν...μια μακρινή φωνή, χαμένη στα βάθη των αιώνων που με καλούσε κι εγώ, μαγνητισμένη απλά ακολουθούσα το μονοπάτι της.

μια πνοή πρωϊνής ανάσας. δεν μπορούσα να εστιάσω από πού προερχόταν αλλά ήταν τόσο μαγική που ένιωθα ότι εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα ήθελα να είχα φτερά για να πετάξω.! ΕΚΕΙ, στ' απέραντο γαλάζιο, στα ύψη των κορυφογραμμών που χωρίζουν τις δύο χώρες. ξάφνου! σαν να ενεργοποιήθηκε κάτι στο χωροχρόνο και η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, το ΤΩΡΑ... εξαφανίστηκε...μια ΠΥΛΗ άνοιξε.! μπρος στα "μάτια" της ΨΥΧΗΣ, ένα καταπράσινο δάσος με πλάσματα βγαλμένα από την παιδική φαντασία να χορεύουν αέναους χορούς. ξωτικά και νεράιδες με ποτάμια χρωμάτων και ήχων. μια ιδιότυπη μορφή έκστασης που σου δίνει κάποιο γνώριμο κι αγαπημένο παραμύθι. συναισθήματα...πληθώρα συναισθημάτων που εναλλάσονταν σε ρυθμούς τρελούς. χαράς και θλίψης μαζί. το μαγικό, το πιο απίστευτο αυτής της μουσικής είναι η έντονη εναλλαγή συναισθημάτων που προκαλεί. ταξίδι, φόβος, οργή, αγανάκτηση, ξέσπασμα, γλύκα, τρυφερότητα, μοναξιά, αγάπη, αλήθεια, δάκρυ, απελπισία, σκοτάδι, φως, φτερούγισμα, προσμονή, λαχτάρα και τελικά...ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!! "λύστε" την ΨΥΧΗ σας, αφήστε την ΕΛΕΥΘΕΡΗ, αδειάστε την από το κάθε τι, έστω για λίγες μόνο στιγμές...μετά ΕΚΕΙΝΗ θα βρει το δρόμο της. οι νότες, λένε, είναι τα λόγια των θεών προς τους ανθρώπους και η μουσική δίαυλος επικοινωνίας. οι νότες, είναι όλα αυτά που μας κάνουν να χαμογελάμε, να θυμόμαστε, να νοσταλγούμε και κάποιες φορέςνα πονάμε. όλα αξίζουν...όλα, πολύτιμα είναι. πόσο πιο όμορφος θα ήταν ετούτος ο κόσμος αν, αντί να αφήνουμε την προκατάληψη και το μίσος να κυριαρχούν μαθαίναμε την κουλτούρα και την παράδοση της γειτονιάς μας!!!

...κι εσείς βρε Ελληνάρες μου, αφού πηγαίνετε που πηγαίνετε στο Σαντάνσκι (Сандански) και στο Μπάνσκο (Банско) για τα "γούστα" σας και τα "DIESEL" ή τα "ADIDAS" αφουγκραστείτε και την μουσική τους. η ιστορία, η παράδοση, η κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα είναι το θεμέλιο κάθε χώρας...κάθε λαού...είναι το μέλλον - το ΑΥΡΙΟ - και το νόημα της ύπαρξής του. τα σύνορα, πραγματικά ή πλασματικά που κάποιοι δημιούργησαν δεν είναι τίποτα παραπάνω από συμφέροντα πάνω και έξω από εμάς... τίποτα δεν μας ανήκει ή τίποτα δεν θα έπρεπε να μας ανήκει... η Ακρόπολη, αλήθεια, μας ανήκει; το Σινικό Τείχος, ανήκει στους Κινέζους; η αρχαία πόλη της Πέτρας - που υπήρξε πρωτεύουσα των Ναβαταίων - στην Ιορδανία, ανήκει μόνο στους ιορδανούς; για σκεφτείτε το! πολιτιστική κληρονομιά είναι όλα, που είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάτουμε αλλά και να προβάλλουμε. πολιτιστική κληρονομιά που είναι παγκόσμια και δεν ανήκει ή δεν θα έπρεπε να ανήκει σε κανέναν... ελπίζω, να μην παρεξηγηθούν ή παρερμηνευθούν τα λόγια μου...δεν είναι αυτός ο σκοπός μου . ειλικρινά, πιστεύω όμως ότι οι μουσικές του κόσμου μπορούν να κάνουν αυτό τον κόσμο καλύτερο, να εξαφανίσουν τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. φοβάμαστε ότι μας είναι άγνωστο...το οικείο μας δίνει σιγουριά, μας ελευθερώνει... τα τραγούδια κι ένα κρασί μπορούν να φέρουν κοντά τους ανθρώπους...

ΤΟΛΜΗΣΤΕ ΤΟ!!!

Валя Балканска - Излел е Дельо хайдутин / ο επαναστάτης Delyo - το τραγούδι του βοσκού. παραδοσιακό βουλγάρικο τραγούδι από το Zlatograd περιοχής Ροδόπης..! το 1977 το τραγούδι κατά την εκτέλεση της Βάλια Βαλκανίων περιλαμβάνεται στο Voyager Golden Record του αμερικανικού διαστημικού οχήματος "Voyager 2 και Voyager 1" και ήταν το μουσικό μήνυμα από τη Γη προς το διάστημα.

Ο πιο μεγάλος μου καημός - Λιζέτα Καλημέρη

Ο πιο μεγάλος μου καημός

Στίχοι: Γιώργος Μιχαήλ
Μουσική: Γιώργος Μιχαήλ
Πρώτη εκτέλεση: Λιζέττα Καλημέρη


Σε ποια πηγή τρέχει νερό

τα χείλη να δροσίσω

που μου ξεράθηκε η ψυχή

Που μου ξεράθηκε η ψυχή

θα βγω να μαρτυρήσω

ό,τι αγαπώ μες τη ζωή

Μέσα μου κρύβω κεραυνούς

μέσα μου κρύβω αγώνες
και πιο βαθιά κρύβω καημούς

Κι ο πιο μεγάλος μου καημός

το ψέμα των ανθρώπων

όταν μου λεν' πως μ' αγαπούν

Καθώς μου λεν' πως μ' αγαπούν

και για καλό δικό μου

μου λεν' να μη πετώ ψηλά

Να κλείσω τις φτερούγες μου

να κατεβώ στο χώμα

να γίνω ένα με τη γη

Εγώ στης γης τα χαμηλά

στα σίγουρα τρομάζω

μου τρώει το χώμα το κορμί

Εγώ στης γης τα χαμηλά

στα σίγουρα τρομάζω

μου τρώει το χώμα την ψυχή


ΣΧΟΛΙΟ-ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο Παράνομες οι Καταλήψεις

Θεωρείται δηλαδή κατήφορος το αυτονόητο; Η διαφύλαξη της δημόσιας περιουσίας και ασφάλεια των μαθητών και πάνω από όλα το δικαίωμα των μαθητών να έχουν πρόσβαση ελεύθερη στο σχολείο τους;

Το σχολείο, όπως και κάθε σχολείο, όπως και κάθε πλατεία, κάθε παγκάκι, κάθε στάση λεωφορείου, κάθε μέσο μαζικής μεταφοράς κάθε κάδος σκουπιδιών και πολλά άλλα δεν είναι ιδιοκτησία μιας αόριστης και αόρατης εξουσίας, αλλά δικιάς σου και δικιάς μου και του καθενός μας που μας βγαίνει ο πάτος καθημερινά στη δουλειά. Αδυνατώ να αντιληφθώ με ποιο δικαίωμα και στο όνομα ποιων ιδανικών ο α΄ ή ο β΄ έρχεται να καταστρέψει αυτό που εγώ και εσύ έχουμε πληρώσει με τον ιδρώτα μας.

Και ειδικότερα, από αυτά που γράφεις δε λέει πουθενά ότι κηρύσσονται παράνομες οι καταλήψεις, αλλά ότι απλά ενημερώνεται η αστυνομία ότι το σχολείο τελεί υπό κατάληψη, και ότι ενημερώνεται το υπουργείο ότι το σχολείο τελεί υπό κατάληψη και ότι ενημερώνονται οι γονείς των μαθητών που φέρουν την ευθύνη = την ευθύνη της περιφρούρησης της κατάληψης και του σχολείου κατά τη διάρκεια της κατάληψης.

Και εγώ ως γονιός λέω μπράβο επιτέλους που πάρθηκαν αυτές οι αποφάσεις γιατί με βάσει αυτές τις αποφάσεις

… θα ενημερώνεται η αστυνομία και θα περιπολεί ώστε να προληφθούν ή να αποφευχθούν εγκληματικές ενέργειες – όχι ότι είναι πανάκεια αλλά κάτι είναι και αυτό …

… ενημερώνεται το υπουργείο ώστε να λάβει τα κατάλληλα μέτρα για την αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ωρών και την αντιμετώπιση των προβλημάτων που δημιουργούνται– όχι ότι έτσι θα λυθούν όλα τα άλλα προβλήματα αλλά τουλάχιστον κάτι είναι και αυτό …

… ενημερώνονται οι γονείς των μαθητών που περιφρουρούν την κατάληψη ώστε αν γίνουν ζημιές και βανδαλισμοί και όλα αυτά τα γνωστά που συμβαίνουν στις καταλήψεις να ξέρουν ότι έχουν και εκείνοι ευθύνη κι όταν τους έρθει ο λογαριασμός να μην πάθουν κόλπο οι άνθρωποι– κι αν γυρίσουν την πλάτη και σφυρίξουν αδιάφορα … θα μαζέψω ένα τσούρμο μαθητούδια και θα σπάσω τα δικά τους παράθυρα, γιατί κάτι είναι κι αυτό

Εγώ ως γονιός μια χαρά τα βλέπω αυτά, επιτέλους να μπει μια τάξη … γιατί αν στη διάρκεια αυτών των καταλήξεων κλέψουν ή κακοποιήσουν σωματικά ή και λεκτικά ή ακόμα και βιάσουν το δικό μου παιδί από ποιον θα ζητήσω ευθύνες;

Κι αν το δικό μου παιδί κάνει μάθημα σε ένα σαραβαλιασμένο σχολείο με σπασμένα παράθυρα και καμένα θρανία και κατεστραμμένους υπολογιστές από ποιον θα ζητήσω ευθύνη;

Κι αν το δικό μου παιδί εξαιτίας όλων αυτών δεν λάβει την όσο το δυνατόν καλύτερη εκπαίδευση από ποιο θα ζητήσω ευθύνη;

Εσύ αν θες μπορείς να στρουθοκαμηλίζεις κολλημένη στο παρελθόν και μιλώντας για προσευχές και εθνικούς ύμνους και Πάγκαλους.

Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω πως έκανες το λογικό άλμα από την εγκύκλιο του υπουργείου για ενημέρωση των ενδιαφερομένων για τις καταλήψεις σε όλα αυτά που αναφέρεις παρακάτω.

Και με λυπεί δυστυχώς το γεγονός ότι εδώ και τόσα χρόνια μένουμε όλοι στην στείρα κριτική και στην αποποίηση των ίδιων, προσωπικών ευθυνών … το κράτος, το δημόσιο είναι κάτι άλλο έξω και πέρα από εμάς … οπότε ότι είναι δημόσιο και κρατικό το σπάμε, το χαλάμε και το καίμε και μετά διαμαρτυρόμαστε γιατί το κράτος δεν μας φτιάχνει σχολεία και παιδικές χαρές και πλατείες.

Όσο για τα όσα αναφέρεις για την πρωινή προσευχή … μπορείς να ξεράσεις όση χολή θες … μιας και η πρωινή προσευχή ακόμη γίνεται … κι αν διαφωνείς θα σου πρότεινα να πάρεις τα δικά σου παιδιά και να τα πας σε μια άλλη χώρα όπου δεν γίνονται πρωινές προσευχές π.χ. στο Πακιστάν ή το Αφγανιστάν ή όπου αλλού νομίζεις.

Κι όσο για τον εθνικό ύμνο δεν καταλαβαίνω τι σε χαλάει … όταν ακούγεται π.χ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες σου προκαλεί την ίδια εμετική διάθεση ή μήπως σε γεμίζει εθνική υπερηφάνεια … για την Ελλάδα ρε γαμώτο!

Και βέβαια κανείς δε σε υποχρεώνει να ζεις σε αυτήν την βρωμερή και τρισάθλια, οπισθοδρομική και σκοταδιστική χώρα που έχει κάνει σημαία της τον εθνικισμό και επιβάλει με τρόπο βάρβαρο και αυταρχικό τις πρωινές προσευχές και τους εθνικούς ύμνους … δόξα τω Θεώ, ως Ελληνίδα πολίτης είσαι και πολίτης της Ευρώπης, δε θα χρειαστεί να πας πουθενά ως λαθρομετανάστης, κανείς δε θα σου απαγορεύσει την έξοδο από τη χώρα, ούτε θα σου στερήσει το δικαίωμα να επιστρέψεις σε αυτήν όποτε επιθυμήσεις.

ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

Αναλυτικότερα, στην εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας με θέμα "ενδεχόμενη κατάληψη Σχολείου" που κοινοποιείται μέσω των περιφερειακών διευθύνσεων ζητείται από τους διευθυντές των σχολικών μονάδων να πράξουν τα εξής: "Να αναφέρουν εγγράφως προς το Γραφείο Εκπαίδευσης" ότι το σχολείο τελεί υπό κατάληψη την ίδια ημέρα που εκδηλώνεται αυτή. "Να ενημερώσουν εγγράφως το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής ότι το Σχολείο τελεί υπό κατάληψη. Να ενημερώσουν τους γονείς των καταληψιών-μαθητών, που είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια του Σχολείου, ότι η ευθύνη για ό,τι συμβεί επιβαρύνει αυτούς, δεδομένου ότι οι μαθητές είναι ανήλικοι". Τέλος, δίνεται η εντολή, "την ίδια ημέρα ει δυνατόν να καλέσετε τους γονείς όλων των μαθητών σε σχολικό συμβούλιο για να ληφθούν αποφάσεις".

πηγή: http://uhuru66.blogspot.com/

...έεεεεετσι! εμπρός ΠΙΙΙΣΩ!
όχι, μόνο οι καταλήψεις και οι εκδρομές.

προτείνω, επίσης: επαναφορά της πρωϊνής προσευχής.

ανάκρουση του εθνικού ύμνου με...:

παρελκόμενα, όπως: αίμα τιμή - χρυσή αυγή (να χαίρεται και ο χρυσοχουντίδης)

έχω μι' αδερφή, κουκλίτσα αληθινή. τη λένε βόρειο ήπειρο, την αγαπώ πολύ (να χαίρεται και ο καρατζαφύρερ, χέρι - χέρι πάνε. κι ο κατήφορος, συνεχίζεται.!)

ελλάς - ελλήνων - χριστιανών (να χαίρονται και τα μαύρα κοράκια, με πρώτο και καλύτερο τον Ανθιμο. ο άλλος, ο μελετηρός, απολαμβάνει; παράδεισο.!)

επαναφορά της ποδιάς με το λευκό γιακαδάκι. επαναφορά της λευκής κορδέλας για τα κορίτσια, που...απαραιτήτως θα φορούν φούστες οι οποίες θα καλύπτουν και τον αστράγαλο (να χαρεί και ο πάγκαλος. εμπνευσμένο μέτρο, του ΔΗΜΟΚΡΑΤΗ παππού.!

Θ Ε Ι Κ Ο:

Τα κάλλη επί Παγκάλου: Ο δικτάτωρ αντιμετώπισε την άνοδο της flapper με τη διάταξη «Περί ορισμένου μήκους φουστών δεσποινίδων άνω των 12 ετών και κυριών κυκλοφορουσών εις δημόσια εν γένει μέρη και κέντρα» της 30ης Νοεμβρίου 1925, η οποία όριζε ότι το στρίφωμα «δέον να απέχη από του εδάφους 30 εκατοστά». Γι’ αυτό και τα όργανα της τάξης είχαν εξοπλιστεί με μεζούρες, με τις οποίες μετρούσαν το μήκος της φούστας των γυναικών στου Φιλοπάππου (όπως μας ενημερώνει το σχετικό λαϊκό άσμα) και αλλού.
πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11402&subid=2&pubid=7766844)

επαναφορά του πολυτονικού και των αρχαίων (να χαρεί και ο τζουτζούκος. ποιός ξέρει, αύριο, ίσως είναι ο επόμενος υπουργός παιδείας. ευκαιρία, να μάθει και ο ΓΑΠ ελληνικά.!)




...σε τί έτος ζούμε; χάθηκα!
για μια στιγμή, έκλεισα τα μάτια κι άκουσα μια φωνή να ουρλιάζει: ελληνίδες - έλληνες, η ελλάς........

...ΚΑΙ Ο Κ Α Τ Η Φ Ο Ρ Ο Σ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ...ΤΕΛΟΣ!!!



ΤΟΥΤΟΙ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΤΩΡΑ

...παλιά λέγαμε: "ΤΡΕΙΣ ΚΙ ΕΞΗΝΤΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΕΡΝΕΤΕ" ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΑΥΤΑ ΘΑ ΔΕΡΝΟΥΝ ΛΙΓΟΤΕΡΟ;;;;

ζω για τη μέρα, που ΜΑΤΑΤΖΗΣ θα σαπακιάζει ΜΑΤΑΤΖΗ απεργό!!!!

φιλαράκι, τί λες να ετοιμαζόμαστε;

...αχαχαχααχαχαχαχαχαχα!!!!! κόφτε μούρες τα SWAN, ένας κι ένας ούτε με casting να τους είχαν βρει!

...οι δικοί μου ξένοι!

- "Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί
είναι αυτοί που ζουν κοντά μου

τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ

τους ανοίγω την καρδιά μου

Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
μεσ΄στην άγνωστη ψυχή του
Ο καθένας στη δική του ξενιτιά

πολεμάει για τη ζωή του
"

...εδώ, σου "μιλώ" αυτή την ώρα της θεριεμένης μοναξιάς.
η ψυχή μου, το σκοτάδι αντιπαλεύει...μα, πάντα χάνει στα σημεία!

κουράστηκα, να 'μαι αχθοφόρος αβεβαιοτήτων.

κλείνω τα μάτια και μετρώ ΑΠΟΥΣΙΕΣ!
μία η δική σου κι άλλη μια η δική μου και στη μέση το ΤΙΠΟΤΑ!

μεγαλώνοντας, δημιουργώ ΞΕΝΟΥΣ.
το προτιμώ απ' το να σκορπάω ΟΝΕΙΡΑ.


δε θέλω άλλα άνυδρα ποτάμια

δε θέλω άλλες άνυδρες στιγμές


κλειδώνω την πόρτα και βάζω στο πόμολο την πινακίδα....

ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ Χ Α Ο Σ!!!


κι όσο κι αν χτυπούν απ' έξω οι αδάκρυτοι έμποροι των ονείρων, εγώ θα επιμένω πως ΛΕΙΠΩ.


απ' το πανηγύρι της υπερφίαλης ματαιοδοξίας που κάποιοι βαφτίζουν επικοινωνία, εγώ, θέλω να ΛΕΙΠΩ.

θυμάμαι, όλα εκείνα που κάποτε βαφτίζαμε ΖΩΗ

θυμάμαι, όλα εκείνα που τώρα μυρίζουν ΘΑΝΑΤΟ


τα τραγούδια που δεν σιγοψιθυρίσαμε ΜΑΖΙ

την πανσέληνο που δεν είδαμε πιασμένοι ΧΕΡΙ - ΧΕΡΙ

εκείνη τη μακρινή βόλτα στη ΘΑΛΑΣΣΑ



βγήκαμε μαζί στη μπόρα, μα τελικά βράχηκα μόνο εγώ...εσύ, προτίμησες τη σιγουριά της ομπρέλας.
κι αν τώρα χτυπάς και δε σ' ανοίγω είναι επειδή κρατάω ζωντανή τη μνήμη.

τη μνήμη. όχι τη μορφή σου, όχι το χαμόγελό σου, όχι το άγγιγμά σου στη σιγαλιά της νύχτας.

δε θα μεγαλώσω άλλο στην αγκαλιά σου, μεγαλώνω μόνη.
έφτιαξα νέα ΓΗ κι αυτήν περπατώ.

με χρώματα και μουσικές πορεύομαι στην άφθαρτη αιωνιότητα των ζωντανών ονείρων.

κι αν κάποιες στιγμές απλώνω τα τρελαμένα γι' άγγιγμα χέρια μου στο κενό, είναι επειδή στην καρδιά κοντοσκέκει η ΕΛΠΙΔΑ.


πίστη, από συνήθεια ίσως

πίστη, από ανάγκη ίσως


ανάγκη, για κείνον το φάρο που θα φωτίσει τα σκοτάδια μου!


οι φάροι, ξέρουν απο μοναξιά και δεν κάνουν ζαβολιές.
ανάβουν και σβήνουν στην ίδια πάντα συχνότητα, σαν την κραυγή ενός άστρου που σβήνει στο στερέωμα.


πάντα, έχω το βλέμμα στραμμένο στ' αστέρια.


κάθε ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙ και μια ευχή.


μια ευχή πριν τ' αστέρι μου χαθεί στ' ακρωτηριασμένα κύματα κάποιας αγριεμένης θάλασσας.
τώρα, επιτρέπω μόνο στο φως του φάρου να μ' αγγίζει. το δικό σου είχε ΑΓΚΑΘΙΑ και ΜΑΤΩΣΑ.

παίρνω τις ΣΙΩΠΕΣ μου και τις κάνω νερομπογιές!

ζωγραφίζω δέντρα που τα ονομάζω...ΨΥΧΗ.

ζωγραφίζω ανάσες που τις ονομάζω...ΖΩΗ
ζωγραφίζω όνειρα που τα ονομάζω...ΕΛΠΙΔΑ


στα κλαδιά της ψυχής μου, δεν κάθησαν πουλιά κι αν κάθησαν ήταν μόνο για λίγο.
στις ανάσες μου, δεν μπλέχτηκαν ανάσες κι αν μπλέχτηκαν ήταν μόνο για λίγο.
στα όνειρά μου, δεν συναντήθηκαν όνειρα κι αν συναντήθηκαν ήταν για λίγο.


να ξαποστάσω θέλησα στη ρίζα του δέντρου.
και δίψασα και πάγωσα.

τα τρεμάμενα χέρια μου έδωσα να γίνουν πράσινα φύλλα.

το δάκρυ μου έδωσα να γίνει καρπός.

ζωή δεν είχα να δώσω, την πήρες όλη ΕΣΥ!


τα όνειρα μου αμπαλάρω.
τα τυλίγω ένα - ένα, γράφω: ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟ και τα τοποθετώ στη ΛΗΘΗ.

δεν θέλω, να τα μετετρέψω σε ΟΜΗΡΟΥΣ άχαρων καιρών

δεν τα θέλω, ΔΕΣΜΙΑ άχαρων ρόλων

δεν τα θέλω ΑΠΟΚΛΗΡΟΥΣ παρίες

δεν τα θέλω ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ



ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΒΓΑΛΩ ΣΤΟ ΦΩΣ ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΝΕΦΙΚΤΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΕΦΙΚΤΟ!
ΟΤΑΝ ΞΟΡΚΙΣΩ ΤΟΥΣ ΑΔΕΙΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ ΜΟΥ ΒΡΕΙ ΛΙΜΑΝΙ Ν' ΑΡΑΞΕΙ.

μέχρι τότε: ακούω το τραγούδι της βροχής που δυναμώνει...μετά από τόσες σταγόνες κι ακόμα δεν κουράστηκε.

την αγαπώ τη βροχή...μου θυμίζει την χωμάτινη σάρκα μου που κατοικεί η ΨΥΧΗ!
πόσες ακόμα στάλες, πριν τη λύτρωση; πόση καρδιά να σπαταλήσω, πριν λυγίσω από ΦΟΒΟ και ΑΠΟΓΝΩΣΗ;

ΠΟΣΟΙ ΞΕΝΟΙ ΑΚΟΜΑ;

John Lennon´s 70th Birthday STOP ANIMAL & HUMAN ABUSE NOW

Ο John Lennon έγινε 70άρης

Έφτασε μόνο μέχρι τα 40 όμως κατάφερε σχεδόν τα πάντα. Σήμερα, συμπληρώνονται 70 χρόνια από την γέννηση του John Lennon και παραμένει σταθερά η σημαντικότερη προσωπικότητα στη pop/rock κουλτούρα.

...γεννήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1940, τη περίοδο δηλαδή που οι Nazi σφυροκοπούσαν το Λίβερπουλ και γενικά την Μεγάλη Βρετανία. Στα 16 του γνωρίζει τον Paul McCartney και κάπου εκεί δημιουργούνται οι Beatles, η μπάντα που άλλαξε την ροή της μουσικής ιστορίας. Οι δυο τους ακόμα και τώρα θεωρούνται για πολλούς το κορυφαίο στιχουργικό δίδυμο όλων των εποχών.

Οι Beatles άντεξαν μόλις 10 χρόνια και για διάφορους ο λόγος της διάλυσης τους ήταν η Yoko Ono, o τελευταίος και μεγαλύτερος έρωτας του Lennon. Μαζί της, παράλληλα με την μουσική, ασχολήθηκε ενεργά με την προσπάθεια για παγκόσμια ειρήνη, ισότητα και σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μάλιστα, για όλα αυτά είχε μπει στο στόχαστρο μυστικών υπηρεσιών και όχι μόνο των ΗΠΑ, τόπος διαμονής του τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

http://www.inews.gr/34/o-John-Lennon-egine-70aris.htm

Ο Τζον Λένον σημάδεψε ανεξίτηλα μια ολόκληρη εποχή, λατρεύτηκε όσο λίγοι καλλιτέχνες, και απέκτησε φανατικό κοινό για το έργο του, αλλά και επειδή εκμεταλλεύτηκε τη δημοσιότητά του για να προβάλλει αρχές στις οποίες δήλωνε πιστός: εξέφρασε ανοιχτά την αντίθεσή του στον πόλεμο του Βιετνάμ και τη βία, προκαλώντας το FBI και την αμερικανική κυβέρνηση, που τον «φακέλωσαν» ως «έναν πολύ επικίνδυνο άνθρωπο».

Η δολοφονία του θρυλικού Σκαθαριού συνέβαλλε σημαντικά στη μυθοποίηση και «αγιοποίησή» του. Το τεράστιο έργο του ενέπνευσε και καθοδήγησε όχι μόνο τη δική του, αλλά και τις μετέπειτα γενιές. Δεν ήταν μόνο αυτό όμως: Η εκτίμηση στο πρόσωπό του κέρδισε περισσότερο έδαφος τη στιγμή που επέλεξε να εκμεταλλευτεί τη φήμη του για σκοπούς σημαντικότερους από την προσωπική του ευημερία και δόξα. Επί σειρά ετών στο τέλος της δεκαετίας του ’60 αλλά τις αρχές του ’70, ο ίδιος και η Γιόκο Όνο επιστράτευσαν ακόμη και την καθημερινή τους ζωή στην υπηρεσία των ζητημάτων για τα οποία αγωνίζονταν. Το σημαντικότερο για τον Τζον Λένον ήταν να ακουστεί το μήνυμα που ήθελε να περάσει.

Η κληρονομιά του Λένον στην ιστορία της μουσικής είναι τεράστια. Στα πρώτα χρόνια των Beatles (1962–1965), τα τραγούδια που έγραψε αποτελούσαν κατά κύριο λόγο εφηβικά τραγούδια αγάπης, με μια κεφάτη διάθεση, ωστόσο, που παραμένει σταθερή παρά το πέρασμα του χρόνου. Αργότερα, επηρεασμένος από τον Μπομπ Ντίλαν έμαθε ότι οι στίχοι μπορούν να γίνουν προσωπικοί. Από το 1965 και μετέπειτα, τα συναισθήματά του ενσωματώνονται στη μουσική και το στίχο του. «Κάθε τόσο αισθάνομαι τόσο ανασφαλής...» τραγουδ
ούσε στο «Help!».


Help, I need somebody,
Help, not just anybody,
Help, you know I need someone, help.

When I was younger, so much younger than today,
I never needed anybody's help in any way.
But now these days are gone, I'm not so self assured,
Now I find I've changed my mind and opened up the doors.

Help me if you can, I'm feeling down
And I do appreciate you being round.
Help me, get my feet back on the ground,
Won't you please, please help me.

And now my life has changed in oh so many ways,
My independence seems to vanish in the haze.
But every now and then I feel so insecure,
I know that I just need you like I've never done before.

Help me if you can, I'm feeling down
And I do appreciate you being round.
Help me, get my feet back on the ground,
Won't you please, please help me.

When I was younger, so much younger than today,
I never needed anybody's help in any way.
But now these daya are gone, I'm not so self assured,
Now I find I've changed my mind and opened up the doors.

Help me if you can, I'm feeling down
And I do appreciate you being round.
Help me, get my feet back on the ground,
Won't you please, please help me, help me, help me, oh.


Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία στη σταδιοδρομία του Λένον ήταν οι εχθροί που δημιούργησε. Λίγο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ «Imagine» τον Οκτώβριο του 1971, Ο Λένον και η Γιόκο μετακομίζουν από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη. «Αν ζούσα στους Ρωμαϊκούς χρόνους, θα ζούσα στη Ρώμη. Πού αλλού; Σήμερα η Αμερική είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η Νέα Υόρκη η ίδια η Ρώμη. Η Νέα Υόρκη είναι αυτό που ήταν κάποτε η Ρώμη» είχε δηλώσει στον βιογράφο Ray Coleman. Την περίοδο εκείνη βρισκόταν στο απόγειο της πολιτικής του δραστηριοποίησης, διαδηλώνοντας εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ και της βίας. Εντός λίγων εβδομάδων έρχεται σε επαφή με μέλη της Νέας Αριστεράς στις ΗΠΑ και εκδηλώνει το ενδιαφέρον του να συμμετάσχει σε συγκέντρωση χρημάτων, συλλογή υπογραφών, αντιπολεμικές διαδηλώσεις και συναυλίες. Οι σχεδιαζόμενες δράσεις του Λένον, ωστόσο, κινητοποίησαν αρκετούς Ρεπουμπλικάνους που ανησυχούσαν ότι η δημοφιλία του καλλιτέχνη θα ενδυνάμωνε το αντιπολεμικό κίνημα, με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί πολίτες να στραφούν κατά του προέδρου Νίξον.

Στις 4 Φεβρουαρίου 1972, ο Γερουσιαστής Strom Thurmond έστειλε ένα απόρρητο υπόμνημα, στο οποίο καταφερόταν εναντίον του Λένον και του κινδύνου που μπορούσε να προκαλέσει στην προεκλογική εκστρατεία του ίδιου έτους στη χώρα. Πρότεινε μάλιστα την ανάκληση της βίζας του Λένον: «Ο τερματισμός της βίζας του θα αποτελέσει ένα στρατηγικό μέτρο αντιμετώπισής του» έγραφε. Προειδοποιούσε παράλληλα «πρέπει να δοθεί προσοχή στην πιθανή διασύνδεση της αποκαλούμενης 18χρονης ψήφου με την αποβολή του Λένον από τη χώρα».

Ο Λένον ήξερε ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ τον παρακολουθούσαν. Αρκετές φορές μάλιστα, επικαλούμενος το δικαίωμα στην ελευθερία της πληροφόρησης ζήτησε να πληροφορηθεί σχετικά. Όπως αποκαλύφθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, το FBI διέθετε έναν φάκελο 281 σελίδων για εκείνον, στον οποίο αποκαλύπτεται η παράνοια των υπηρεσιών. Το FBI ήθελε να συλλάβει τον Λένον με κατηγορίες, αν ήταν δυνατόν, για ναρκωτικά και είχε τυπώσει και μια αφίσα καταζητούμενου, στην οποία όμως δεν ήταν καν η φωτογραφία του Λένον, αλλά ενός άλλου τραγουδιστή με μακριά μαλλιά και γυαλιά, του Ντέιβιντ Πιλ, όπως αποκαλύπτει ο καθηγητής Ιστορίας από την Καλιφόρνια, Τζον Γουίνερ στο βιβλίο του «Gimme Some Truth: The John Lennon FBI File». Ο Γουίνερ παρομοίασε μάλιστα την υπόθεση με ένα «ροκ εν ρολ Γουότεργκέιτ».

«Και, φαντάσου, πια να μην υπάρχουν χώρες, να σβήσουν τα σύνορα από τη γη. Ξέρεις, δεν είναι αδύνατο να γίνει… Να τα καταφέρουμε έτσι, ώστε να μην υπάρχει τίποτα για το οποίο να πρέπει να σκοτώσεις ή να πεθάνεις για αυτό. Και να φύγουν (επιτέλους) οι θρησκείες από τη μέση. Φαντάσου, όλους της γης τους ανθρώπους, να ζουν τη ζωή τους ειρηνικά…»

http://tvxs.gr/

..."γνώρισα" τον Lennon, εκεί γύρω στα 14...
αρχές δεκαετίας '80.
τότε, δηλαδή, που άρχισα να "ψάχνομαι" και να ζητώ απαντήσεις...είχα φάει κι ένα κόλλημα με τον Gandhi, άκουγα μέρα - νύχτα το "Imagine" , πολύ θέλει, νομίζεις; ήταν η εποχή που πίστευα ότι θα μπορούσα να αλλάξω...τον κόσμο!

άρχισα, δειλά - δειλά, να συμμετέχω σε: πορείες, διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες.
ύψωνα το πανώ και νόμιζα ότι ήταν αρκετό, για ν' αλλάξει ο κόσμος!

τώρα όταν το σκέφτομαι, μου προκαλεί...γέλιο!
όχι, δεν πιστεύω ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει με καθιστικές διαμαρτυρίες...το περάσαμε προ πολλού, αυτό, το στάδιο.
τώρα, χρειάζεται, ο καθένας να κάνει την ενδοσκόπησή του, και να πράξει...κατά συνείδηση.

μετά απ' όλα αυτά τα χρόνια, η αλήθεια είναι...ότι αισθάνομαι και λίγο, μαλάκας.
όχι, γιατί δεν εξαργύρωσα, αλλά επειδή επέτρεψα να εξαργυρώσουν οι ΦΑΥΛΟΙ και οι ΚΛΕΦΤΕΣ ΟΝΕΙΡΩΝ...!


κι αν η ΒΙΑ, όπως λένε, γεννά ΒΙΑ...ποιός θα κρυφτεί της ΟΡΓΗΣ μου, όταν αυτή πάρει αμπάριζα, ως ανταπόδωση στη ΒΙΑ ενός ξεφτιλισμένου κράτους, με πουλημένους - προσκυνημένους, στο κεφάλαιο πολιτικούς, με 'κατοντάδες ρουφιάνους που ορέγονται θέσεις και εξουσία;

με ανίκανους μπάτσους, που έπεσαν, κατω απ' το τρεις κι εξήντα κι εν τούτης ως πειθήνια όργανα ενός σάπιου συστήματος...προτάσσουν: ασπίδα - γκλοπ - χημικά!
ενίοτε και όπλα που κατά λάθος...εκπυρσοκροτούν...αλλά, που παραδόξως σχεδόν πάντα, χτυπούν στο ψαχνό!!!
με μια εκκλησία, που εξαργυρώνει ακριβά τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ της, αλλά πληρώνει φτηνά την ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ ΤΗΣ!


ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΑΣ...το μάτι μου, έχει αρχίσει να γυαλίζει επικίνδυνα...!



ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν είναι απαραίτητη η άδεια
hit counter
free web hit counter